مدتي است كه مديران بهداشتي، پزشكان و كارشناسان تغذيه، از كاهش مصرف شير در كشور و حتي حذف اين مايه سلامتبخش از سبد خوراك خانوادههاي ايراني خبر ميدهند و اين رخداد را خطرآفرين و آسيب زا ميخوانند. اكنون پرسش اين است كه چرا خانوادههاي ايراني با اكسير سلامتي يعني شير قهر كردهاند؟
چند روز پيش دفتر«بهبود تغذيه جامعه وزارت بهداشت» نسبت به كاهش 14 درصدي مصرف شير در كشور هشدار داد؛ البته اين كاهش را بايد در كنار درصدهاي پيشين كاهش مصرف شير كه اعلام شده است، قرار داد. به هر حال، تعداد قابل توجهي از خانوادههاي كشورمان، بيخيال مصرف شير شدهاند.
به نظر ميرسد يكي از دلايل كاهش مصرف شير در كشور، گران شدن قيمت لبنيات طي يكي دو سال اخير است. به طوري كه گاهي به صورت يكباره قيمت لبنيات بالا رفته و گاهي به صورت تدريجي، لبنيات دستخوش افزايش قيمت شده است.
همين عامل باعث شده است بسياري از خانوادهها كه از نظر توان مالي، جزو قشر كم درآمد جامعه هستند، عطاي خريدن شير را به لقايش ببخشند! قشر مستضعف و محروم جامعه را كه ديگر در اين موضوع نبايد محاسبه كرد! چراكه مستضعفين، در بسياري از موارد حتي براي خريدن نان هم با مشكل روبهرو ميشوند.
يكي ديگر از عوامل كاهش مصرف شير در كشور هم ميتواند به مشكوك بودن كيفيت شيرهاي توليد شده مربوط باشد. چندي پيش، معاون غذاي سازمان غذا و دارو اظهار كرد كه در برخي از شيرهاي توليد شده، حتي يك قطره شير واقعي نيست و توليدكنندگان وايتكس و آنتي بيوتيك به شيرها اضافه ميكنند!
انتشار اين خبر در رسانههاي عمومي، بيشك در سلب اعتماد مردم از توليدكنندگان شير تأثير زيادي بر جاي گذاشت. اگر چنين اظهار نظري از سوي اين مقام وزارت بهداشت صحت داشته باشد كه به احتمال زياد صحت دارد، پرسش اين است كه چرا بايد مردم براي شيري پول بدهند كه شير نيست؟! و چرا بايد توليدكنندگان، به نام شير، يك محصول تقلبي و جعلي را به مردم بفروشند؟!
پرسش ديگري كه مطرح ميشود، اين است كه دستگاههاي بهداشتي و نظارتي چرا نبايد نظارت دقيق بر روند توليد شير داشته باشند كه عدهاي سودجو، از خلأ نظارتي، سوء استفاده نكنند؟
اين در حالي است كه شير جزو اقلام ضروري براي حفظ سلامتي به شمار ميرود و سلامتي هم شرط اصلي و ضروري براي پويايي، رشد و توسعه يك جامعه است.
كارشناسان هشدار ميدهند كه در صورت حذف شير از سبد غذايي خانوادهها، بايد چشم به راه سونامي بيماري پوكي استخوان، رشد ناقص كودكان، بروز اختلالات خلقي و جسمي باشيم.
