سريال «خانه سبز» و مجموعه خاطرهانگيز «داستانهاي نوروز» كه از جمله پرمخاطبترين سريالهاي دهه 70 تلويزيون محسوب ميشوند، چند وقتي است بازپخش آنها در شبكههاي دو و يك سيما مجدداً آغاز گرديده است.
شايد يكي از محسنات زياد شدن تعداد شبكههاي تلويزيوني به لطف ديجيتالي شدن و آمدن دستگاهي به اسم «گيرندههاي ديجيتال»، باز شدن فضا براي بازپخش برخي فيلم و سريالهاي ايام گذشته باشد. سريال «خانه سبز» سال ۷۵ چهارشنبه شبها از شبكه دو سيما پخش ميشد؛ كار مشترك بيژن بيرنگ و مسعود رسام كه پيش از آن سريال موفق «همسران» را هم در كارنامه كاريشان داشتند. آنان با سريال جديدشان توانستند ركورد مخاطبان اثر قبلي را جابهجا كنند.
كمتر كسي است كه حداقل يكبار مجموعه تلويزيوني خانه سبز را نديده باشد. تا به امروز شبكههاي مختلف تلويزيون بارها آن را بازپخش كردهاند اما اينبار شايد جنس اين بازپخش با زمانهاي گذشته متفاوت باشد. زماني كه حتي يك سريال قابل توجه هم در ميان اين همه شبكه تلويزيوني پخش نميشود و مخاطبان صداوسيما هم كمتر از هر دوره ديگري است، «خانه سبز» در يك ساعت پربازديد باز هم از شبكه دو پخش ميشود تا حتي با آن حس نوستالژيك و خاطرهانگيزش هم كه شده بتواند مردم را به سمت صداوسيما بچرخاند.
مجموعه «داستانهاي نوروز» نيز محصول 1379 است كه مضموني اجتماعي و خانوادگي دارد. تهيهكننده اين سريال بهروز خوشرزم و كارگردان آن مرضيه برومند است كه در هشت قسمت 45 دقيقهاي چند شبي است ساعت 22:20 در كنداكتور پخش شبكه يك سيما قرار گرفته و روي آنتن ميرود. احمد حامد و پوپك راد نويسندگان اين سريال هستند و در آن رضا بابك، سروش خليلي، پري اميرحمزه، محمدرضا شريفينيا، افسانه چهرهآزاد، فلامك جنيدي، مليكا شريفينيا، مرضيه برومند و چندين و چند چهره نامآشناي امروز كه در آن ايام كمتر كسي آنها را ميشناخت، ايفاي نقش كردهاند. مجموعه «داستانهاي نوروز» هر شب با يك داستان جداگانه و مفرح به نمايش درميآيد. به گفته منتقدان، آنچه اين سريالها را در سالهاي گذشته موفق كرد چيزي است كه در همين روزها كمبود سينما و تلويزيون ماست يعني توانايي تعريف يك قصه و همراه كردن مخاطبان با روند داستان. فضاي رمانتيك وگاه فانتزي آنها به دور از واقعيت نبود و مخاطب ميتوانست با تكتك شخصيتهاي داستان ارتباط برقرار كند. اما اين روزها نهتنها سريالها از كيفيت قابل قبول گذشته فاصله گرفتهاند بلكه حتي نميتوانند با قدرت داستانگويي مخاطب را به خود جذب كنند. ضعف عمده نداشتن قصه و داستان جذابي كه بتواند مخاطب را چندين شب پاي تلويزيون و مشتاق و پيگير روند سريال بنشاند، نهتنها در تلويزيون بلكه در سينما نيز تبديل به يك بيماري شده است كه حاصلش گريز مخاطب و انداختن آن در دامان شبكههاي ماهواره است. شايد با تكرار خاطرههاي گذشته و بازپخش سريالهايي نظير خانه سبز و داستانهاي نوروز، بتوان زمينه آشتي مخاطب با تلويزيون را در ايام تعطيلات نوروز فراهم آورد.
