واقعه كربلا را ميتوان از بزرگترين محركات انقلاب اسلامي و نهضت اسلامي ايران دانست؛ واقعهاي كه سرتاسر شور است و در دل اين شور، شعوري است كه جز با درك اين شعور نهضت اسلامي ايران و در پي آن پيچ عظيم تاريخي توانايي تحقق كامل را نخواهد يافت. متأسفانه در هفته گذشته تفاسيري از واقعه كربلا شد و درس كربلا درس تعامل و مذاكره سازنده خوانده شد. اما آيا واقعاً كربلا به ما درس تعامل و مذاكره ميدهد؟آيا امام حسين(ع) در پي تعامل سازنده با يزيديان بود؟
براي روشنتر شدن بهتر است كمي به قبل از واقعه كربلا برگرديم آنجا كه امام حسين(ع) در خطبه منا ميفرمايند: «خدايا تو ميداني كه قيام ما لهله زدن براي سلطنت، تنافس در قدرت و گدايي دنيا و شهرت نيست، بلكه تنها براي برپاكردن نشانههاي دين تو قيام كرديم. اين علامتهاي راهنمايي و تابلوهاي راه را انداختهاند و من ميخواهم دوباره اين تابلوها را برپا كنم. قيام براي اين است كه مردم گيج و گمراه شدهاند و بايد آگاه شوند و بايد خونمان را به صورت اين خوابزدهها بپاشيم تا بيدار شوند.»
اين صحبتهاي گهربار به خوبي نشان ميدهند كه حضرت امام حسين(ع) براي بيداري خواب خفتگان و بر هم زدن نظام سلطه و احياي دين جدشان قيام كردهاند و در اين راه نه مذاكره و تعامل را بلكه قيام را انتخاب نمودهاند، جمله «اگر دين جدم جز با كشتن من احيا ميشود اي شمشيرها مرا دريابيد.» نيز مبين اين هدف است. رهبر انقلاب اسلامي نيز در سال 68 در جمع روحانيت هدف قيام حضرت امام حسين(ع) را «برهم زدن بنيان ظلم و جور و طغيان» خوانند. از جملات فوق به خوبي ميتوان درك كرد قطعاً بنيان ظلم را نميتوان از طريق مذاكره و تعامل آن هم تعامل سازنده با هدف برد ـ برد بر هم زد كه اگر غير از اين بود امام هرگز با تمام دارايي و اهلبيت گام در اين راه نميگذارد. حضرت امام خميني(ره) نيز در سال 57 اين ماه را ماه پيروزي خون بر شمشير خواندند كه خود به خوبي نشان ميدهد مقاومت، تنها راه پيروزي بر شمشير است. اما درس كربلا را بهتر است با نگاهي به رهنمودهاي امام خامنهاي (حفظهالله) پيدا كنيم. رهبر معظم انقلاب در 18/11/1384 در ديدار پرسنل نيروي هوايي ميفرمايند:«ماجراي عاشورا هم درس است؛ درس اقدام و نهراسيدن از خطرات و وارد شدن در ميدانهاي بزرگ. آن تجربه با آن خصوصيات و با آن دشواري، از عهده حسين بنعلي(ع) بر ميآمد، از عهده ديگري برنميآمد و نميآيد. ليكن در دامنه آن قله بلند و رفيع، كارهاي زياد و نقشهاي گوناگوني هست كه من و شما ميتوانيم انجام بدهيم.»
همانطور كه فرمايشات معظمله مشخص است درس كربلا درس ايستادگي است، درس كربلا درس نه گفتن به امتيازاتي است كه در پي آن خفت ميآيد. همانگونه كه حضرت ابوالفضل(ع) به اماننامه نه گفتند، درس كربلا درس مقاومت در برابر تحريم است. كل يوم عاشورا و كل ارض كربلا يعني اين درسها را هرگز از ياد نبريم، يعني آن لحظهاي كه پشت ميزهاي مذاكره نشستهايم بدانيم كه همچون حسين(ع) هيچگاه با همچون يزيد بازي برد ـ برد نميكند، حتي اگر تحريم به حدي باشد كه جرعهاي آب براي كودك شش ماهه نباشد. قيام امام حسين(ع) نشان داد با شكيبايي در عطشي كوتاه ميتوان براي هميشه تاريخ را سيراب كرد ملت ايران نيز اين درس را به خوبي فراگرفتهاند و انتظار دارند كه مسئولانشان نيز كربلايي رفتار كنند و همانگونه كه رهبر انقلاب در سال 74 فرمودند: «حسيني باشيد و حسيني بمانيد. خودتان را در ميدان حسيني پرورش و رشد دهيد و بدانيد كه طريق سعادت دنيا و آخرت همين است.» خوب است با فرا رسيدن ماه محرم درسهاي اين واقعه حياتبخش به اسلام را فراموش نكنيم و به اين فكر كنيم كه چرا جامعهاي كه روزي حضرت محمد(ص) آن را بنا نهاده به جايي ميرسد كه روزي بر اثر بيبصيرتي خواص و عوام، نواده رسولالله را مجبور به نوشيدن جام زهر ميكنند و روزي دگر بر روي عزيزترين نواده فرستاده خدا شمشير ميكشند. عقبگرد تا چه اندازه؟
