همه داستان واليبال، صرف فعل خواستن بود و تلاشي كه در آن توانست همه رؤياها را به واقعيت تبديل كند. رؤيايي شايد فراتر از آنچه كه در ذهن جامعه واليبال ايران بود. رؤيايي كه حالا نميتوان سقفي برايش در نظر گرفت.
دور نيست آن روزهايي كه تمام آرزوي واليبال ايران موفقيت در آسيا و آقايي در قاره كهن بود. اما حالا سقف آرزوهاي تمام نشدني واليبال، آقايي در دنياي واليبال است و ايستادن بر بلندترين سكوهاي جهاني كه البته خيلي هم دور از دسترس نيست با پيشرفت روزافزوني كه از واليباليستهاي ايراني شاهد هستيم. پيشرفتي كه حتي با جدايي ولاسكو و آمدن كواچ جوان و كمتجربه نيز متوقف نشد و به روند رو به رشد خود ادامه داد. به طوري كه حالا واليباليستهاي ايران چشم واليبال دنيا را به خود دوختهاند. همانهايي كه چندي پيش خود را به عنوان شگفتيساز معرفي كرده بودند و دنيا را به احترام واداشتند و حالا، روند موفقيتهاي خود را به گونهاي ديگر دنبال ميكنند.
سالها بود كه جاي خالي واليباليستهاي ايراني در بين تيمهاي بزرگ و مطرح جهان خالي بود، شايد چون واليبال ايران حرفي در دنيا براي گفتن نداشت كه بازيكنان آن به چشم بيايند، اما حالا، اين طلسم شكسته و ورق برگشته است.
بعد از رسيدن ايران به مرحله نهايي ليگ جهاني واليبال ميشد تصور كرد كه اين صعود بهطورحتم منافع بسياري براي واليبال ايران به همراه خواهد داشت كه حالا اولين دستاورد آن موفقيت چشمگير، پيوستن معروف پنجه طلايي ايران به تيم زنيت كازان روسيه است. تيمي كه به دنبال سكوي قهرماني جام باشگاههاي ٢٠١٥ است. موفقيتي كه براي رسيدن به آن، دست روي معروف تيم ملي واليبال ايران گذاشته است. بازيكن خوشتكنيكي كه گامي بلند براي موفقيت واليبال ايران برداشته و حضورش در زنيت كازان، خيلي زود راه را براي ديگر واليباليستهاي ايراني باز خواهد كرد تا بتوانند به عنوان لژيونر، راهي تيمهاي مطرح دنيا شوند. انتقالهايي كه بدون شك ميتواند تأثيري شگرف در پيشرفت هر چه بيشتر واليبال ايران و به رخ كشيدن تواناييهاي آن در دنيا داشته باشد.
رؤياي واليبال ايران به حقيقت پيوسته، رؤياي برتري در آسيا، رؤياي حضور در بين برترينهاي دنيا و حالا حضور لژيونرهاي ايراني در تيمهاي مطرح واليبال جهان كه ميتواند بيش از پيش، به پيشرفت واليبال ايران كمك كرده و جهان را به احترام وادارد. احترامي كه نتيجه تلاشهاي شبانهروزي بازيكناني است كه ضربهها به توپ زدند تا امروز، بتوانند خود را به دنيا تحميل كنند و به جايگاهي كه حق آنهاست، برسند.
مسابقات جهاني، ويتريني است كه واليباليستها ميتوانند با خودنمايي در آن، تواناييهاي خود را به رخ كشيده و پلههاي ترقي را يكي پس از ديگري طي كرده و به آنچه در اين راستا ميخواهند، برسند. اتفاقي كه براي واليباليستهاي ايراني رخ داد. بدون شك، توانايي واليباليستهاي ايراني چيزي نيست كه ديگر نيازي به تعريف و تبليغ داشته باشد اما صعود به نيمه نهايي ليگ جهاني و موفقيتهاي تيم ملي واليبال ايران در عرصههاي بينالمللي طي چند سال اخير بود كه باعث شد توانمنديهاي واليباليستهاي ايراني ديده شود. توانمنديهايي كه حالا تيمهايي چون زنيت كازان روسيه و باشگاه «تروي» ژاپن براي رسيدن به موفقيتهاي برنامهريزي شده خود، روي آن حساب كردهاند.
حضور معروف در زنيت كازان روسيه و امير غفور در تروي ژاپن، ميتواند به معناي باز شدن راه براي ديگر واليباليستهاي ايراني باشد كه خود را به تيمهاي مطرح دنيا برسانند. پرونده لژيونرهاي ايراني بار ديگر باز شده است. پروندهاي كه شايد پيش از اين هم رفت و آمدهايي در آن ثبت شده باشد، اما بدون شك، آنچه بعد از لژيونر شدن معروف در آن ثبت ميشود، با توجه به پيشرفت چشمگير واليبال ايران طي چند سال اخير، ميتواند موفقيتهايي انكار نشدني براي واليبال ايران باشد. چراكه حالا واليباليستهاي ايراني به عنوان بهترينها در تيمهاي مطرح دنيا حاضر خواهند شد، حضوري كه ميتواند تجربيات باارزشي براي تيم ملي واليبال به دنبال داشته باشد، تجربياتي كه شايد بتواند روزي نه خيلي دور، رؤياي ايستادن بر بلندترين سكوي افتخار جهاني را نصيب واليبال ايران كند. رؤيايي كه با ادامه پشتكاري كه واليبال ايران در پيش گرفته، خيلي دور از ذهن نيست!
