ژيمناستيك اسير بي‌مهري مسئولان

ملي‌پوشان ژيمناستيك ار جمله ورزشكاران ايراني هستند كه همواره مورد بي‌مهري مسئولان ورزش قرار مي‌گيرند. شنيدن خبر رفتن دو نفر از ژيمناست‌هاي ايراني به خارج از كشور ناراحت‌كننده است، اما بايد به اين نكته توجه كرد كه چرا برخي ورزشكاران ايراني به فكر كوچ كردن مي‌افتند.
مشكلات مالي و بي‌توجهي مهم‌ترين دليلي است كه مي‌تواند يك ورزشكار را به فكر ترك وطن بيندازد. همه ما ژيمناست‌كاران مي‌دانيم كه پس از پايان ورزش حرفه‌اي چه زندگي‌اي در انتظار ما خواهد بود و در بهترين شرايط بايد كارگري كنيم. تا زماني كه وزارت ورزش فكري به حال ما نكند تغييري در ژيمناستيك كشور ايجاد نخواهد شد. 13 سال است كه عضو تيم‌ملي هستم اما حقوقي دريافت نكرده‌ام. شانس كسب سهميه المپيك را دارم و به همين خاطر است كه هنوز به‌رغم بي‌توجهي‌ها به كارم ادامه مي‌دهم. وگرنه من نيز مثل خيلي‌هاي ديگر ژيمناستيك را كنار مي‌گذارم.  متأسفانه در ورزش ما تا زماني كه يك رشته مدال نگيرد كسي توجهي به آن نمي‌كند. دووميداني را ببينيد؛ از وقتي احسان حدادي مدال گرفته نگاه‌ها به اين رشته تغيير كرده. تا زماني كه ژيمناستيك مدال نگيرد بدون شك نبايد انتظار توجه داشته باشيم. منتها در ورزش حرفه‌اي تا پول نباشد و اسپانسرها حمايت نكنند موفقيتي حاصل نخواهد شد.
با وضعيتي كه بر ژيمناستيك حاكم است نبايد از رفتن ورزشكاران اين رشته ناراحت شويم. به عنوان مثال تركيه خدادادي را به عنوان مربي به خدمت گرفته؛ علاوه بر خانه، دستمزد و ماشين يك سالن اختصاصي هم در اختيارش گذاشته اما اينجا خبري از حقوق و سالن اختصاصي نيست. من هم از چند كشور پيشنهاداتي دارم، اما كسب سهميه براي كشور خودم لذت ديگري دارد. سؤال اصلي من از مسئولان اين است كه چطور ورزشي كه هر كدام از ورزشكارانش مي‌توانند بيش از پنج مدال كسب كنند هيچ ارزشي برايشان ندارد و ورزشكاري كه يكي از شانس‌هاي كسب سهميه است هيچ حمايتي از سوي وزارت و كميته ملي المپيك نمي‌شود؟ اما همه اعضاي تيم‌ملي فوتبال تنها به خاطر كسب يك پيروزي مستحق دريافت پاداش ميليوني هستند.