برخي نتايجي كه اين روزها در رقابتهاي آسيايي اينچئون براي كاروان ورزشي رقم ميخورد واقعاً تأمل برانگيز است. ديدن برخي شكستها علاوه بر اينكه ناراحتي و عصبانيت علاقهمندان را به همراه دارد اين سؤال را نيز در ذهن ايجاد ميكند كه اين ورزشكاران چگونه و با به دست آوردن چه حد نصاب و چه پيروزيهايي به اين مرحله رسيدهاند كه اينگونه به سوهان روح و روان علاقهمندان ورزش تبديل ميشوند.
امروز كاروان ورزش كشورمان در حالي رقابتي تنگاتنگ با قزاقستان براي كسب عنوان چهارمي رقابتها دارد كه همه خوب ميدانند كسب مدال طلا براي پيشي گرفتن از اين رقيب سرسخت بسيار حائز اهميت است اما در اين شرايط ديدن و تحمل برخي از شكستها، آن هم از سوي برخي چهرههاي شناختهشده عذابآور است.
ديروز در رقابتهاي تكواندو يوسف كرمي درست مثل بازيهاي المپيك در همان بازي اول باخت و در كمال ناباوري باخت و از گردونه مسابقات حذف شد. البته كرمي تنها در ذهن علاقهمندان به ورزش شانس كسب مدال بود، وگرنه آنها كه اخبار تكواندو را جديتر دنبال ميكنند خوب ميدانند و به ياد ميآورند كه او پس از المپيك 2012 لندن خداحافظي كرد اما بنا به دلايل نامعلوم دوباره برگشت و بدون اينكه تمرين درست داشته باشد و در اردوهاي تيمملي شركت كند به بهانه برگزاري كلاس آموزشي مدت زماني طولاني راهي مجارستان شد و بعد هم به كرهجنوبي رفت. لازم به ذكر است كرمي در انتخابي المپيك هم بازي باخته را به لطف داوران برد تا در المپيك آن گونه تحقير شود.
سؤال اينجاست چگونه وقتي قرار است عنوان چهارمي گوانگژو تكرار شود، مسئولان ورزش، رؤساي فدراسيونها و دستاندركاران ورزش اجازه ميدهند آنها كه شانس كسب مدال نيستند راهي رقابتها شوند و درست بر خلاف اين آنها كه شانس مدال دارند به راحتي حذف نشوند و انصراف ندهند. بايد توجه داشت كه رقباي ايراني در تمام عرصهها با تمام توان و قوا دارد ميدان ميشوند و ما بايد با توجه به شرايطي كه داريم با انگيزه و تواني دو برابر راهي ميدان شويم. باخت و برد در ميدان ورزشي امري طبيعي است و ممكن است حتي آمادهترين قهرمانها نيز در ميدان مسابقه ببازند اما اينكه عدهاي ناآماده را فقط و فقط به خاطر اينكه قبلاً اسم و رسمي داشتهاند راهي مسابقات كنيم و عملاً شانس مدالآوري خود را كاهش دهيم اصلاً قابل توجيه نيست. چرا كه عرصههايي چون المپيك و بازيهاي آسيايي جاي شوخي نيست و رقبا ميآيند تا ما را شكست دهند و ما نيز تنها و تنها بايد به انگيزه برتري و كسب موفقيت وارد ميدن شويم.
اميد آن ميرود كه داستان تلخ اعزام ورزشكاران ناآمادهاي چون يوسف كرمي براي هميشه به پايان برسد تا ورزش كشور در آينده توان بالاتري براي رويارويي با رقباي تا دندان مسلح خود داشته باشد.
