علیرغم اینکه سمغان تنها یک کیلومتر با مرز استان کهگیلویه و بویراحمد فاصله دارد اما هنوز نه از راه های ارتباطی مناسب برخوردار است و نه از امکانات بهداشتی و درمانی! انباشته شدن فضولات حیوانی و زباله ها در ورودی و معابر سمغان تصویری است که در اولین لحظه در مقابل چشم هر تازه وارد یا رهگذری نقش می بندد. بوی تعفن حاصل از عدم توجه به پاکیزگی و نظافت معابر باعث آزارساکنان شده و سلامت آنها را تهدید می کند.علاوه بر این مشکلاتی چون نبود جاده ارتباطی مناسب، کمبود آب آشامیدنی و قطعی مداوم و چندین روزه آن، نبود روشنایی درمعابر و خاموشی های مکرر و عدم ارائه خدمات بهداشتی و رفاهی از جمله مسائلی است که با وجود اهمیت فراوان و مراجعه مکرر اهالی به فرمانداری کهگیلویه و شهرداری دهدشت، ظاهرا سالهاست از چشم مسئولان دور مانده است. در این میان قطعی مکرر آب و تشنگی مردم در آستانه روزهای گرم بیش از دیگر مشکلات خودنمایی می کند و مشکلات عدیده ای برای مردم منطقه ایجاد کرده است.
****
رفع مشکلات درگروتصویب طرح الحاق!
شاید بتوان گفت واقع شدن سمغان بین محدوه شهر و روستا بزرگترین مشکل را برای اهالی سمغان به وجود آورده است، چرا که طبق ضوابط شهری در صورت الحاق این منطقه به شهر، شهرداری باید کلیه خدمات شهری را به آن ارائه کند. این درحالی است که طبق گزارشات رسیده تاقبل از سال 85، این منطقه، روستایی و ارائه خدمات آن به عهده بنیاد مسکن بود اما پس از آن، سمغان به دهدشت متصل و قرار شد خدمات مورد نیاز اهالی، توسط شهرداری ارائه شود.صحبت های چند روز گذشته بخشدار مرکزی کهگیلویه مبنی بر اینکه سمغان روستا نیست بلکه یکی از محله ها و مناطق شهر دهدشت محسوب می شود نیز این موضوع را تایید می کند.حسینی پروربا اشاره به اینکه سمغان از نظر تقسیمات، بخشی از شهر دهدشت است و آمار جداگانهای از جمعیت و تعداد خانوار آن وجود ندارد می گوید: متاسفانه در خدمت رسانی به این قسمت از شهر سهل انگاری می شود. ناگفته نماند که چندی پیش این مسئول در جمع خبرنگاران از موافقت اولیه مسئولان ارشد اجرایی استان و شهرستان برای الحاق روستای سمغان به شهر دهدشت خبر داده بود. خبری که تنها به کشمکش بین مدیران اجرایی انجامید. چرا که شهردار دهدشت ضمن تکذیب کردن صحبت های بخشدار در خصوص الحاق سمغان به دهدشت، محدوده دهدشت را تا جنب اداره امور عشایر عنوان کرد و گفت: ملاک پیوستگی کالبدی سمغان به شهر، جمعیت نیست و شهرداری تنها در صورت تصویب موضوع به عنوان یک واحد منفصله در حوزه استحفاظی خدمات ارائه خواهد داد.جواد تخشا با اشاره به اینکه در حال حاضر سمغان در طرح جامع شهری جایی ندارد تاکید کرد: شهرداری با مجوز شورای برنامهریزی استان مکلف به ارائه خدمات در سمغان است و این کار صرفا با مصوبه قانونی الحاق به شهر محقق خواهد شد!وی همچنین نقش داشتن سمغان در توزیع اعتبارات شهرداری را رد کرد و افزود: اعتبارات شهرداری از لحاظ جمعیت توزیع نمیشود.
****
روستایی و شهری شدن آب و تشنگی مردم!
از جمله مشکلاتی که بلاتکلیفی در شهر یا روستا بودن این منطقه بر اهالی تحمیل کرده است، مشکل بی آبی و قطعی مکرر و طولانی مدت آن است. در حالی که اهالی سمغان مدتهاست با مشکل کمبود آب دست و پنجه نرم می کنند، مسئولان مربوطه به پاس کاری مشکل به زمین یکدیگر بسنده کرده اند و برای رفع این مشکل اقدام موثری انجام نمی دهند. بخشدارمرکزی کهگیلویه دراین خصوص می گوید: از آنجا که تامین آب با آبفای روستایی و توزیع آب با آبفای شهری است، اختلاف میان آبفای شهری و روستایی باعث قطعی آب شده است به همین دلیل پیگیر هستیم که انشعاب آب برای سمغان بگیریم تا مشکل کم آبی رفع شود. شرمت الله حسینی پرور می افزاید: مطالبات آبفای شهری از آبفار و عدم توانایی مالی در پرداخت بدهی باعث قطع آب از سوی آب و فاضلاب شهری و نارضایتی مردم شده است تا از این طریق آبفار را وادار به پرداخت بدهی کند.این در حالی است که رئیس شرکت آب و فاضلاب شهری کهگیلویه منکر قطع آب سمغان به علت بدهی آبفار شده و می گوید: در نامهنگاری به فرمانداری، اداره اطلاعات و بخشداری موضوع بالا رفتن مطالبات آب و فاضلاب شهری به خاطر تامین آب روستاهای اقماری اطلاعرسانی شده اما تاکنون آب این روستاها قطع نشده است!نادر صفاری می افزاید: در صورت عدم همکاری آبفار در پرداخت بدهی 80 میلیون تومانی، بدون ترس و واهمه، آب را به طور کلی قطع میکنیم. رئیس شرکت آب و فاضلاب شهری کهگیلویه این شرکت را در قبال روستاها فاقد هیچ گونه تعهدی خوانده و با بیان اینکه سمغان جزء مشترکین روستایی آب و فاضلاب است می گوید: در عین حال در راستای همکاری با آبفار، آب این روستاها را تامین میکنیم و آبفای شهری در هر جایی که به شهر تبدیل شود بر اساس ضوابط و پارامترهای قانونی کار تامین آب را عهدهدار شده و نسبت به تامین آب اقدام میکند.این در حالی است که رئیس آبفای روستایی کهگیلویه نیز کمبود اعتبار را دلیل عدم توانایی درآبرسانی به این منطقه عنوان کرده و می گوید: سمغان کد روستایی ندارد بنابراین تاکنون اعتباری برای تأمین آب آن پیش بینی نشده است.ولی جفتا با اشاره به اینکه در سال ۹۳ حدود دو کیلومتر خط انتقال برای سمغان اجرا شده می افزاید: ادامه این پروژه و رفع مشکل آب این منطقه نیازمند تأمین اعتبار است. وی با اشاره به مهاجرپذیری سمغان می افزاید: لوله آب این روستا حدود ۳۰ سال پیش کشیده شد و لوله هایی به قطر سه اینچ با توجه به افزایش مهاجرت در سالهای اخیر، جوابگوی جمعیت موجود در روستا نیست! این مسئول مشکل قطع مکرر آب در سمغان را دروغ محض دانسته و می گوید: مردم سمغان هر روز آب دارند و تنها مشکل موجود کم بودن فشار آب در طی روز است و شب ها نیز فشار آب به حد نرمال می رسد!با این تفاسیر ظاهرا رفع مشکلات اهالی سمغان و برخورداری آنها از ساده ترین امکانات رفاهی در گرو تصویب قانونی الحاق این منطقه به محدوده شهری است. موضوعی که سالهاست بر سر میز مسئولان استان جا خوش کرده و جمعیت دو هزار نفری منطقه را بلاتکلیف گذاشته است.
