يك پاي كابينه لنگ ميزد. چراكه مجلس به وزراي پيشنهادي در حوزه ورزش و جوانان رأي اعتماد نميداد. سه وزير پيشنهادي رئيسجمهور نتوانستند مجلس را براي نشستن روي كرسي رياست وزارتخانه ورزش و جوانان راضي كنند. اين اتفاق عجيبي بود و كمتر مجلس براي انتخاب يك وزير تا اين اندازه سختگيري كرده بود.
يك پاي كابينه لنگ ميزد. اين به دليل حساسيت مجلس روي انتخاب وزير ورزش و جوانان بود. حساسيتي كه سه وزير را ديپورت كرد. اما سرانجام گودرزي به عنوان چهارمين وزير پيشنهادي، توانست موافقت مجلس را براي نشستن روي كرسي رياست وزارتخانه ورزش و جوانان كسب كند. زمان زيادي از دست رفت و دولت، چند خوان را براي گرفتن رأي اعتماد مجلس براي وزير ورزش پشت سر گذاشت. اما حالا بعد از گذشت هفته ها، وزير ورزش مشخص شد تا ديگر صندلي رياست ساختمان خيابان سئول در اختيار سرپرستان موقت نباشد. با اين وجود، اين تازه اول راه است نه آخر آن. گرفتن رأي اعتماد از ساكنان ميدان بهارستان به معناي شروع كار است نه پايان آن. حالا نوبت وزير است كه آستين بالا زده و خودي نشان دهد. حالا نوبت گودرزي است تا نشان دهد چند مرده حلاج است و چه در چنته دارد.
رئيسجمهور قول استفاده از نيروهاي متخصص را داده بود. گودرزي هم در اثبات متخصص بودنش، سوابقش را رو ميكند: « رشته تخصصي اينجانب كشتي است كه سابقه قهرماني در سطوح مختلف اين ورزش را دارم و مربي تيمهاي ملي دانشجويان در اين رشته بودهام. دكتراي مديريت و برنامهريزي ورزشي دارم. علاوه بر آن، برگزاري المپيادهاي ورزشي در سراسر كشور، مديريت تربيت بدني جهاد كشاورزي، معاون تحصيلات تكميلي دانشكده و سه دوره رياست دانشكده تربيتبدني و معاونت فني و ورزشي سازمان تربيت بدني و همچنين مدتي فعاليت در فدراسيون تيراندازي را در سابقه خود دارم. »
با اين تفاسير اگر گودرزي را متخصص ندانيم، حداقل اين است كه دستي بر آتش داشته و خيلي هم با جامعه ورزش غريبه نيست. اما اين تنها يك روي سكه است. آنچه امروز مهم است، مديريت در اين زمينه است و داشتن برنامه مفيد براي آينده.
جامعه ورزش روزهاي حساسي را در پيش دارد. مسابقات مهمي در راه است كه بايد براي آن برنامهاي جامع ريخته شود كه مهمترين آن رقابتهاي جام جهاني است؛ رقابتهايي كه البته در برنامه وزير قبلي چيز خاصي در خصوص آن ديده نشد و حال بايد ديد در برنامههاي گودرزي، وزيري كه بعد از سه وزير پيشنهادي رأي اعتماد گرفت جاي دارد يا نه.
ورزش پاك، معنوي و معرفتي شعار گودرزي است. عنواني كه زيبا، اما شعاري است. حال آنكه ورزش اين روزها به چيزي بيش از شعار نياز دارد. جامعه ورزش روزهاي سخت و پر خطري پشت سر گذاشته. روزهايي كه سايه شوم تعليق را بر سر خود ديده و حالا با تغييرات جديد، اميدوار به بهبود شرايط است و هموار شدن مسير براي رويدادهاي مهم پيش رو است.
ورزش، زمان زيادي را از دست داده و حالا آنقدر زمان وجود ندارد كه بخواهيم چند هفتهاي را هم بابت خوشحالي رأي آوردن وزير ورزش و جوانان به هدر دهيم. حالا زمان آن است كه وزير ورزش و جوانان پرونده برنامه هايش را باز كرده و از همين امروز، كارش را آغاز كند. آن هم يك كار اساسي و عملي نه شعاري.
وزير ورزش ميگويد، كه مديريت برنامهريزي ورزشي دارد و با جامعه ورزش غريبه نيست. اين جاي خوشحالي دارد. اما با اين حساب او بهتر از هر كسي ميداند با توجه به مسابقات مهمي كه در پيش است، حتي يك روز را هم نبايد از دست داد و بايد از همين امروز با برنامه پيش رفت. برنامهاي كه بايد در چند جهت باشد كه مهمترين آن هموار ساختن راه براي مسابقات و رويدادهاي مهم ورزشي است كه پيش رو داريم و البته حل مشكلاتي كه در پي تصميمات غيرقانوني مديران قبلي يقه ورزش را گرفته و اگر به زودي حل نشود، ميتواند كار وزير جديد را از همين ابتداي راه سخت و دشوار كند.
ورزش شعار نميخواهد عمل كنيد آقاي وزير! 
