به گزارش مهام، گسترده شدن فضای مجازی همان اندازه که بعضی از کارها را راحت تر کرده است به برخی از فضاها و موقعیتها هم لطمه زده است. حالا که دیگر بساط پاک کردن سبزی آدمها کنار هم و نقل و انتقال اخبار در میان کوچه ها برچیده شده است فضاهای مجازی نگذاشتند جای خالی این مکانها حس شود.
وجود شبکه های اجتماعی مثل فیس بوک، وایبر و اینستاگرام انگار برای ما ایرانیها ساخته شده است. فعالیت گسترده برخی هنرمندان و ورزشکاران هم خوراک مناسبی به علاقمندان اخبار اصطلاحا زرد داده است. ستارگانی که خودشان صفحات اجتماعی دارند و عجیب هم فعالند و به تعداد لایک ها و اعضای صفحه شان هم افتخار می کنند و گاهی کار به فخرفروشی و دعوا هم می کشد.
قصد قضاوت نداریم. اینکه مشخص کنیم چقدر در قضیه ورود به حریم خصوصی و یک کلاغ چهل کلاغ کردن اخبار هنرمندان، خودشان مقصرند و چقدر مردم دردی از کسی دوا نمی کند. اما بررسی این نکته که این اتفاق چقدر از نیازهای عاطفی مردم را برطرف می کند شاید راهگشا باشد.
آیا اینکه من بدانم دختر مهناز افشار کجا و کی به دنیا آمده است و شوهر مهناز افشار کیست و چقدر ثروت دارد جذابیت دارد؟ آیا دانستن اطلاعاتی درباره بهنوش بختیاری و حتی گیر دادن به خانواده و عمه و خاله اش برای جامعه مفید است؟حمله به صفحه تلگرام نامزد رونالدوی پرتغالی چه اهمیت و جلوه ای دارد؟
اعتقاد دارم استفاده هایی که ما ایرانیها از برخی شبکه های اجتماعی کردیم و میکنیم حتی در ذهن سازندگان این شبکه ها هم خطور نکرده است. جستجو و یافتن اسامی ستارگان سینمای جهان و نوشتن فحش های با زبان فارسی در صفحات آدمهایی که ظاهرا به ضرر ما کار کرده اند( مثل داور استرالیایی بازی ایران و عراق) از کدام قسمت فرهنگ ما گرفته شده است؟
آیا واقعا اینقدر بیکاریم و اوقات فراغت داریم یا مشکل جای دیگری است؟
