پژوهشگران رابطه علي معلولي ميان آلودگي هوا و بيماري اوتيسم را كشف كردند. در اين خصوص خبرگزاري مهر روز گذشته نوشت كه طبق پژوهش دانشكده سلامت عمومي پيتزبورگ ايالت پنسيلوانيا قرارگيري در برابر آلودگي هوا ناشي از ذرات ريز در طول بارداري تا دوسالگي نوزاد با افزايش احتمال ابتلاي كودك به بيماري اوتيسم بينايي مرتبط است.
دكتر «ايولين تالبوت»، استاد اپيدميولوژي و سرپرست تيم تحقيق در اين باره ميگويد: «اختلال بينايي اوتيسم، شرايطي بلندمدت است كه درماني ندارد و گزينههاي درماني آن بسيار محدود است، از اين رو بايد فوراً هرگونه عوامل پرخطري را كه ما قادر به كاهش آن هستيم، نظير آلودگي، شناسايي كنيم.»
در اين مطالعه تيم تحقيق، خانوادههاي مبتلا و غيرمبتلا به اختلال اوتيسم بينايي را تحت بررسي قرار دادند. آنها به اطلاعات مفصلي در مورد محل زندگي مادر در طول بارداري و بعد از آن دست يافتند و قرارگيري مادران در معرض نوعي آلودگي موسوم به PM2. 5، متشكل از گرد و غبار، خاك، دوده و دود را مورد ارزيابي قرار دادند.
نكته جالبتر اين است كه نمونههاي گزارش شده اين بيماري در طول دو دهه گذشته، تا هشت برابر افزايش يافته است. با اين حال اين باور وجود دارد كه هم عوامل ژنتيكي و هم عوامل زيستمحيطي در ظهور اين بيماري كه عموماً در ابتداي دوران كودكي بروز ميكند، تأثير بسزايي دارد.
پس از فراغت از مطالعه چنين خبري خيل نقدها و نظرات به ذهن هر خوانندهاي هجوم ميآورد كه در ادامه به ذكر مواردي در حدِ حجم و حوصله اين نوشتار بسنده ميشود.
ابتدا به ساكن ذهن هر خوانندهاي به خيل مشكلاتي كه از آلودگي هوا گريبانگير مردم شده، گره ميخورد، چراكه پيشتر نيز پژوهشگران در چند فقره رابطه بين آلودگي هوا و بيماريها و اختلالاتي مانند نسيانزدگي، بيمارهاي ريوي، بيماريهاي عصبي و انگيزش خشم كه در نهايت منجر به نزاعهاي خياباني ميشود، را كشف كردهبودند.
با اين حال خوانندگاني كه اخبار مربوط به آلودگي هوا را پي ميگيرند به وضوح ناتواني دستگاههاي مقابلهكننده با آلودگي هوا و در مقابل رشد فزاينده و قدرت گرفتن روز افزونآلودگي هوا را به وضوح حس ميكنند و در اين رهگذر قطع اميد و بدبيني از مسئولان و متوليان رفع آلودگي هوا، حاصل ديگري است كه از خوانش اين خبر به خوانندگان دست ميدهد.
با اين حال بي راه نيست اگر به جمع نمايندگان دستگاههايي كه در گروهي موسوم به كميته اضطرار آلودگي هوا، دور هم جمع شدهاند، لقب «لشكر شكست خورده» بدهيم! چراكه در اين گروه و درحد كلانتر هدف واحدي در بين اعضا تعيين و تعريف نشده و اگر شده، به آن تكليف و عمل نميشود و هر نمايندهاي به نيابت از دستگاه متبوع خود، تنها صرفه و سود سازمان و وزارتخانه خود را ملاك عمل قرار ميدهد و طبيعي است كه در اين راه، رفع آلودگي هوا به لقلقه زبان و شعار تبديل شود!
در قصه نخنما شده مبارزه با آلودگي هوا جالب آن است كه گاه استحصال به سود دستگاهي خاص، براي ساير دستگاهها قوز بالا قوز ميشود، شاهد مثال اين مدعا اينگونه است كه يك دستگاه ميداند كه تردد خودروها غلظت آلايندهها را در پي دارد اما با اين حال طرح ترافيك روزانه ميفروشد. طبيعي است كه درآمد قابل توجه فروش طرح، در مقابل، بيماريهاي گوناگون مردم را در پي دارد و اين مقوله باري اضافه و هزينهاي سرسامآور به متولي بهداشت جامعه تحميل ميكند!
بنابراين انتظار ميرود در داستان رفع آلودگي هوا و در رأس كميته يادشده، مافوقي در حد رئيس دولت يا معاون ارشد وي كه لااقل سايرين تسليم امر و منطق وي باشند، شخصاً وظيفه رسيدگي به فعاليتهاي مربوط به مهار و رفع آلودگي هوا را بر عهده بگيرد. البته با اين پيش فرض مهم كه جان مردم در اين داستان پرحاشيه، ارزش چنين زحمتي را داشته باشد !
