با اينكه پيش از خلق و رواج گوشيهاي هوشمند، اينترنت زندگي ما را به كلي دگرگون كرده بود اما مسلماً روزي ميرسد كه ابتداي دهه 90 براي خودش شخصيت با ثباتتري در تاريخ پيدا ميكند، چون در اين زمان اينترنت، گوشيهاي هوشمند و نرمافزارهاي ارتباطي به هم ميرسند و كاري ميكنند كه قبل از آن اصلاً تصورش را هم نداشتيم. روزي به خاطر ميآوريم و ميگوييم آن روزها هر كس را هر جا ميديدي سرش در گوشي موبايلش بود كه بسياري اوقات صفحه بنفش رنگي داشت و آن موقع شنونده خواهد گفت: «اوهوم بنفش رنگ نرم افزار وايبر بود»!
حالا كسي نميداند ما اين خاطرات را كي و در چند سالگي تعريف خواهيم كرد، شايد هم اصلاً مجال فكر كردن به گذشته را نداشته باشيم همين طور كه يادمان رفته كه اوايل دهه 80 بود كه خود موبايل داشت كمكم فراگير ميشد و پيش از آن توي كيفهاي ما كارتهاي تلفن عمومي پيدا ميشد و حالا جوري فكر ما درگير فناوريهاي جديد شده و آنقدر ما را با خود به هر جا بخواهند ميكشانند كه يادي هم از گذشته نميكنيم، مگر كساني كه نوستالژي باز هستند و هرازگاهي برخي خاطرات گذشته را به سطح مخ ما ميكشانند.
معلوم نيست يك ماه ديگر چه ترفند جديدي به سيستم اضافه شود و كي ميشود كه به وايبر با اين سطح امكانات پايين و غير جذابش بخنديم، احتمالاً زماني كه نرم افزاري بيايد و وقتي دستمان را روي عكس كانتكتمان ميكشيم خودش پيش ما حاضر شود، نميدانم اما چيزي كه هست اين است كه گاهي آدم ترس برش ميدارد از اينهمه توجهي كه به فناوري دارد. ديگر آدمها توي خيابان و مترو از ديدن آدمهاي واقعي و اتفاقات واقعي مثل گذشته هيجان زده و متأثر نميشوند. زيبارويان و مهرويان و كج رويان واقعي اثرگذاري آنچه در فناوري پنهان شده است را ندارند و هر چيزي برود داخل فناوري و از زاويه آن ديده شود هويت خواهد داشت. خب به نظر ميرسد اين يعني ديگر ما حال نداريم حتي ببينيم چه چيزي در دنيا به نظر خودمان خوب و جذاب و با حال است و اين يعني اينكه بد جور افسار فناوري را بر گردنهايمان زيبا ديدهايم. آدميزاد است ديگر، خودش روح و فكر و حس دارد آنوقت درگير چيزي شده كه فكر و حس و روح ندارد... گاهي آدم ترس برش ميدارد اگر فكر نكند كه آدميزاد اشرف مخلوقات است و مغزي دارد كه ميآفريند و اين فناوري را آدميزادگاني چون خودش پديد آوردهاند. آدم اگر فكر نكند بيچاره ميشود، چون در غير اين صورت روزي ميرسد كه فكر ميكند واقعاً براي چه دراين دنياست، وقتي بدون او همه كاري انجام ميشود و فكر ميكند خودش اضافي است، چرا پاي ديگري را به مهلكهاي باز كند كه خود در او گرفتار آمده. آدم اگر فكر نكند از هويت خالي ميشود، بيروح و بيمار ميشود... اينها را جدي بگيريم؛ فكر كنيم، فكر!
*كارشناس خانه شهرياران جوان
