خودت هم حس ميكني مقصدت را گم كردهاي. چقدر دلت ميخواهد با خودت خلوت كني. چقدر دلت ميخواهد در فرصتي به بهانهاي سراغي از خودت بگيري. چقدر دلت ميخواهد به سراغ كسي بروي كه مطمئني دوستت دارد و هميشه چشم انتظار توست. چشم انتظار اينكه صدايش بزني و او با تمام وسعت مهربانياش به ندايت پاسخ دهد و مانند هميشه آغوشش را باز كند، تا يك بار ديگر در آسايش و امنيت توجه و نگاهش، مقصد و مقصودت را با تمام وجود ببيني و حس كني و حالا در اين شبها، اين لحظات و اين ساعات، فرصت بازگشت به خودت و فرصت آرميدن در آغوش كسي كه عاشقانه دوستت دارد و با تمام وجودت به او محتاجي در شبي كه قدرش را فقط و فقط خود او ميداند برايت مهيا شده است، درست شبيه برادههاي آهن كه به سمت و سوي جاذبه آهنربا كشيده ميشوند. در فضاي اين شبها و اين لحظهها ما آدمها هم، به سمت وسوي وجود بينهايت الهي كشيده ميشويم. انگار روزهداري و حال و هواي معنوي اين ماه روحاني حجابها و پردههاي حائل ميان ما و خدايمان را كمي كنار زده است. انگار حالا ميتوانيم شيريني به خاك افتادن در برابر كسي كه ما را از همين خاك آفريده بهتر درك كنيم، همنوا با عارفان و سالكان لذت لحظههاي خدايي بودن را بچشيم، وقتي در هياهوي روزمرگيهايمان از وجودش و از نگاه آرامش بخشش غافل بودهايم، چقدر از خودمان جدا شدهايم و چقدر در حق خود ظلم كردهايم. اما در حال و هواي روزها و شبهاي ماه رمضان فرصت داريم كمي به خودمان بازگرديم و زنگارها و گرد و غبار نشسته بر قلبهايمان را كمي شستوشو دهيم. اصلاً براي همين است كه شب قدر در روزهاي پاياني اين ماه خدايي قرار گرفته است.
شبهايي به وسعت تمامي لحظههاي غم و تنهايي و فرصتي براي آنكه تمام راز و نيازهايت را خالصانه براي كسي ببري كه نازت را ميخرد و نيازت را ميشنود. آسمانيها هم در اين شبها به زمين ميآيند. انگار اينبار اين زمين است كه به آسمان فخر ميفروشد. هر قدر هم كولهبارت از گناه و ظلم به خودت پر باشد بازهم اين فرصت از تو دريغ نميشود. خدا درهاي آسمان را در اين شبها باز كرده تا همه فارغ از سياهي يا سپيدي گذشته به محضرش بيايند و از سفره الطاف الهياش بهرهمند شوند. انگار خدا چشمانش را بسته تا نبيند ما چه كردهايم، خدا خودش را زده به آن راه انگار. اين شبها همه را به يك چشم ميبيند حتي آنهايي را كه كوله بار روسياهيشان را همچنان بر دوش دارند، اما به اميد عنايت و بخشش آمدهاند، اما خدا اين شبها آنها را هم درست مانند بندگان خوب و نورانياش با لبخند و با محبت نگاه ميكند. حتي خدا كلام خود را، قرآن را، در چنين شبهايي براي بندگانش به زمين فرستاده تا با آنها همكلام شود و نداي خود را در ضمير آنها بنشاند. شبي كه بر هزار ماه برتري دارد و فرشتگان و آسمانيها هم براي آنكه از اين ضيافت بهرهمند شوند به زمين ميآيند تا خدايي شدن زمينيها را تماشا كنند، تا ببينند خدا چگونه گناهكارترينها را هم مورد لطف و مرحمت خود قرار ميدهد و نوازش ميكند. در شبهايي كه تا سپيدهدم سرشار از غفران و سلامت و سعادت است.
