سال گذشته 16 ميليارد نخ سيگار در ايران توليد شد و ركورد اين توليد با افزايش عجيبي در سال 92 شكست. بر اساس آمارهاي شركت ملي دخانيات تنها در هفت ماه سال جاري ميزان فروش سيگارهاي توليد داخل معادل كل فروش سال قبل بوده است.
به گزارش ايسنا، آنطور كه مسئولان دخانيات ميگويند قرار است سال 93 نيز 28 ميليارد نخ سيگار در كشور توليد شود. اين در حالي است كه برآورد كلي از ميزان مصرف داخلي رقمي بالغ بر 65 ميليارد نخ است كه از اين رقم 7 ميليارد نخ از سوي عامليتهاي صنعتي و بيش از 8ميليارد نخ از مبادي رسمي وارد كشور ميشود. با تحليل اين ارقام ميتوان نتيجه گرفت حدود 25 درصد نياز كشور در اين حوزه از طريق قاچاق تأمين ميشود. اما در ميان سيگارهايي كه به صورت رسمي و با برچسبهاي هشدار دهنده به بازار عرضه ميشود نابسامانيها و سوداگريهاي عجيبي رخ داده است.
برخي عرضهكنندگان سيگارهاي خارجي در كشور با استفاده از ترفندي جديد به سودهاي كلان ميانديشند. آنها سيگارهايي را كه در انبار مانده و به لحاظ كيفي به سطح نازلي رسيده است، پس از چند سال دوباره به بازار عرضه ميكنند و با اين بهانه كه برچسب هشدار ندارد يا طرح هشدار چاپ شده روي آنها قديمي است قيمت فروش را تا دو برابر افزايش ميدهند. سيگارهايي كه بيش از سه سال در انبار مانده و بايد نابود شود حالا منبع درآمد جديدي براي عاملان واردات برخي برندها شده است.
اگرچه سيگار كالايي است كه هيچ كس نميخواهد درباره سطح كيفي توليد و عرضهاش اظهارنظر جدي بكند اما به هر روي مصرف سرانه ايرانيان 800 نخ در سال است كه همين نشان از فراگير بودن مصرف اين كالاي مضر است. حال همين كالاي مضر با سوداگريهايي كه ذكر آن رفت با كيفيتي نازلتر و قيمتي بالاتر به فروش ميرسد.
اگر چه سیگار مضر است اما خوب است که مسولین به مورد گفته شده زیر توجه ویژه ای داشته باشند:
