همشهری جوان/شماره 449:
برای چهارمین سال پیاپی است که دیگر آمدن بهار دلگیرم نمیکند. قبل از آن، هر موقع که تعطیلات عید میرسید «کلافه» میشدم. مدام به این فکر میکردم که حالا باید چکار کنم. هی دید و بازدید، هی مسافرتهای زورکی، هی تعطیلی مغازهها و هی ساکت شدن خیابانها.
آن روزها به نظرم «زندگی» با ۲۰ روز تعطیلی معنیاش را از دست میداد. تکاپوها میرفت و جایش را خواب و خواب و خواب میگرفت. الان چند سالی است که دیگر اوضاع اینگونه نیست. سالهایی که یک «همراه» وارد زندگیام شده و میتوانیم با هم برای لحظه لحظهاش برنامهریزی کنیم.
هر چند به خاطر ترافیک فعالیتهایی که برای این بیست و چند روزه برنامهریزی میکنیم، گاهی «جدل» جای «گفتوگو» را میگیرد، ولی مرور همین صدا بالابردنها برای «خوش گذراندن بیشتر» روزهای بهاری خودش هم گاهی لذتبخش است. برای همین پیام نوروزی! امسال من این است که به جای نک و ناله مجردی، به جای افسردگی بهاری، به جای خوابیدنهای طولانی و وول خوردنهای چند ساعته در پاتوقهای دودی، دست دست نکنید، توی هر سنی که هستید، یک «همراه خوب» برای زندگیتان انتخاب کنید. یک همراه خوب، برای روزهایی که بتواند شما را از گوشه رینگ کنار بکشد و قویترتان بکند.
آنقدر قوی که بتوانید حتی رخوت و افسردگی تعطیلات نوروزی را شکست دهید