كبر و غرور يكي از آفاتي است كه در كمين دانشجويان قرار دارد و گاهي پيش از آموختن و گاهي پس از آموختن دانشجويان را دچار ميكند. غرور پيش از آموختن مانعي در مسير فهميدن است، غرور پس از آموختن نيز احساس خودبرتر بيني را در دانشجو ايجاد ميكند. غرور سرچشمه همه رذايل و تواضع سرچشمه همه خوبيهاست. پس بايد به دانشجويان گوشزد كرد كه مراقب باشند دچار كبر و غرور نشوند؛ چراكه انسانهاي متكبر فقط خودشان را ميبينند و خدا را نميبينند. هرگاه انسان خدا را ببيند، خودش را كوچك ميداند و هرگاه خدا را فراموش كند، غرورش رشد ميكند.
امام صادق (ع) ميفرمايند: عالمترين انسانها كسي است كه علم ديگران را در كنار علم خودش بگذارد و تواضع داشته باشد. در روايتي از امام هشتم نيز آمده است: عقل پدرم از همه بالاتر بود ولي گاهي با بردهها مشورت ميكردند. از امام سؤال كردند كه شما چرا با اين برده مشورت ميكنيد. امام فرمود: شايد خداوند به زبان اين برده چيزي كه به خير و صلاح من است، جاري كند. پس براي سؤال پرسيدن در خصوص آنچه نميدانيد تعلل نكنيد و زماني هم كه چيزي را آموختيد، خود را بالاتر از ديگران ندانيد. ناگفته باقي است كه مغرور نشدن به دانستهها از ملزوماتي است كه بايد سرلوحه همه دانشجويان قرار گيرد و در راه تحصيل علم آن را مورد توجه قرار دهند. از سوي ديگر تواضع در يادگيري و عدمتكبر، دانشجو را از نعمت پرسيدن در راه كسب علم بهرهمند ميكند و باعث ميشود كه خداوند به اين علم بركت داده و مانع از برتريطلبي دانشجويان شود و به طور قطع علمي كه به كبر و غرور آلوده شود، ارزشي نخواهد داشت.
