رياست محترم جمهوري در سخنان پاياني خود در جلسه رأي اعتماد مجلس به كابينه، در دفاع از وزرايي كه متهم به همراهي يا نقش داشتن در فتنه 1388 بودند، بدون ذكر واژه فتنه، تلاش نمود مسئله را بين دو جناح كشور تقسيم و خود از موضع ميانه و فراجناحي از آن عبور كند.
وي اظهار داشت: «چند سال پيش عدهاي اردوكشي خياباني به راه انداختند و عدهاي ديگر كهريزك را درست كردند». دكتر روحاني با اين عبارت تلاش نمود تا دو طرف ماجرا را مقصر جلوه دهد و با زبان بيزباني بگويد همه اشتباه كردند و نبايد يك طرف پاسخگوي ماجرا باشد.
در نقد جمله مذكور چند نكته قابل ذكر است. اول اينكه اردوكشي خياباني و مسئله كهريزك هر دو معلول است و علت نيست. به تعبير مقام معظم رهبري، مسئله كهريزك تابعي از مسئله اصلي است. دوم اينكه اردوكشي خياباني با يك هدف راهبردي صورت گرفت كه اسناد طراحي آن را اگر هيچكس نداند، جناب دكتر روحاني به خوبي و دقيق ميداند، اما آنچه در كهريزك اتفاق افتاد يك حادثه و اتفاق زشت اما بدون حساب و كتاب و فاقد برنامهريزي است. حادثه كهريزك اگر چه قابل دفاع نيست،اما برخورد با چند نفر است.
اما هدف اردوكشي خياباني مقابله با نظام جمهوري اسلامي است. چهارم در ضمن طيف مقابل اصلاحطلبان نقشي در كهريزك نداشتند كه دكتر روحاني بخواهد بين آن و اردوكشي توازن برقرار نمايد. تخلف چند سرباز و يك قاضي چه ربطي به جريان مقابل اصلاحطلبان دارد؟ بنابر اين اگر براي اردوكشي خياباني بخواهيم قرينه بسازيم تا توازن سياسي برقرار نماييم، امري انحرافي است. سند اين مدعا را از گفتوشنود يك دانشجو و مقام معظم رهبري در ماه رمضان 1388 (شهريور) بشنويد. اميد است دكتر روحاني نيز آن را شنيده باشد.
در ديدار ماه رمضان سال 1388 تشكلهاي دانشجويي با مقام معظم رهبري،دانشجويي بدون نوبت و اعلام قبلي از جا برخاست و خطاب به مقام معظم رهبري گفت: آنچه در كهريزك اتفاق افتاد يك خيانت بود. مقام معظم رهبري در پاسخ فرمودند: بالاتر از خيانت، حادثه كهريزك يك جنايت بود و بنده شخصاً اين پرونده را تا آخر دنبال خواهم نمود.
پس از رد و محكوم شدن اين مسئله توسط معظم له، خطاب به آن دانشجو و مجمع حاضر نكات ديگري را فرمودند كه ميتواند مورد استفاده همه خصوصاً دكتر روحاني قرار گيرد. ايشان فرمودند: «مسئله كهريزك تابعي از مسئله اصلي است، مسئله اصلي چيست؟ مسئله اصلي آن است كه از فرداي انتخابات كاري كردند كه نظام جمهوري اسلامي ايران، به رغم مشاركت 85 درصدي مردم نتوانست در مقابل چشم ملتهاي اسلامي سر خود را بالا بگيرد». بنابر اين بايد به دكتر روحاني گفت نه مسئله كهريزك و نه اردوكشي خياباني مسئله اصلي نيست، اينها پله دوم و تابع مسئله اصلي هستند و نبايد رئيسجمهور براي عبور از خيانت بزرگ، مسئله را با بديل و قرينهسازي و مقصرسازي متقابل تقليل نمايد.
در همان اردوكشي خياباني نه شعاري عليه احمدينژاد داده ميشد و نه عليه جريان اصولگرايي. شعار عليه اصل ولايت فقيه را ميتوان با بيتدبيري يك پليس در كهريزك همپوشي كرد؟ اگر دكتر روحاني نخواهد اردوكشي خياباني را به علت، طراحيها و نيتها و جلسات و تصميمات قبل از انتخابات ارجاع دهد، نه تنها از اعتدال خارج كه به تفريط دچار شده است و قرار نيست كه روحاني در مقابل افراط به تفريط بغلتد يا براي اثبات اعتدال خود تفريط بتراشد تا افراط را توجيه و هماوردخواني نمايد. دكتر روحاني در مراسم معارفه وزير كشور نيز براي اثبات اعتدالگرايي خود ميفرمايد خيليها گفتند از يك جناح كابينه تشكيل بده، اما من قبول نكردم. اما حقيقت اين است كه مهم نيست برخي از اجزاي كابينه دست كدام جناح باشد. صنعت و تجارت، نفت، كشاورزي، بهداشت و درمان.... ميدان كار است و جناحها علاقه خاصي نيز بدان ندارند. اما آنجا كه جناح علاقهمند به تصاحب است حوزههاي فكري، سياسي، فرهنگي است كه جهتگيري دكتر روحاني مشخص است. حذف يك اصلاح طلب توسط مجلس (وزير علوم) و اصرار روحاني براي گماردن يك اصلاح طلبي ديگر بر اين وزارتخانه نشان ميدهد آنجا كه بايد به جناح توجه كند، كرده است و آنجا كه نيروهاي انقلاب حساس هستند با لجبازي مورد تحريك واقع ميشوند. بنابراين ميتوان گفت در كابينه 18 نفري دكتر روحاني بهعلاوه هفت، هشت معاون، فقط دو وزير اصولگرا وجود دارد كه يكي از آنان نيز از قوه قضائيه معرفي شده است، بنابراين آيا اين كابينه فراجناحي است. فهم از فراجناحي بودن كابينه اگر مانند فهم از فتنه 1388 باشد عدالت و اعتدال در حد انتزاع و تخيل خواهد بود.
