فرزین حقپرست اظهار داشت: در این پروژه مرمتی ضمن
مستندسازی مقدماتی، پاکسازی سطحی، آسیبشناسی نیز صورت میگیرد و نگاتیوها
پس از پاکسازی به صورت طبقهبندی شده در مخزن موزه قاجار نگهداری میشود.
وی ادامه داد: اسناد تصویری یکی از ارزشمندترین
میراث فرهنگی هر ملت و قومی است و عکسها بازتابی از شرایط اجتماعی و
فرهنگی حاکم بر جامعه در برهههای مختلف تاریخی است.
وی اضافه کرد: از این رو مجموعه نگاتیوهای شیشهای
موزه قاجار تبریز در صورت ساماندهی و مرمت و طبقهبندی میتواند به عنوان
یک منبع پژوهشی مورد استفاده علاقهمندان و تاریخپژوهان قرار گیرد.
مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری
آذربایجانشرقی اظهار کرد: مدت زمان پیشبینی شده برای انجام این پروژه
فرهنگی و هنری و مرمتی 6 ماه است.
در دهههای نخست ابداع عکاسی در جهان که به فاصله
کمی در دوره ناصرالدین شاه قاجار به ایران نیز راه یافت، نگاتیوهای مورد
استفاده برای عکاسی شیشهای بود.
تبریز یکی از نخستین شهرهای ایران است که عکاسی در
آن پا گرفته؛ ورود عکاسی به ایران خیلی سریع پس از اختراع آن در فرانسه با
اختلاف حدود سه سال اتفاق افتاده است.
نخستین دستگاه های عکاسی به درخواست محمدشاه قاجار
از کشورهای روسیه و انگلیس به دربار وارد شده و ملک میرزاقاسم در شرامین
عجبشیر از شهرستانهای آذربایجان شرقی و ژول ریشار فرانسوی در تهران از
جمله پیشگامانی بوده اند که در ایران عکس برداری کرده اند.
گفته میشود یکی از نخستین عکس های ریشار از ناصرالدین میرزا (ناصرالدین شاه بعدی) در تبریز برداشته شده است.
با این پیشینه، و البته با وجود نزدیکی تبریز به
قفقاز و شهر تفلیس گرجستان که ظاهرا آموزش فن عکاسی در آن رواج داشته، عجیب
نیست که بعدتر هم عکاسان صاحبنامی در آن شهر مهم شمال غرب ایران به
فعالیت پرداخته باشند.
در کنار افرادی همچون حاجی یعقوب میرزا عکاسباشی،
منوچهرخان عکاس باشی و حاجی آقاخان عکاسباشی، تعدادی از عکاسان ارمنی که
بیشتر آن ها در تفلیس این فن را آموخته بودند نیز برای سال ها در تبریز
تصویربرداری کرده اند.
خانه ملک قاسم میرزا به عنوان یکی از پیشروان هنر عکاسی ایران تا پیروی انقلاب اسلامی در شهرستان عجب شیر برپا بود.
