محمد ديندار، نويسنده و فيلمنامه نويس در گفتوگويي با خبرنگار ما، سريال تلويزيوني «نوشدارو» را اثري قابل قبول و در حد استانداردهاي تلويزيون دانست و تأكيد كرد: جواد اردكاني پيش از اين نيز در ساير آثار تلويزيوني خود ثابت كرده كه مديوم تلويزيون و مخاطبان آن را به خوبي و با دقت ميشناسد و همين شناخت نيز به نزديكي هر چه بيشتر بينندگان با آثارش ميانجامد.
ديندار گفت: نوشدارو توانسته يكي از مسائل و چالشهاي مهم كشور را كه همانا تحريم ميباشد، در قالب يك درام جذاب خانوادگي و اجتماعي به تصوير كشيده و بيآنكه در ورطه شعار يا تبليغات صرف گرفتار شود، داستان خود را به خوبي پيش ببرد. اين منتقد سينما و تلويزيون اشاره كرد: انتخاب و چينش بازيگران اين اثر يكي از جنبههاي مثبت كار ميباشد كه در جذب مخاطب كمك شايان توجهي كرده است. ضمن اينكه تنوع لوكيشنها چه در داخل و چه در خارج از كشور باعث شده تا با طيفي از لوكيشنهاي متنوع روبهرو باشيم كه البته اين تنوع در سير داستاني به درستي لحاظ شده و فقط براي جذابيت تصويري به كار نرفته است.
ديندار گفت: اردكاني پيش از اين نيز در سريال تلويزيوني «آينههاي نشكن» نشان داده كه نسبت به منافع ملي حساس و دردمند است و البته وي بر خلاف برخي فيلمسازان ديگر اين دردمندي و حساسيت را از طريق آثاري قابل قبول از نظر ساختار مطرح نموده و نه با كارهايي ضعيف و شعاري كه مخاطبان را پس بزند.
وي در عين حال افزود: با وجود نكات مثبت فراوان اين سريال به نظر ميرسد كه موسيقي و تيتراژ اثر به درستي در خدمت كار قرار نگرفتهاند، به طوري كه گاه شاهديم موسيقي تيتراژ چندان با مفهوم و مضمون برخي سكانسها همخواني ندارد و به اصطلاح ساز خارج ميزند. ضمن اينكه تيتراژ و آواز فيلم نبايد كليت اثر را پيش از موعد فاش نموده و باعث ريزش بعضي مخاطبان گردد.
ديندار در پايان گفت: اين روزها از زبان بسياري از مردم و برنامهسازان ميشنويم كه مخاطبان از تلويزيون قهر كردهاند كه حرف درستي است و اگر برخي سريالهاي ايراني با وجود قابليتهاي نسبي و برتري نسبت به بسياري از سريالهاي تركيه و غيره، توسط بينندگان كمتر ديده ميشوند، به همين قهر بودن بر ميگردد.
