جشنواره عمار كه آغاز شد، اميد فيلمسازان بيپول براي ديده شدن و جايزه گرفتن بيشتر شد. حال آنكه موضوع آن استكبارستيزي بود و آغاز آن، پايان فتنه. فيلمسازان، به اصطلاح، آماتور بودند و پذيرايي جشنواره چاي و شيريني. حالا وضعيت فرق كرده و پاي خارجيها هم به ماجرا باز شده.جشنواره مردمي فيلم عمار ديگر كم كم بايد وصف «ملي»، «بزرگ» يا حتي «بينالمللي» را هم به دنباله خود اضافه كند. ديگر «توجه جشنواره معطوف به سازماندهي ساختار سينماي ايران است» و ثبتنام 1915 اثر در آن نويد يك جشنواره حرفهاي را ميدهد. اما سؤالي كه بايد پرسيد اين است كه حالا دوربين به دستان آماتور كه عنصر محتوا يا خودمانيتر بگويم آن دغدغهمندي و دردمندي، به فيلمسازي واردشان كرده يا وادارشان كرده، آيا باز هم اميدي خواهند داشت يا بايد در سايه حرفهايهايي كه با سرمايههاي دولتي و پولهاي بادآورده، فيلمهايشان را براي همان «ديده شدن» و «جايزه بردن» ساختهاند گم و پنهان شوند؟ به نظر ميرسد دو موضوع مغفول در اين جشنواره «مردمي» كه برآمده از اراده مستضعفين است بايستي مورد توجه واقع شود:
1- لزوم توجه به تهيهكننده و سرمايهگذار فيلمها
در بررسي اجمالي فيلمهاي ارسال شده به دفتر جشنواره متوجه شدم بعضي از فيلمها با همكاري سازمانها و ادارات مختلف ساخته شدهاند كه برخي باكيفيت و برخي فقط اتلاف بيتالمال بودهاند، از حوزه هنري برخي مراكز استان گرفته تا مراكز متصل به اردوهاي راهيان نور، از ادارات دولتي گرفته تا واحد مركزي خبر مراكز استانها.
البته در اين ميان كسان ديگري هم بودند كه به رغم وضعيت فيلم مشخص بود سرمايهگذار مهمي آن را پشتيباني ميكند كه در تيتراژ معرفي نشده بود.
به عبارت ديگر بايد پرسيد فيلمي كه با هزينه بيتالمال ساخته شده است ميتواند با فيلمي كه با سرمايه شخصي فيلمساز دردمند تهيه شده و احياناً سرمايه آن از محل «نان زن و بچه» تأمين شده و بعضاً اندك است رقابت كند يا خير؟ يا تشخيص اينكه چه فيلمي اصلاً با هزينه دولتي ساخته شده و توانسته حق مطلب را ادا كند و چه فيلمي فقط اتلاف سرمايه دولتي بوده است؟ و چه فيلمي با كمترين هزينه بهترين كيفيت يا حداقل كيفيت خوبي را ارائه داده است؟ از منظر ديگر نبايد جشنواره براي تهيهكنندگاني كه بر اساس دغدغهمندي و از جيب براي يك فيلم انقلابي خرج كردهاند مقامي قائل باشد و ساز و كاري جداگانه براي تقدير از آنها برقرار كند؟ و تمشك تلخي را براي تلفكنندگان پول بيتالمال كنار بگذارد؟
2- لزوم توجه به فيلمسازان آماتور اما دوربين به دست كه احتياج به حمايت در «ديده شدن» و «ساختن» دارند.
به نظر ميرسد جشنواره بايستي با ايجاد بخش«بررسي فيلمهاي آماتور» يا تقويت بخش«ما» - مسجد ما، محله ما و... - حمايت جديتري از آن داشته باشد تا همواره خط اصيل خود را حفظ كرده، ساز و كارهايي براي فيلم اوليها يا نوپاهاي عرصه فيلم انقلابي طراحي كند.
بله، ديگر كم كم دارد توقع از جشنواره ما بالا ميرود.
