1- آيا اوتيسم در دسته بيماريها قرار ميگيرد؟
خير اوتيسم در دسته اختلالات رواني دستهبندي ميشود. در كتاب مرجع روانپزشكي و روانشناسي(DSM) آورده و نشانه شناسي آن كاملاً توضيح داده شده است.
2- در بسياري از مقالات و مطالب منتشر شده، از اوتيسم به عنوان اختلال مغزي و در بعضي ديگر با عنوان اختلال رشدي ياد شده، كدام يك قابل استناد است؟
اوتيسم در حقيقت يك اختلال رشدي است كه در دوران كودكي باعث تأخير در رشد ميشود. كودك در مراحل صحبت كردن حتي مهارتهاي حركتي، مفاهيم و ادراك شناختي و... دچار مشكل ميشود.
3- لطفاً در رابطه با رفتارهاي پرخطر يك كودك داراي طيف اوتيسم توضيح دهيد.
اين كودكان با يكديگر بسيار فرق ميكنند و رفتارهاي متفاوتي نيز بروز ميدهند. تعدادي از آنها دچار پرخاشگري و بيش فعالي هستند يا علاقههاي خاص به اجسامي نشان ميدهند كه از نظر ما غيرعادي و عجيب است. ممكن است مشغوليت ذهني آنها ماشين باشد يا توپ يا هر چيز ديگر. تعدادي از آنها دركي از خطر و ارتفاع ندارند و ممكن است پدر و مادر را مجبور كنند كه دائم مراقب آنها باشند تا خود را از بلندي به پايين نيندازند. كودكان اوتيسم ادراك حسي متفاوتي نسبت به سايرين دارند مثلاً ممكن است ميزان فشاري كه از در آغوش كشيدن يا بوسيدن اطرافيان درك كنند بسيار كمتر يا بيشتر از حد طبيعي باشد يا صداي كوتاه شما را بسيار بلند بشنوند.
پنج حس آنها معمولاً با هم يكپارچه نيست و اين مهمترين علت عدم شناخت آنها از محيط اطراف است به همين دليل ممكن است آستانه درد آنها بسيار كمتر يا بيشتر از حد طبيعي باشد، در نتيجه به خود تحريكي دست ميزنند. مثلاً ممكن است دست خود را لاي در بگذارند يا كارهاي خطرناك ديگري انجام دهند. تعدادي از آنها وقتي در جاهاي شلوغ مانند فروشگاه، پارك و... قرار ميگيرند ازدحام و سر و صدا آنها را ميترساند يا مضطرب ميكند، در نتيجه جيغ ميكشند و قشقرق به پا ميكنند كه از ديد مردم عادي بسيار بيادبانه است، اما اين مسائل ربطي به ادب ندارد اين همان مشكلات حسي است كه بايد با كار درماني و آموزشهاي لازم درمان يا كنترل شود. كودك اوتيسم هم ميتواند رفتارهاي پرخطر داشته باشد اما همه آنها به يك ميزان از خود رفتارهاي خاص بروز نميدهند آنچه مسلم است اين كودكان اصلاً ترسناك نيستند فقط بايد اوتيسم را شناخت و راه رفتار با اين كودكان را آموخت.
4- كودك من در آغوش ديگران بسيار بيتابي ميكند. آيا اين ميتواند نشانه اوتيسم باشد؟
اگر در مورد كودك خود مشكوك هستيد قبل از آنكه نگران شويد و به او برچسب بزنيد حتماً به متخصص مراجعه كنيد. هيچ گاه با بروز يك نشانه نميتوان گفت كودك دچار اوتيسم است يا خير. ضمنا اگر كودك يك ساله شما در آغوش ديگران بيتابي ميكند كاملاً رفتاري نرمال از خود نشان ميدهد، بچهها تا حدود سه سالگي بسيار وابسته به پدر و مادر به خصوص مادر هستند و نسبت به غريبهها واكنش نشان ميدهند. اتفاقاً بچههايي كه در طيف اوتيسم قرار ميگيرند برايشان آغوش غريبه و آشنا هيچ فرقي نميكند و به سادگي همه را ميپذيرند، البته پذيرش بدون ارتباط. آنها اصطلاحاً غريبي نميكنند، در چشم كسي نگاه نميكنند يا ارتباط چشمي ضعيفي دارند، به حركات چهره شما (كه هر كودكي عكسالعمل نشان ميدهد) علاقهاي نشان نداده و لبخند نميزنند. اسباب بازي برايشان بيمفهوم است و بازي با آن را بلد نيستند. بيقراريهاي گاه و بيگاه و بيدليل از خود نشان ميدهند و نشانههاي بسيار ديگري كه حتماً بايد يك متخصص تشخيص دهد. قبل از هرگونه پيش داوري، كودكتان را نزد يك متخصص ببريد و از او اطلاعات دقيق بخواهيد. حتماً اين مسئله را درنظر داشته باشيد كه كودكان طيف اوتيسم با هم بسيار متفاوتند و نشانههاي متفاوتي از خود بروز ميدهند.
5- وقتي مشخص شد كودك ما اوتيسم دارد بايد چكار كنيم؟
بهترين كار حفظ خونسردي و پذيرفتن موضوع است. هرچند كه پذيرش اين مسئله يا هر چالشي در رابطه با كودكمان اصلاً كار راحتي نيست اما نپذيرفتن و مقابله شما تنها رشد كودكتان را به عقب مياندازد. هرچقدر زودتر تشخيص بگيريد و كودكتان در مراحل پايينتري از رشد باشد شانس بهتري براي آموزش خواهيد داشت. در صورت تشخيص اوتيسم بايد اطلاعات خود را از اين اختلال بالا ببريد و فرزندتان را تحت نظر يك تيم مجرب (روانپزشك كودك، كاردرمانگر، گفتاردرمانگر، روانشناس و مربي آموزشي) قرار دهيد. اين كودكان بسيار آهسته و به تدريج تغيير ميكنند ممكن است سالها به طول انجامد اما نااميد نباشيد. به آنها به چشم يك ناتوان نگاه نكنيد و تا ميتوانيد در مسئوليتهاي مربوط به منزل و كارهاي شخصي خودشان آنها را شركت دهيد. مهارتهاي خودياري را در آنها تقويت كنيد، منزوي نشويد و با جامعه ارتباط برقرار كنيد حتي اگر ديگران به سختي بپذيرند و بدانيد آنها روزي رفتار با خانواده و يك كودك اوتيسم را خواهند آموخت. پدر و مادر مشكل را به گردن يكديگر نيندازند و به جاي آن به هم كمك كنند چون به دوش كشيدن اين همه مسئوليت براي يكي از والدين بسيار سخت و طاقت فرساست. علاوه بر رسيدگي به كودكان به فكر سلامتي جسمي و رواني خود نيز باشيد.
سلام ممنون از راهنمایی های مفیدتون من یک دختر ده ساله دارم البته تک فرزند هستش و اینکه اختلال تمرکز داره ودر نتیجه گیری از داستان هم کل داستان رو بدون جا انداختن دوباره تعریف میکنه مدرسه معمولی میره و در درس ریاضی خیلی مشکل داره و آدرسها و محله ها رو هم همیشه اشتباه میکنه البته از یک سالگی خوب حرف میزد و کتاب داستان هایی رو که میخریدم کاملا حفظ میشد و الان که بزرگتر میشه و انتظار بیشتری ازش دارم رفتارش کودکانه تر شده لطفا راهنماییم کنید سپاس از محبتتون 
