اولاد آدم مانده است كه چرا حالا كه ما ميرويم و كاغذ سيگارمان را از چين ميآوريم، بايد برويم و دنبال توليد سيگار با شركت مارلبرو باشيم كه پدر و مادرش معلوم نيست كيست و هزار جور حرف و حديث پشت سرش است؟ حالا اين سيگار است، شما بيا و ببين كه كشور دوست و برادر چين، در چه زمينههايي به ما مدد رسانيده و اين مددرساني ربطي به تحريم و پساتحريم و اقتصاد مقاومتي و... ندارد! آنوقت هي دارند هيئتهاي اقتصادي را از همه جاي دنيا ميپذيرند كه چه بشود؟ صبحانه كاري مفت بدهيم كه چه بشود؟ مثلاً كافي است شما خواننده عزيز و هوشمند برويد و فهرست اقلام وارداتي گمرك در پنجماهه نخست امسال از چين را ببينيد تا ببينيد كه الان با ورود كشورهاي ديگر به بازي واردات ايران چه پردهاي در پس پرده هست و چگونه ميخواهند حق چين را بخورند! آخر اين انصاف است؟
اقلام وارداتي گمرك در پنجماهه نخست امسال از چين در مدت مذكور مجموعاً نزديك به 3500 تن ماهي با ارزش بيش از 14 ميليون دلار، 31 هزار و 500 تن موز با ارزش كمتر از 25 ميليون دلار، 18 تن آناناس با ارزش 18 هزار دلار و حدود هزار تن بادام زميني با ارزش بيش از يك ميليون دلار، 630 تن شن و ماسه طبيعي و مصنوعي با ارزش 370 ميليون تومان، 6/5 تن سنگ پا با ارزش 36 ميليون تومان و 775 تن از انواع كودها با ارزش 2 ميليارد و 800 ميليون تومان، 180 تن بيلچه با ارزش 155 هزار دلار، 170 تن كلنگ با ارزش متراز 100 هزار دلار و همچنين 11 تن چوب رختآويز با ارزش بيش از 30 هزار دلار يا 5 تن دفتر مشق با ارزش 12 هزار دلار، 130 تن كاغذ سيگار و كمتر از يك تن ريش، ابرو، مژه مصنوعي و كلاه گيس نيز از چين وارد ايران شده است كه هر كدام به ترتيب به اندازه يك ميليارد و 300 ميليون و 10 ميليون تومان ارزبري داشته است. البته چين در برخي از صنايع كه ايران در آن حرف اول را ميزند نيز وارد شده و حتي محصولاتش را به خود ايران نيز ميفروشد مانند فرش و كف پوش بافته شده كه در مدت مذكور نزديك به 71 تن از آن با ارزش 200 ميليون تومان به ايران صادر شده است.
خب! خواننده گرامي فهميد كه چرا اولاد آدم دردش آمده؟ اگر الان جلوي توليد سيگار مارلبرو را نگيريم، فردا ميروند سنگ پاي چيني را ميگذارند كنار و دنبال توليدش با فرانسويها ميروند. بيلچه چيني را ميگذارند كنار و از اتريش وارد ميكنند. كلنگ! آخ كلنگ را از كجا وارد ميكنند؟ از ريش و ابرو و مژه مصنوعي و كلاهگيس كه ديگر نگو و نپرس!
البته بدبيني را هم بايد كنار گذاشت. گاهي اوقات ما يك كارهايي را انجام ميدهيم كه بايد انجام دهيم. نمونهاش اينكه براي حفظ جنگلها هر ساله شاهد واردت چوب و الوار به كشور هستيم، هر چند در سال جاري شاهد واردات يك ميليون و 629 هزار كيلوگرم زغال به ارزش 4/8 ميليارد تومان بودهايم. يعني از مزاياي زغال خوب قبل از خواب قيلوله نبايد غافل ماند. همانطور كه بعد از خوردن چلوكباب نبايد از سيخ غافل ماند! ميپرسيد كدام سيخ؟ بله! در كنار واردات زغال بايد به واردات 101 هزار كيلوگرم خلال چوب كبريت به ارزش 490 ميليون تومان اشاره كرد، كه با توجه به اينكه توليد چوب كبريت و زغال نياز به تكنولوژي بالايي ندارد واردات آن ضروري است و نشاندهنده تدبير و درايت ماست و ثبت سفارش آن هم مانند ماشينهاي شاسي بلند به آن دولت برنميگردد كه به همين دولت برميگردد و اصلاً اين دولت و آن دولت ندارد!
تازه اين از مزاياي سحر است. هنوز آمار و ارقام، حرفهايي ميزنند كه معلوم نيست چرا راه افتادهايم به هيئت اقتصادي پذيري؟ مثلاً ايران، يكي از توليدكنندگان بزرگ پوست دام به ويژه دام سبك در دنيا است، اما در سال جاري 18/5 تن پوست كامل حيوانات گاو و اسب به ارزش 144 هزار دلار به ايران آمده است.
اولاد آدم ديگر از واردات چوب پنبه به ارزش 912 دلار به كشور و واردات طناب و ريسمان و ميخ حرفي نميزند. لابد هر يك كاركردي دارند. مخصوصاً اين آخريها. آنوقت فكرش را بكنيد كه وزير صنعت ما بنشيند پاي ميز مذاكره پساتحريمي با اروپاييها كه مظنه ميخ چند؟ مظنه طناب چه؟ و چوب پنبه! لابد از امريكا هم زغال وارد ميكنيم آنوقت! خلالش هم پاي كانادا!
خوبيت ندارد. حق چينيها را پايمال نكنيد. اصلاً شما به هرمونتيك اعتقاد داريد؟ به آكواريوم چي؟....
