تا جايي كه خبر دارم اوضاع در ساير كلانشهرها هم همين است. شهر پر است از صندوقهاي صدقاتي كه معتادان با مفتولهاي سيمي به جانشان افتادهاند و تلاش ميكنند تا هر چه اسكناس در آن است بيرون بكشند. اگرتا يك سال يا چند ماه قبل ماجراي اين سرقتها محدود به لحظههاي غروب و آخر شبها ميشد اين روزها كلاً فرق كرده و كار به جايي رسيده كه دستبردها در طول روز آن هم در برابر صدها عابر پياده انجام ميشود و جالب اينجاست كه هيچ نظارت و كنترلي هم در اين زمينه صورت نميگيرد.
سرقت انگيزههاي خير مردم
عابراني كه هركدامشان جزو كساني هستند كه لحظهاي پيش پولي از بين دسترنج و كيفشان در آورده و به صندوق صدقات انداختهاند كاملاً عادي شاهد سرقت از صندوقهايشان هستند. حقيقت اين است كه معتادان امروز با شيوههاي جديد ابزار را هنرمندانه داخل صندوقهاي صدقات پر پول ميكنند و كلي اسكناس را در ميآورند و منبع درآمد يك روزه خود را تأمين ميكنند و كار بعد از مدتها تلاش و تجربه اندوزي به جايي رسيده كه اين سارقان ديگر براي دزدي از صندوقهاي صدقات راهحلهاي متفاوت و چندجانبهاي دارند.
واقعيت اين است كه اگر از مردم بپرسي چرا در مقابل اين حركت غيراخلاقي معتادها عكسالعملي نشان نميدهيد در جوابتان ميگويند «ما بايد كاري كنيم؟ پليس بارها از آن طرف چهارراه شاهد بوده اما كاري نكرده. وقتي پليس كاري نميكند ما چطور ميتوانيم مانع شويم؟»، «آقا اينها تعادل روحي ندارند ممكن است در مقابل اعتراض تو پرخاشگري كنند يا با هر وسيلهاي كه دم دستشان مياد بزنند توي سرت، بهتر است دنبال شر نگرديم»، «يكي دو نفر كه نيستند؟ مگه شما نميبيني توي هر خيابان چندين صندوق صدقات هست و در كنار هر صندوق يك معتاد لحظه شماري ميكند تا كسي بيايد و پولي بيندازد» بله دقيقاً همين است. تعدد معتادان سارق و نداشتن تعادل روحيشان باعث ميشود نه تنها مردم دخالت نكنند بلكه پليس هم تلاش كند بيتفاوت از كنار صحنههاي دزدي آنها بگذرد.
ناگفته نماند بارها پيش آمده كه در يك خيابان يا ميدان شلوغ مثل ميدان هفتتير دو معتاد بر سر خالي كردن يك صندوق دعوا كنند و به همديگر آسيب نيز برسانند و مردم تنها با سر تكان دادني از سر تأسف از كنارشان گذر كنند.
راهي آسان براي تأمين هزينه مواد معتادان
هيچ آدمي يكشبه معتاد نشده و هيچ معتادي هم يك روزه صندوق صدقات دزد نميشود. دزديهاي قشر معتاد و بيمار جامعه ما اول از سوپر ماركتها و دستفروشهاي خياباني شروع شد. همين چند سال پيش سوپرماركتهايي كه مجبور بودند بخش زيادي از مواد خوراكيشان مانند نان، پفك، چيپس و اضافه نوشيدنيهايشان را دركنار در ورودي قرار دهند مدام از سرقتهاي ريز و كوچك گلايه ميكردند. حتي مغازههايي كه روزنامهها را در خارج مغازه ميگذاشتند هم صداي شكايتشان درآمده بود چون ميگفتند «روزنامه ميدزدند يا ميفروشند يا ميرن بازيافت تحويل ميدن در ازاش پولي رو ميگيرن كه مواد مخدر بخرن».
خلاصه اينكه دزديهاي ريز و كوچك از مغازهها باعث شد مغازهدارها در كنار در وروديشان دوربين مداربسته نصب كنند و دائم چشم بدوزند به مشتريانشان كه چه برميدارند، چقدر پول ميدهند تا مبادا در بينشان معتادي باشد كه دست به سرقت بزند.
كار از دزدي مغازه و كش رفتن كفشهاي آپارتمان هم چند وقتي است كه گذشته، چون به قول خود قشر معتاد «اين دزديها ريكسش بالاست!» چون هر لحظه ممكن است يكي از مغازه يا واحدهاي ساختماني بيرون بيايد و مچ سارق را بگيرد. معتاد هم كه شغلي براي درآمد و تهيه هزينه موادش ندارد پس چه كار كند؟! چه جايي بهتر از صندوق صدقات كه مردم هر روز براساس اعتقاداتشان پول زيادي داخل آن مياندازند و ميروند.
فراموش نكنيد صندوقهاي صدقات به هزار و يك دليل بهترين فرصت براي سرقت معتادان است چون: 1) در فصل مسافرت و تعطيلات براساس همان اعتقادات ديني پول خوبي در آن ريخته ميشود. 2) مردم بلافاصله بعد از انداختن پول از كنار صندوق عبور ميكنند و حتي برنميگردند ببينند كه پولشان كامل داخل صندوق رفته يا نه. 3) معمولاً صندوقهاي صدقات مدتهاي زيادي پر ميماند و خبري از مأموران كميته امداد براي خالي كردن نيست. 4) اين سرقت نيازي به تجهيزات ندارد و نگراني هم در كار نيست؛ يك سرقت در كمترين زمان، بيشترين سود و بيخطر.
اما حقيقت تلخ ماجراي دزدي از صندوقهاي صدقات اين است كه صدقه دادن جزئي از اعتقادات ديني و باورهاي قلبي ماست. سنت حسنه صدقه دادن علاوه بر تأكيد آن در اسلام، بهخاطر وجود آن در فرهنگ قديمي نسل به نسل منتقل شده است. كمتر كسي است كه حديث «صدقه هفتاد نوع بلا را دفع ميكند» را نشنيده باشد.
مردم را آگاه كنيد
اين دزدي بدترين نوع دزدي است چون نميتوانيم به مردم بگوييم براي مقابله با اين اتفاق بد صدقه ندهيد يا صدقاتتان را با خود ببريد و تحويل كميته امداد دهيد چون در هر صورت ممكن است روند كمكهاي خيرخواهانه مردم از اين راه به شدت كم شود. اينجاست كه ميشود گفت حل اين مشكل فقط و فقط در گرو چارهانديشي مسئولان است. كاش يك شب بيايد كه كميته امداد شبانه همه صندوقهاي صدقات سطح شهر را جمع كند و در مقابل همان شب يك پيام از جنس مجازي، تلفني، پيام كوتاه و حتي در فضاي اپليكيشن به مردم بدهد و مردم را با روشهاي دادن صدقات و كمكهاي خيرخواهانه آشنا كند. كاش در يك چشم برهم زدن كميته امداد كه متولي جمع كردن خيرخواهيهاي مردم است، نسبت به اين حجم كمكهايي كه از صندوقها سرقت ميشود احساس مسئوليت كند و چاره بزرگي بينديشد.
