رودررويي مربيان موفق ورزش ايران با وزارت ورزش نميتواند اتفاق خوشايندي باشد، اتفاقي كه پس از مراسم تجليل از مدالآوران استارت آن خورد و حالا اين روزها به اوج رسيده است. ماجرا هم به تعداد سكههاي اهدايي به مربيان تيمهاي رشتههاي مختلف ورزشي برميگردد. در حاليكه به ورزشكاران طلايي بازيهاي آسيايي 150سكه هديه داده شد، به سرمربي اين ورزشكاران 30 و مربي تيم هم 20 سكه اهدا شد كه اعتراض شديد مربيان را به همراه داشت و مربيان برخي رشتهها مانند تكواندو، كاراته و كشتي تصميم گرفتند در اعتراض به اين تبعيض سكههاي اهدايي را به وزارت ورزش پس بدهند. حالا هم اين روزها در رسانهها مربيان از تضييع حقشان ميگويند و آنسوتر وزارت ورزشيها هم ادعا ميكنند ميخواهند طوري القا كنند كه همين پاداش 30 يا 20 سكهاي هم لطف وزارت بوده كه در حق مربيان انجام داده است. به وجود آمدن اين شكاف بين مربيان و وزارت ورزش آن هم در حاليكه دو سال تا المپيك برزيل باقي مانده و بايد همه فكر و ذكر دوطرف متوجه حضور موفق در اين بازيها باشد، نميتواند به سود ورزش كشورمان باشد.
مربيان معترض از جمله مربيان موفقي هستند كه در رشتههاي پرمدالي مانند تكواندو وكشتي فعاليت ميكنند، دو رشتهاي كه جزو اميدهاي اصلي ورزش ايران در برزيل و رقابتهاي پيشروي جهاني هستند و هميشه بار زيادي از مدالهاي كاروان ايران بر دوش اين رشتهها بوده است. در بازيهاي آسيايي اينچئون كه چهار ماه پيش به پايان رسيد، تكواندوكاران و كشتيگيران سهم زيادي در به دست آوردن مدالهاي كشورمان در اين مسابقات داشتند. در اين شرايط به نظر ميرسد واكنش وزارت ورزشيها به اعتراض اين مربيان، نوعي قدرنشناسي و از بين بردن انگيزه اين مربيان براي ادامه كار در تيمملي است. هرچند اين مربيان ادعا ندارند كه به اندازه ورزشكاران طلايي سكه و پاداش بگيرند اما به نظر ميرسد در نظر گرفتن 30 سكه كه حتي نصف پاداش يك مدال برنز هم نيست، نوعي توهين آشكار به اين مربيان است كه نقش زيادي در اين موفقيتها داشتهاند.
طبيعي است كه در پايان مسابقات و روي سكوها اين ورزشكار است كه بيشتر از همه ديده ميشود و كمتر به مربي اين قهرمان پرداخته ميشود اما با وجود اين نبايد سهم مربيان را در موفقيت ورزشكاران ناديده گرفت. بهطور قطع مربيان تيمهاي ملي در رشتههاي مختلف نقش اول را در تربيت قهرمانان و مدالآوران ورزش كشورمان دارند. آنها با وجود تبعيضهايي كه تا امروز مانند رقمهاي نازل قرارداد با آن روبهرو بودهاند، همواره سعي كردهاند بدون اينكه اين مسائل روي انگيزهشان تأثير بگذارد در تربيت و آمادهسازي ورزشكاران كم نگذارند و با مجهز كردن خودشان به دانش فني روز دنيا، ورزشكاران را راهي ميدان كنند. در اين بين شايسته نيست كه پس از پايان مسابقات و در هنگام اهداي پاداشهاي در نظر گرفته شده براي مدالآوران، سهم مربيان آنقدر ناچيز باشد كه كاسه صبرشان را لبريز كند تا مجبور به واكنش شوند و عليه اين تبعيض شكايت كنند.
مسئولان وزارت ورزش هم در واكنش به اعتراض مربيان به ناعدالتي در پرداخت پاداشها، به جاي آنكه به دنبال تلطيف اوضاع باشند و به نوعي دل اين مربيان را كه پايهگذار موفقيتهاي ورزش ايران هستند به دست بياورند با ادبياتي تند و غيرقابل دفاع به اعتراض مربيان پاسخ دادهاند، انگار در نظر گرفتن اين پاداش ناچيز هم براي منت گذاشتن سر مربيان بوده است وگرنه به قول نصرالله سجادي، معاون وزير ورزش، مربيان بايد بدون چشمداشت كار كنند.
درخواست سجادي در شرايطي است كه مربيان رشتههاي مختلف با حقوق و پاداش ناچيزي كه ميگيرند هماكنون هم بدون چشمداشت كار ميكنند و اگر غير از اين بود برخي از آنها ميتوانستند به پيشنهادهاي خارجيشان پاسخ مثبت بدهند و مزايايي به مراتب خيلي بالاتر از اينكه در ايران دارند، بگيرند اما تعهدي كه به كشورشان دارند، سبب شده بهرغم ناملايمتيها و تبعيضهايي كه در حقشان ميشود و ناديده گرفته ميشوند در كشور بمانند و مليپوشان كشورمان را آماده كسب مدالهاي المپيك، جهاني و آسيايي كنند. با اين شرايط بايد قدر اين مربيان زحمتكش را دانست و پاداشي به اندازه نقششان در اين موفقيتها به آنها پرداخت نه اينكه با پاداشي اندك تحقيرشان كرد و جواب اعتراضشان را با توهين داد.
