خانم كاظمي! از داستان نمايش بگوييد. نمايشنامه «رام كردن زن سركش» اثر شكسپير ترجمه كوروش اسدالهي است كه من با سبك اجراي ايراني تنظيمش كردم. دراماتورژ كار و طراح فيزيكال، كوروش اسدالهي است. داستان اين نمايش درباره بازرگاني ثروتمند است كه دو دختر دارد يكي متين و دوستداشتني و ديگري شرور و بداخلاق و شرطي كه پدر براي ازدواج دختر خوش اخلاقش گذاشته، ازدواج دختر بداخلاق است و اين چنين است خواستگاران بيشمار دختر خوش اخلاق براي يافتن همسري براي دختر بداخلاق همدست ميشوند.
تم كار طنز است؟ بله هم خود نمايشنامه طنز است و هم سبك اجراي ما.
اين دوره چندمين حضورتان در جشنواره فجر است؟ اين دوره هشتمين حضور من در جشنواره تئاتر فجر است.
با توجه به حضور نمايش شما در بخش مسابقه ايران اين دوره از جشنواره تئاتر فجر، شانس نمايشتان را در كسب جوايز چطور ميبينيد؟ راستش را بخواهيد من اصلاً به جايزه فكر نميكنم و از همان ابتدا كه در جشنواره حضور پيدا كردم، به اين مسئله توجه نداشتم، تنها مسئله مهم براي من اجراي موفق است و اينكه من بتوانم از طريق جشنواره مجوز اجراي عمومي را دريافت كنم و اين برايم بهترين جايزه است.
جايگاه جشنواره تئاتر فجر را در تئاتر كشور چطور ميبينيد؟ به هر حال جشنواره تئاتر فجر حرفهايترين جشنواره تئاتر ايران است، هم از لحاظ بودجه و هم از لحاظ كار و هم بازخوردهايي كه به دنبال دارد، البته ارزش جشنواره در صورتي است كه به اجراي عمومي بينجامد. به نظر من اگر ضمانت اجراي عموم آثار جشنواره مهيا باشد، اين جشنواره روند حرفهاياش را طي كرده اما اگر به اجراي عمومي نرسيد يك جشنواره فانتري است كه كاربردي ندارد.
در نمايشتان از بازيگران چهره استفاده نكرديد، با توجه به حضور بازيگران سينمايي و تلويزيوني در نمايشها، شما چرا اين روند را دنبال نكرديد؟ به نظر من زماني كه كارگرداني تشخيص بدهد براي نقشهايي نمايشش بايد بازيگر چهره به كار ببرد، نظرش قابل احترام است. اتفاقاً من از حضور بازيگران سينما در عرصه تئاتر راضي هستم اما براي كار خودم نياز به حضور بازيگران غيرتئاتري نداشتم و اگر در كار ديگري اين نياز وجود داشته باشد، استفاده ميكنم.
استقبال مخاطبان از كارتان را چطور پيشبيني ميكنيد؟ به نظر من به دليل تم طنز، نمايش با استقبال خوب روبهرو ميشود. من تئاتر را براي همكارهايم اجرا نميكنم بلكه براي همه مردم جامعه نمايش اجرا ميكنم و بايد نمايشي را به صحنه ببرم كه طيف وسيعي از تماشاگران ببينند. تئاتر بايد به گونهاي باشد كه هم مردم كوچه و بازار با آن ارتباط برقرار كنند و هم مخاطبان خاص و حرفهاي.
