ما هم اين را قبول داريم كه رسيدگي به طرحها و لوايح بايد بر مبناي اولويت باشد و «اهم و مهم» در اين بررسيها رعايت شود. اصولاً پايه و اساس قانونگذاري و اجرا، شناخت و رعايت اولويتهاست. اما سؤال مهمي كه اينجا قابليت طرح شدن دارد اين است كه آيا رفع آلودگي هواي كشور كه در كلانشهرها به ويژه پايتخت به شرايط اضطرار و مرگآفريني رسيده، اولويت نيست؟!
ما هم با تمام وجود ميپذيريم كه اولويت ويژه مجلس و دولت در حال حاضر، بايد تلاش براي رفع مشكلات معيشتي مردم باشد. هيچ شك و شبههاي هم در اين نداريم اما سلامت مردم- كه خود مسئولان و نمايندگان هم جزو همين مردم هستند- اولويت ندارد؟!
روزانه بين ۱۵ تا ۲۰ ليتر هوا وارد ريههاي يك شهروند ميشود، همراه با اين مقدار، ميزان قابل توجهي آزبست(قاتل پنهان) و سرب و ساير مواد آلاينده هوا نيز وارد بدن فرد ميشود.
آيا مرگ سالانه ۵ هزار نفر در اثر آلودگي هوا در كشور، تأثيرات مخرب هواي ناسالم بر زنان باردار و جنينها، آسيبهاي آلودگي هوا براي كودكان و سالمندان، وجود نشانههاي آسم و آلرژي در بيش از ۳۵درصد از كودكان، افزايش بيماريهايي مانند سكته مغزي و قلبي، سرطان ريه، بيماريهاي قلبي و انسداد مزمن ريه در اثر آلودگي هوا باعث نميشود كه بررسي رفع آلودگي هوا در اولويت باشد؟!
آيا اينكه آلودگي هوا روزانه بيش از ۲۲ ميليون دلار به كشور خسارت وارد ميكند، دليل منطقي براي در اولويت قراردادن رسيدگي به اين معضل نيست؟ البته اين برآورد كه از سوي بانك جهاني صورت گرفته مربوط به سال ۸۹ است و قطعاً با توجه به افزايش سطح آلودگي طي سال ۹۰ و ۹۱، رقم خسارت وارده به كشور در اثر هواي كثيف، خيلي بيشتر از ۲۲ ميليون دلار در روز است. در برآوردي كه سال ۸۵ از سوي بانك جهاني منتشر شد، خسارت ناشي از ابتلاي افراد به بيماريهاي مرتبط با آلودگي هوا، هر ساله معادل ۲ هزار و ۱۰۰ ميليارد ريال و خسارت مرگ و مير ناشي از آلودگي هوا هزار و ۶۰۰ ميليارد ريال برآورد شده بود. به هر حال، ديروز نمايندگان مجلس با ۱۰۷ رأي موافق، ۶۰رأي مخالف و ۲۵ رأي ممتنع از مجموع ۲۱۷ رأي با بررسي طرح كاهش آلودگي هواي كشور به صورت دو فوريت مخالفت كردند!
سپس اين طرح براي بررسي به صورت يك فوريت به رأي نمايندگان گذاشته شد كه نمايندگان با ۱۰۶ رأي موافق، ۳۰ رأي مخالف و ۱۹رأي ممتنع از مجموع ۲۱۷ رأي حتي با بررسي اين طرح به صورت يك فوريتي نيز مخالفت كردند!
شايد نمايندگان محترم با اين استدلال كه «هواي ساختمان مجلس كه خوب است، پس كاهش آلودگي هواي شهرها بماند براي بعد!»، به اين نتيجه رسيدهاند كه كاهش سيطره هيولاي مرگبار آلودگي، چندان مهم نيست!
