مسعود فراستي پس از رونمايي از اولين مستند ديجيتال آنامورفيك ايران در جشنواره عمار گفت: مستند «تولد يك پروانه» يك واقعه در سينماي ايران است. ما در سينمايمان ابداً جستوجوي تكنيكي و فرمي نداريم و اين فيلم براي اولين بار در اين سينما تا آنجايي كه من ميبينم لااقل، جستوجوي تكنيكي و فرمي كرده است.
در روزهاي گذشته نسخهاي از مستند «تولد يك پروانه» كه يكي از مهمترين دستاوردهاي فني سينماي ايران در حوزه تصويربرداري بهشمار ميرود در پنجمين جشنواره فيلم عمار به نمايش درآمد. اين مستند توسط داود مراديان و به سفارش سپاه پاسداران انقلاب اسلامي ساخته شده و در آن براي اولينبار از لنزهاي آنامورفيك روي دوربينهاي ديجيتال استفاده شده است. اين سيستم تا امروز تنها روي دوربينهاي نگاتيو اجرا ميشد و در ايران هيچ نوع ديجيتالي از آن وجود نداشت؛ سيستمي كه در دنيا نيز بيشتر براي كليپهاي ويدئويي استفاده ميشود كه آن هم يك لنز و يك مبدل آنامورفيك است. اين شايد براي نخستينبار باشد كه لنزهاي دهه 60 روي دوربينهاي ديجيتال سِت شده و از آن تصاويري كاملاً مطلوب تهيه شده است كه عملاً يك دستاورد علمي به حساب ميآيد و همچنين در مقايسه با عرف تصويربرداري در سينماي داستاني و مستند چند سال اخير ايران يك گام بزرگ رو به جلو است.
مسعود فراستي منتقد صريحاللهجه و صاحبنام سينماي ايران درباره اين اثر گفت: اين فيلم ميتواند يك واقعه در سينماي ما باشد. ما در سينمايمان ابداً جستوجوي تكنيكي و فرمي نداريم و اين فيلم براي اولين بار در اين سينما تا آنجايي كه من ميبينم لااقل، جستوجوي تكنيكي و فرمي كرده و به يك دستاورد رسيده است؛ يعني لنز آنامورفيك و پرده سينما اسكوپ كه از نظر فرم يكي از وقايع مهم تاريخ سينماست. معتقدم اگر فيلمسازي قاب را نفهمد مطلقاً فرم را نميفهمد و فهميدن قاب اسكوپ و لنز آنامورفيك بخش بزرگي از فهميدن فضاست و فضا بخش مهمي از فيلم. اين لنز آنقدر قابليت دارد كه با يك آدم كاربلد فضا توليد كند. چيزي كه ما در سينمايمان نداريم. سينما هنر فضاست و فضا يعني محيط نسبت برقرار كرده با قصه و آدمها و فرم.
