روز گذشته مردم يمن از سراسر اين كشور راهي صنعا پايتخت اين كشور شدند تا در مراسم چهارمين سالگرد انقلاب اين كشور حضور داشته باشند. انقلاب نيمه تمام يمن از مراحل مختلف در چهار سال گذشته عبور كرده و اكنون به مرحله نهايي و سرنوشت ساز نزديك شده است. حضور گسترده و سراسري مردم يمن در مراسم چهارمين سالگرد آغاز انقلاب نيمه تمام آن نشان ميدهد كه تلاشهاي مخالفان داخلي و خارجي انقلاب براي فرسايشي كردن آنها هنوز باعث خستگي مردم و خروج آنها از صحنه نشده است و اغلب مردم يمن با همان شور و نشاط اوليه از ادامه روند و تحقق اهداف انقلاب حمايت ميكنند. تحولات سياسي جديدي كه امسال در آستانه سالگرد انقلاب اين كشور صورت گرفت بر شور و هيجان مردم و انقلابيون اين كشور افزوده است. در واقع خط انحطاط و انحرافي كه داشت در انقلاب يمن ايجاد ميشد از چند ماه پيش با ورود دوباره مردم به صحنه متوقف شده و انقلابيون به رهبري حوثيها كوشيدهاند ابتكار عمل را در دست بگيرند. اين ابتكار عمل در چند مرحله به مرحله اجرا گذاشته شده است. در مرحله نخست انقلابيون با اعتراض سراسري به اقدام دولت عبدربه براي افزايش بهاي سوخت همراه شدند و با كسب اعتماد معترضان رهبري جنبش اعتراضي را برعهده گرفتند و در مرحله بعدي خواستار تشكيل دولتي پاك و شايسته سالار در كنار تحقق خواستههاي اهداف انقلاب نيمه تمام شدند. هر چند دولت عبدربه در ابتدا زير بار اين خواسته نميرفت اما در نهايت در نتيجه استمرار اعتراضات و تحصنها ناچار شد به آن تن دهد. در اين راستا موافقتنامه موسوم به صلح و شراكت ملي بين انقلابيون و دولت عبدربه به امضا رسيد و با وجود اينكه در برخي زمينهها از جمله تشكيل دولت جديد پيش رفت اما از آنجا كه مهمترين درخواست انقلابيون مبني بر رسيدن به توافق جامع درباره قانون اساسي جديد و ساختار نظام سياسي يمن در اجراي اين موافقتنامه ناديده گرفته شد و مخالفان به تلاشهاي خزنده در پيشبرد طرح يكجانبه خود مبني بر گنجاندن طرح اقاليم در قانون اساسي جديد ادامه دادند لذا انقلابيون به رهبري حوثيها به اقدامات واكنشي در اين زمينه دست زدند و با بازداشت رئيس دفتر عبدربه خواستند نهاد رياست جمهوري و كابينه جديد يمن را براي اجراي توافقات گذشته تحت فشار قرار دهند اما آنها اين بار به استعفا متوسل شدند تا از ايجاد خلأ سياسي و قانوني به عنوان اهرم فشار عليه انقلابيون استفاده كنند. در مقابل، انقلابيون به رهبري حوثيها نيز با اعلام قانون اساسي موقت (كه ميتوان از آن به نقشه راه جديد تعبير كرد) كوشيدند طرح مخالفان را براي ايجاد خلأ سياسي ناكام بگذارند. در حال حاضر هم انقلابيون به رهبري حوثيها در تلاشند به هر طريق ممكن نقشه راه خود را در خصوص تشكيل شوراي ملي 551 نفره، تشكيل شوراي رياست جمهوري 5 نفره و تشكيل دولت شايسته سالار عملي كنند و آن را به پيش برند. اما مخالفان در تلاشند به طرحهاي سابق شامل: طرح شوراي همكاري خليج فارس، مصوبات كنفرانس گفتوگوي ملي و توافق صلح و شراكت ملي برگردند. در اين ميان رويكرد كشورهاي غربي به سمت حمايت از مواضع مخالفان سوق يافته و در اين راستا امريكا، فرانسه و انگليس با تعليق فعاليت سفارتخانههاي خود در صنعا و خارج كردن كاركنان خود در صدد اعمال فشار بر انقلابيون يمني بر آمدهاند. دو عامل موجب اتخاذ چنين رويكردي از سوي اين كشورها شده است: نخست اينكه آنها به علت مخالفت روسيه و تا حدودي چين نتوانستند قطعنامه مورد نظر خود را در شوراي امنيت به تصويب رسانند دوم اينكه هر سه كشور تحت فشار عربستان قرار دارند و براي حفظ مراودات خود با اين كشور بخصوص در دوره پادشاهي جديد حداقل به تظاهر به چنين رفتاري نياز دارند. هر چند از يك جهت بسته شدن سفارتخانههاي غربي و كاهش حضور فعاليت آنها در صنعا ميتواند براي انقلابيون يمني فرصت باشد اما در عين حال ميتواند نشانهاي از تشديد اوضاع سياسي و امنيتي در يمن باشد. اما آنچه در اين ميان مسلم است اينكه هر گونه رويارويي با انقلاب مردم يمن به منزله شنا برخلاف مسير رودخانه است كه نتيجهاي جز اتلاف وقت و هزينه نخواهد داشت.
