چند روز پيش منصور واعظي، دبير كل نهاد كتابخانههاي عمومي از آغاز فعاليت رسمي شبكه تلويزيوني كتاب تا پايان ماه مبارك رمضان خبر داد. يك شبكه راديويي با هدف مشابه چندي پيش راهاندازي شد. نهاد كتابخانهها در سالهاي اخير ابتكارات فراواني را براي تسهيل كتابخواني در سطح جامعه عملي كرده است، با اين حال آمارها رشد چنداني را در اين حوزه نشان نميدهد. چرا؟ به گمان اين قلم درد مشترك در تمام اين اقدامات دلسوزانه و مثبت فرهنگي، عدم برنامهريزي براي مرحله پس از افتتاح آنهاست. برگرديم به مثالي كه در آغاز اين نوشته آمد. ما براي پيشرفت سينماي مستند كشور در نخستين گام به يك شبكه مستقل نيازمند بوديم. با سرمايهگذاري و پيگيري بسيار چنين شد، اما از آنجا كه اين شبكه هنوز نتوانسته نقش خود را در اين ماجرا تثبيت كند، اوضاع تغيير چنداني نكرده و چرخ بر روال گذشته ميچرخد. در اين مرحله بايد مديران بالادستي، اين مراكز را پس از افتتاح به حال خود رها نكنند.
اگر مشكل تأمين بودجه، فراهم كردن نيروي متخصص، ايجاد ارتباطات فراگير داخلي، خارجي و... خلاصه هر كمبود ديگري است بايد به سرعت آن را رفع كنند، اگرنه ما تنها به ويترين رنگارنگ صدا و سيما يك شبكه ديگر افزودهايم بيآنكه بتوانيم توجه مخاطب خاصش را به آن جلب كنيم. مشابه اين رويه در انتظار شبكه تلويزيوني كتاب خواهد بود. آيا شبكه مستقل صداي كتاب چنانچه انتظار ميرفت موفق و مؤثر بود؟ چرا؟ آن تجربهها را در اين اقدام جديد بايد به كار گيريم وگرنه دچار دور باطلي خواهيم شد كه فقط بودجه و امكانات ما را ميبلعد. بايد چنان پيش برويم كه يكسال بعد تأثير معنادار حضور و فعاليت اين شبكه را در رشد جريان كتاب و كتابخواني كشور به وضوح شاهد باشيم.