در طول سالهاي پس از جنگ مقام معظم رهبري همواره در مقاطع گوناگون بر ضرورت تلاش براي جلوگيري از قطبيسازي جامعه و همچنين عدم حاشيهسازي براي پيشرفت انقلاب و كشور تأكيد كردهاند.
شايد جديدترين نمونه چنين رهنمودهايي در سخنان چندي پيش مقام معظم رهبري در جمع مردم قم تبلور يافت كه باز هم بر اين موضوع مهم تأكيد كردند.
مقام معظم رهبري در بيانات خود اين گونه موضوع را طرح كردند كه «بنده هم عقيدهام اين است كه همه بايد به دستگاههاى مسئول كمك كنند، به دولت همه بايد كمك كنند؛ چون كار سخت است، دشوار است. دولتها هم مراقب باشند، دودستگى در مردم به وجود نياورند، حاشيهسازى نكنند، بعضى حرفهاى غيرلازم مطرح نشود؛ اين يكپارچگى مردم ما، اين همت بلند مردم ما، اين ايمان مردم ما، درست مورد استفاده قرار بگيرد، انشاءالله راه اين كشور باز بشود.» البته كمك به دولت و تأكيد بر يكپارچگي مسئلهاي نيست كه تنها در اين مقطع زماني مورد تأكيد ايشان قرار گرفته باشد و در مقاطع مختلف اين سخنان به بهانههاي گوناگون مطرح شده است.
تذكري ديگر به دولتالبته اعضاي دولت يازدهم يكبار ديگر نيز اين تذكرات را پيش از اين نيز شنيدهاند و آن هم ديداري بود كه هيئت دولت در ديدار سالانه خود با ايشان داشتهاند.
در آن ديدار مقام معظم رهبري با تكرار همين سخنان دولتمردان را به پرهيز از دو قطبي كردن جامعه با شعارها و دعواهاي سياسي سفارش كردند و گفتند: جناحبنديهاي سياسي اشكالي ندارد اما نبايد جامعه را به دو قطب تبديل كرد زيرا اين كار موجب دلزدگي و خستگي مردم و شكنندهشدن محيط جامعه ميشود.
حالا در اين بين اين سؤال به وجود ميآيد كه چنين رهنمودهايي در چه راستايي به صورت مكرر تكرار ميشود و به خصوص دولتيها به حفظ آرامش و جلوگيري از حاشيهسازي دعوت ميشوند.
جامعه دو پارهدو قطبي شدن و حاشيهسازي از آفتهاي اصلي مسير پيشرفت هر جامعهاي و شايد يكي از اصليترين زمينههاي ايجاد فتنه در يك جامعه محسوب ميشود. دوپاره شدن جامعه، به نحوي كه گروهي بقاي خود را در نبودن ديگران ببيند، نتايج فاجعه باري به بار خواهد آورد.
آنچه امروز در سوريه، مصر، بحرين، لبنان و سودان جنوبي و بسياري ديگر از كشورها ميگذرد، نتيجه قطبي شدن جامعه و دوپاره شدن آن است. فعالان سياسي ناآگاه نقش اساسي در ايجاد اين دوپارگي دارند و اين روند از ناآگاهي طرفها از ديدگاههاي هم، نداشتن توان گفتوگو و خشونت كلامي آغاز ميشود و در نهايت به خشونت فيزيكي، كشت و كشتار و سركوب ميانجامد. ممكن است در ظاهر يك طرف بر طرف ديگر فائق آيد يا ماجرا سالها بدون پيروزي يك طرف ادامه داشته باشد.
حالت دوم مشخص است كه چه تراژدي بيپاياني است و داستان امروز سوريه است و در حالت پيروزي يكي از طرفها هم كينهها در سينهها باقي خواهد ماند و سالها آتش زير خاكستر جامعه باقي خواهد ماند.
فتنه 88 نمونه بارز ايجاد دو قطبي در كشوردر اين ميان شايد بارزترين نمونه چنين مسئلهاي فتنه سال 88 در كشور باشد كه نمونه آشكار ايجاد فضايي دو قطبي در جامعه است.
اهميت و ريشههاي فتنه 88 بايد مورد مطالعه دقيق و بررسي قرار گيرد كه اگر 9 دي رخ نميداد اين فتنه در دراز مدت به كجاها ميتوانست برسد؛ فتنهاي كه به هيچ عنوان قرار نبود در حد و اندازههاي تظاهرات خياباني و ابطال انتخابات و حتي تغيير نظام محدود شود و در انتها به چيزي ميرسيد كه امروز در عراق و سوريه شاهد آن هستيم.
نكتهاي كه بايد به آن توجه شود، نقش حماسه نهم دي ماه در هم كوبيدن فضاي دو قطبي بوده است كه در جامعه ايجاد شده است، حماسهاي كه توانست تمام معادلات را در هم بريزد.
نقش و اهميت اين مسئله چنان است كه حجت الاسلام پناهيان با ذكر اين نكته كه فتنه از همين دو قطبي شدن برميخيزد، ميگويد: «وقتي در جامعه تنشها افزايش پيدا كند، هر گروهي ممكن است طرفداراني پيدا كند كه آماده درگيري با هم شوند. آنها اين درگيري را يك نوبت در جريان 18 تير سال 78 امتحان و در نوبت دوم هم در فتنه 88 از آن ثمرهگيري كردند. اگر ميخواهيد در جامعه شما چيزي شبيه فتنه 88 رخ ندهد و هم امور با قانون و منطق جلو برود و هم امور با محبت و گفتوگو و صميميت جلو برود، از اول نبايد بر اختلافات دامن زد. از اول نبايد جامعه را دوقطبي كرد.» حال اين سؤال مطرح ميشود كه دو قطبي كردن جامعه به نفع چه كساني است.
چه كساني به دنبال دو قطبي دروغين در جامعهاندكساني كه دوقطبيهاي دروغين در جامعه ايجاد ميكنند، در واقع پيشبيني ميكنند كه در آينده در خيابان دعوا راهاندازي كنند. كمااينكه قبل از انتخابات 88 اين دوقطبيها در خيابانها تشديد شد. حالا سؤال اينجا است كه رويكرد رهبري در قبال اين دوقطبيها چيست و چه كساني امروز مورد خطاب رهبري قرار ميگيرند تا از دو دستگي و ايجاد حاشيه در جامعه خودداري كنند.
