پیروزی استقلال مقابل بوریرام درسی های زیادی به ما داد، اینکه فوتبال
ایران تا چه حد از فوتبال قاره عقب افتاده و شرقی ها با سرعت زیاد درحال سبقت
گرفتن از ما هستند تنها گوشه ای از این درس هاست.
سانتر خسرو حیدری دروازه حریف تایلندی را در عین خوش شانسی گشود و
هواداران را خیلی زود خوشحال کرد. اما عقب نشینی آبی ها، حملات بازیکنان تایلندی و
آمار و ارقام بازی که همگی به سود حریف بود خوشحالی را از فوتبال دوستان گرفت.
بازی برگشت مرحله یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان آسیا 27 شهریور برگزار می شود. با
بازی که شاگردان قلعه نویی در آزادی به نمایش گذاشتند معلوم نیست چه نتیجه ای در
بازی برگشت آن هم در تایلند حاصل می شود.
همانطور که در روزهای گذشته مسئولان، اهالی و پیشکسوتان فوتبال کشورمان
بارها و بارها اعلام کردند استقلال نماینده فوتبال ایران است. نمایشی که چهارشنبه
شب آبی ها در مقابل دیدگاه خیل هواداران اش داشت بازتابی بود از لیگ برتر ایران. با
زدن یک گل زوردهنگام و کاملا اتفاقی استقلال اشباع شد. حملات برنامه ریزی شده و
پاس های دقیق و سالم نماینده ایران را زودتر آنچه انتظار می رفت فلج کرد. این
درحالی است که آبی ها از شرایط میزبانی بهره می بردند. بدون شک کار در تایلند و با
وضعیت آب و هوایی که این کشور دارد واقعا دشوار است.
آمار وارقامی که پس از این دیدار منتشر شد حاکی از آن بود که متاسفانه
فوتبالیست هایمان هنوز از دادن چند پاس سالم عاجز هستند. بازیکنان بوریرام در
جریان 90 دقیقه بازی 150 پاس سالم بیش از بازیکنان استقلال رد و بدل کردند. بی
برنامگی و سردرگمی از دیگر نکات منفی بازی تنها نماینده باقی مانده ایران در لیگ
قهرمانان آسیا بود که تو ذوق هر بیننده ای می زد.
شاید تصور کنید قصد انتقاد از بازی تیم امیر قلعه نویی را داریم. هرچند
بازی شاگردان امیر جای انتقادهای زیادی را دارد اما هدفمان از بیان این نکات
انتقاد از کل فوتبال ایران است نه فقط یک تیم خاص و مربی خاص. سال ها است که پیشرفتی
از فوتبال کشورمان ندیدیم. فاصله گرفتن از روزهای اوج موجب شده در قاره کهن حتی
تیم های نه چندان سرشناس هم برای ما دردسرساز شوند. روزگاری تیم های چون تایلند
رویای شکست با کمترین گل خورده را در سر می پروراندند ولی حالا یکی از قدرت های
فوتبال ایران از سفر به این کشور و رویارویی با تیم باشگاهی اش هراس دارد. پذیرفتن
حقیقت سخت است اما باید قبول کرد به غیر از کره، ژاپن و استرالیا تیم های دیگری
نیز در آسیا هستند که در آینده ای نزدیک یک سر و گردن از ما بالا بزنند.
در حالی که اهالی فوتبال ایران هنوز اندرخم مصاحبه های آتشین علیه یکدیگر
و رو کردن پشت پرده ها هستند، پشت پرده هایی که امان فوتبال را بریده. باوجود آنکه
شرایط نابسامان کنونی برای همه روشن است ولی هیچ مقام مسئولی برای حل این مشکل
قدمی بر نمی دارد. مسئولان ورزش و فوتبال ترجیح می دهند به امروزشان فکر کنند و
کاری به فردا نداشته باشند. بی توجهی به تیم های پایه اشتباه جبران ناپذیر دیگری
است که فدراسیون فوتبال مدت هاست مرتکب شده و بر تداوم آن هم تاکید دارد. مسئله ای
که هم قاره ای هایمان با بها دادن به آن پا را از آسیا فراتر گذاشته اند.
دیر که شده، شکی در این مسئله نیست. اما جلوی ضرر را از هر جا بگیرید
منفعت است. برای آنکه بیش از این شاهد نزول فوتبال مان نباشیم باید فکری کرد.
