سال ۹۱ از نظر حاشيههاي اكران شايد يكي از بيسابقهترين سالهاي سينماي كشور بود؛ سالي كه در آن برخي از نهادها اقدام به تحريم بعضي از فيلمها كردند و بر اين اساس اكران اين فيلمها كه لقب مغايرت با ارزشهاي خانوادگي را يدك ميكشيدند، از گردونه سينماهاي حوزه هنري و شهرداري دور ماندند. ركودي كه بر گيشههاي سينمايي در اين سال سيطره پيدا كرده است، باعث شده كه فيلمسازان انگيزه چنداني براي توليد فيلم جديد نداشته باشند. بر اساس آخرين آماري كه بنياد سينمايي فارابي اعلام كرده بود، در سال ۹۱، ۷۴ فيلم سينمايي در كشور توليد شده است، اين در حالي است كه اين رقم در سالهاي گذشته نزديك به دو برابر اين عدد بود. نگاه به تفاوت اين اعداد و ارقام نشان ميدهد كه ديگر فيلمسازان مانند گذشته در تب و تاب فيلمسازي نيستند و ترجيح ميدهند در اين بازار كساد سينماي كشور براي ساخت فيلم جديد، فعلاً دست نگه دارند.
خبرهاي مربوط به صدور پروانه ساخت كشور معمولاً به صورت هفتگي از سوي روابط عمومي سازمان سينمايي منتشر ميشود و اهالي رسانه از فعاليتهاي جديد كارگردانان در زمينه فيلمسازي و فيلم جديدشان باخبر ميشوند. اما نه تنها هفتهها بلكه ماهها است ديگر هيچ كارگرداني براي ساخت فيلم جديدش راه سازمان سينمايي را در پيش نگرفته و آخرين خبر رسمي صدور پروانه ساخت براي فيلمهاي سينمايي، مربوط به ۱۳ آذرماه است كه چهار فيلم «دهليز»، «شمشير و اژدها»، «زندگي دوگانه فيروز» و «موج كوتاه» مجوز ساخت گرفتند. از روز ۱۳ آذر فقط برخي زمزمهها مبني بر توليد فيلم شهر موشهاي مرضيه برومند و فيلم جديد عليرضا رئيسيان به ميان آمده است بدون اينكه سازمان سينمايي درخواست يا صدور مجوز را در اين خصوص اعلام كند. البته قندهاري، دبير شوراي پروانه ساخت و نمايش سازمان سينمايي در خصوص اين ماجرا اظهار كرده است كه شايد پروانههاي ساخت اعلام نشده باشد. اما در پس همه اين خبرها حقيقتي پنهان است؛ حقيقتي كه حكايت از ركودي در وضعيت سينما دارد كه باعث بيميلي سينماگران به توليد فيلم جديد ميشود و آن هم چيزي نيست جز وضعيت آشفته مديريت اين روزهاي سينماي ايران.
