بازيهاي آسيايي در جريان است و همه كشورهاي قاره كهن با تمام توان به اين رقابتها آمدهاند تا قدرت ورزشي خود را به رخ يكديگر بكشند. منتها كاروان ايران همچون سالهاي گذشته فقط روي رشتههاي مدالآور هميشگي حساب باز كرده. در حالي كه حريفان چيني، كرهاي، ژاپني و بسياري از تيمهاي ديگر از همان روز نخست براي تصاحب مدالها برنامهريزي كرده بودند.
كاروان 276 نفره كشورمان با هزينهاي فراوان به كره جنوبي رفت تا بلكه از عنوان چهارمي دوره گذشتهمان دفاع كنند. اين در حالي است كه پيش از اعزام ورزشكاران به اينچئون مسئولان ارشد ورزش ايران بدون هيچ رودربايستي از مردم ميخواستد تا در روزهاي ابتدايي انتظار هيچ مدالي را نداشته باشند. اين اظهارات در حالي مطرح شد كه در آستانه شروع بازيها نتيجهاي جز تضعيف روحيه و بيانگيزگي در ورزشكارانمان نداشت. شروع بازيها نشان داد كه پيش بينيهاي انجام شده چندان بيحساب و كتاب نبوده. سه روز از هفدهمين دوره مسابقات گذشته تا اينكه بانوان تيرانداز طلسم بيمدالي را شكستند.
فراموش نكنيد كه در اين مدت ورزشكاران ايراني در رشتههاي مختلف به ميدان رفتند اما هيچ كدام از آنها دستشان به مدال نرسيد. دوچرخهسواري، جودو، ژيمناستيك، شنا، تالو و شمشيربازي رشتههايي بودند كه به رغم داشتن چند نماينده نتيجه درخوري حاصل نشد. در صورتي كه المپيك آسيايي جايي براي تجربهاندوزي نيست و پيشرفت در تمامي رشتهها مستلزم برنامهاي دقيق است. اينكه براي بالا رفتن نفرات شركتكننده با اعزام برخي ورزشكاران موافقت شود قطعاً حاصلي براي ما نخواهد داشت. البته فرصت دادن به رشته هايي كه شانس مدال آوري كمي دارند قابل تقدير است اما در ميان نفرات اعزامي هستند كساني كه پيشبيني اوت شدنشان كار سختي نبود. ناكامي مطلق جودوكاران مويد اين ادعاست.
سالهاست كه قوانين جودو براي جذاب شدن اين رشته از سوي فدراسيون جهاني تغيير كرده. همين مسئله موجب شده تا يكي از رشتههاي مدالآور كشورمان كه تا همين چند سال گذشته يكي از قدرتهاي قاره كهن محسوب ميشد از گردونه حذف شود. ناكامي رزميكاران اين رشته در سالهاي اخير تشديد شده و در حالي كه انتظار ميرفت پس از بازيهاي آسيايي گوانگژو فكري به حالشان شود اما نه تنها در المپيك لندن بلكه در اينچئون نيز اثري از پيشرفت در جودوكاران ايراني به چشم نخورد. متأسفانه از اين دست ناكاميها در بين نفرات حاضر در كره جنوبي كم نيست.
حسرت كسب يك مدال در رشته شنا، رسيدن به مراحل پاياني در رشته شمشيربازي و عرض اندام در ميان ژيمناستهاي قدرتمند آسيايي سالهاست كه بر دل ورزش كشور مانده، آن هم بدون اينكه تغييري در شرايط اين تيمها رخ دهد. ملي پوشان شنا اگرچه در بازيهاي آسيايي 2014 به ركوردشكنيهاي ملي خوبي دست يافتهاند اما سير صعودي اين رشته زماني قابل قبول محسوب ميشود كه پس از گذشت چند سال حداقل در دوره بعد المپيك آسيايي دستمان به مدال برسد.
نداشتن برنامه بلند مدت از جمله چالشهايي است كه بيشتر فدراسيونها از آن رنج ميبرند. كمتر رئيس فدراسيوني پيدا ميشود كه چند دوره متوالي در سمتش باقي بماند و ادامه راه مدير قبلي را برود. تغييرات مكرر مديران و كادر فني محتملترين اتفاقي است كه پس از ناكامي يك رشته به ذهن مسئولان ميرسد. در حالي كه اگر مديران را مجاب به قبول ناكامي و درس گرفتن از اشتباهاتشان كنند و از آنها برنامهاي بلند مدت بخواهند بخشي از مشكلات حل ميشود. اتفاقي كه براي واليبال افتاد؛ داورزني راه يزداني خرم را ادامه داد و پس از گذشت پنج شش سال از مديريتش شاهد جهاني شدن واليبال بوديم.
اگر ميخواهيم در دوره بعدي بازيهاي آسيايي مثل قدرتهاي اصلي از همان روز اول براي مدال بجنگيم بايد از همين حالا به فكر باشيم و در باد مدالهاي رشتههاي مدال آور نباشيم.
