1967:
ايالات متحده در دوران شاه رآكتور تحقيقاتي تهران را با آب سبك 5 مگاواتي براي تحقيقات آماده كرد.
ژانويه 1979:
با وقوع انقلاب اسلامي، دولت جديد ايران قرارداد ايالات متحده براي ساخت دو نيروگاه هستهاي بوشهر در سواحل خليج فارس را لغو كرد.
1984:
در دوران جنگ، دولت ايران نگاه خود را در مورد برنامه هستهاي تغيير داد و به فكر معامله با شركاي آلماني براي تكميل نيروگاه هستهاي بوشهر افتاد.
1987:
رآكتور تحقيقاتي تهران از 93 درصد غنيسازي اورانيوم به سوخت 20 درصد تغيير كاربري داد.
ژانويه 1995:
ايران با روسها قراردادي را براي ساخت رآكتورهاي آب سبك جديد در بوشهر امضا كرد.
آگوست 2002:
منافقين جنجال مربوط به وجود كارخانه غنيسازي در نطنز و كارخانه آب سنگين در اراك را به راه انداختند. ايران نيز با بازرسيهاي آژانس بينالمللي انرژي اتمي موافقت كرد.
اكتبر 2003:
ايران به توافق موسوم به بيانيه سعدآباد با انگليس، فرانسه و آلمان به منظور تعليق غنيسازي اورانيوم دست يافت تا شرايط بازرسيهاي بيشتر آژانس بينالمللي انرژي اتمي را فراهم كند.
نوامبر 2004:
در مذاكرات پاريس، ايران بار ديگر متعهد به تعليق غنيسازي اورانيوم شد.
جولاي 2005:
سرويس اطلاعاتي ايالات متحده محتويات يك لپ تاپ دزديده شده از ايران را فاش كردند كه ادعا ميكرد ايران آزمايشهاي گستردهاي را براي ساخت بمب طراحي كرده است.
ژانويه 2006:
كار غنيسازي در نطنز شروع شد.
ژوئن 2006:
روسيه، چين و امريكا به روند مذاكرات هستهاي با ايران پيوستند و گروه موسوم به 1+5 (
) تشكيل شد.
آگوست 2006:
ايران ضربالاجل سازمان ملل براي توقف غنيسازي اورانيوم را نپذيرفت و به طور رسمي كارخانه آب سنگين اراك را افتتاح كرد.
دسامبر 2006:
دور اول تحريمهاي شوراي امنيت طي قطعنامهاي عليه ايران تصويب شد.
آگوست 2007:
ايران و آژانس بينالمللي انرژي اتمي به توافقي درباره برنامه كاري(مداليته) دست يافتند كه فرآيندها و يك جدول زماني حل و فصل مسائل مهم در مورد موافقتنامه پادماني ايران را مشخص ميكرد.
مارس 2008:
شوراي امنيت سازمان ملل با تصويب قطعنامه 1803 از ايران خواست كه غنيسازي اورانيوم و فعاليتهاي مربوط به آب سنگين اراك را متوقف كند. معاملات مالي با ايران در اين قطعنامه محدود و روابط با دو بانك ايراني قطع شد.
ژوئن 2008:
گروه 1+5 يك بسته پيشنهادي را مطابق با پيشنهاد ژوئن 2006 اعلام كرد.
جولاي 2008:
امريكا براي اولين بار يك ديپلمات را براي مذاكرات شش كشور با ايران اعزام كرد ولي مذاكرات به نتيجهاي نرسيد.
ژوئن:
ايران به آژانس بينالمللي انرژي اتمي اعلام كرد كه براي رآكتور تهران نياز به اورانيوم 20 درصدي دارد.
سپتامبر 2009:
مقامات امريكا، انگليس و فرانسه كشف يك كارخانه غنيسازي زيرزميني در فردو را اعلام ميكردند.
فوريه 2010:
احمدي نژاد رئيسجمهور اعلام كرد كه ايران اورانيوم غنيسازي شده 20 درصدي توليد كرده است.
مي 2010:
ايران با تركيه و برزيل در جريان مذاكرات استانبول به توافق رسيد كه بخش اعظم سوخت 20 درصد خود را به خارج بفرستد و بعد از تبديل آن به ميله سوختي، براي استفاده در رآكتور تهران به ايران بازگردانده شود ولي دولت اوباما اين توافق را
قبول نكرد.
29 مي 2010:
رئيس جمهور برزيل متن نامه محرمانه اوباما به خود را منتشر كرد. در اين نامه، از برزيل و تركيه خواسته شده بود از طرف امريكا با ايران
توافق كنند.
ژوئن 2010:
شوراي امنيت سازمان ملل قطعنامه 1929 عليه ايران را در زمينه امور مالي، نظامي و سفر به ايران تصويب كرد.
آگوست 2010:
اسرائيل و ايالات متحده گزارش دادند كه سانتريفيوژهاي ايران توسعه يافته است.
نوامبر 2010:
موتورسواران با بمب گذاري، دو دانشمند هستهاي ايران را در خودروي شخصيشان ترور كردند. اين اقدام بخشي از يك رشته ترورهاي خارجي عليه دانشمندان هستهاي ايران بود كه ايران رژيم صهيونيستي را پشتپرده آن ميدانست.
نوامبر 2011:
در گزارش سه ماههاي كه آژانس بينالمللي انرژي اتمي تهيه كرد، جزئيات بيشتري ارائه شده مبني بر اينكه شواهدي وجود دارد كه ممكن است ايران برنامه سلاحهاي هستهاي خود را همانند قبل از سال 2004 داشته باشد.
مارس 2012:
شبكه بانكي بينالمللي سوئيفت مانع معاملات الكترونيكي توسط بانكهاي ايراني شد.
سپتامبر 2012:
بنيامين نتانياهو، نخست وزير رژيم صهيونيستي در مجمع عمومي سازمان ملل كاريكاتوري را نشان داد كه ميگفت ايران در چند ماه بعد به بمب هستهاي دست پيدا ميكند.
مي 2013:
گزارش آژانس بينالمللي انرژي اتمي اعلام كرد كه ايران 324 كيلوگرم اورانيوم غني شده 20 درصد توليد كرده است.
سپتامبر 2013:
حسن روحاني رئيسجمهور در حاشيه مجمع عمومي سازمان ملل با رئيسجمهور امريكا تلفني
گفتوگو كرد.
اكتبر 2013:
دور اول مذاكرات گروه 1+5 با محمد جواد ظريف، وزير خارجه جديد ايران شروع شد.
نوامبر 2013:
ايران و آژانس به توافق شش مادهاي دست پيدا كردند. اين توافق شامل امكان بازرسي آژانس از معدن گچين بندرعباس و تأسيسات اراك و همچنين چهار بند ديگر براي دريافت اطلاعات از سوي آژانس بود.
24 نوامبر 2013:
در دور سوم مذاكرات، طرفين به توافق (ژنو) دست پيدا كردند كه بر اساس آن، ايران بخشهايي از برنامه هستهاي خود را متوقف كرد و بخشي از تحريمهاي ضد ايراني نيز تعليق شد.
8 دسامبر 2013:
در چارچوب توافقنامه همكاري، كارشناسان آژانس بينالمللي انرژي اتمي از كارخانه آب سنگين اراك بازديد كردند.
9 تا 12 دسامبر 2013:
گروه 1+5 و ايران در ژنو، در سطح فني درباره اجراي اقدام مشترك بحث كردند.
11 دسامبر 2013:
ايران و آژانس بينالمللي انرژي اتمي مجدداً در وين براي بررسي پيشرفتهاي انجام شده در شش اقدامي كه ايران موافقت كرده تا به عنوان بخشي از چارچوب توافقنامه همكاري انجام دهد،
ملاقات كردند.
12 دسامبر 2013:
وزارت خزانهداري امريكا بهرغم توافق ژنو، 19 فرد و شركت ايراني و خارجي را به فهرست تحريمهاي ايران اضافه كرد.
30 تا 31 دسامبر 2013:
بحثهاي سطح فني بين ايران و 1+5 درباره اجراي طرح اقدام مشترك در ژنو ادامه يافت.
9 تا 10 ژانويه 2014:
ايران و 1+5 براي سومين بار در ژنو براي بحث درباره اجراي توافق ژنو ملاقات كردند. طرفين براي تصويب توافقات به پايتختهاي خود باز گشتند.
12 ژانويه 2014:
ايران و 1+5 اعلام كردند كه اجراي طرح اقدام مشترك از 20 ژانويه شروع شود.
20 ژانويه 2014:
اجراي توافق ژنو شروع شد. بر اساس گزارش كارشناسان آژانس بينالمللي انرژي اتمي، ايران بايد اورانيوم غنيسازي 20 درصد را تعليق كند و به غنيسازي 5/3 درصد كاهش ميدهد. ايران همچنين كار رآكتور آب سنگين اراك را
متوقف كند.
6 فوريه 2014:
وزارت خزانهداري امريكا به رغم توافق ژنو، 36 فرد حقيقي و شركت ايراني را تحريم كرد.
9 فوريه 2014:
ايران و آژانس بينالمللي انرژي اتمي هفت اقدام ديگري را كه ايران بايد تا 15 مي2014 انجام دهد، اعلام كردند.
11 فوريه 2014:
ايران و آژانس توافق كردند كه اطلاعات مربوط و دسترسي مديريت شده به معدن گچين در بندرعباس ارائه شود.
18 فوريه 2014:
دبيركل آژانس بينالمللي انرژي اتمي با محمدجواد ظريف در وين ديدار كرد.
19 فوريه 2014:
ايران و گروه 1+5 دور نخست مذاكرات درباره توافق جامع (گام نهايي) را در وين آغاز كردند.
21 فوريه 2014:
ايران و 1+5 درباره جدول زماني و چارچوب مذاكرات به يك درك مشترك دست يافتند.
