جوان آنلاین-سینا سرمد: وحدت و يكپارچگى مسلمانان و لزوم اتحاد و اتفاق كلمه ميان ايشان بلكه ضرورت توحيد كلمه بر محور كلمه توحيد براى همه موحدان و خداپرستان روى زمين، از تعاليم و آموزشهاى اساسى آيين اسلام و از اصول فرهنگ قرآنى است.
و بر همين اساس، قرآن كريم يكى از عمدهترین و سازندهترين اهداف رسالت رسول اكرم صلىالله عليه و آله را تاليف قلوب و ايجاد انس و تفاهم به جاى خصومت و دشمنى بيان مىدارد و اگر كسى در تاريخ، به ديده عبرت بنگرد اين معنى را از شاهكارهاى رسالت محمدى صلىالله عليه و آله مىيابد.
«واعتصموا بحبل الله جميعا ولاتفرقوا»
همگى به حبل و رشته خداوندى چنگ بزنيد و پراكنده نگرديد.
هر سال همزمان با هفته وحدت، کارشناسان مسائل دینی به اظهار نظر در این باره می پردازند. امسال نیز رییس دانشگاه مذاهب اسلامی با بیان اینکه عدم ایجاد وحدت به ضرر تمام امت اسلامی خواهد بود و هیچ کدام از کشورهای اسلامی از خطرات آن مصون نخواهد بود، به برکات و نتایج وحدت اسلامی اشاره کرد و گفت: بهترین وحدت میان شیعه و سنی را در زمان امام رضا(ع) شاهدیم که خود حضرت در ایجاد چنین فضای وحدت آمیز مؤثر بودند و اختلافات بیشتر با دستگاه حکومت وقت بود نه اختلاف شیعه و سنی.
حجت الاسلام احمد مبلغی، رییس دانشگاه مذاهب اسلامی در مورد ضرورت ایجاد وحدت اسلامی به خبرنگار مهر گفت: برای وحدت اسلامی سه وضعیت را می توان فرض کرد؛ یکی اینکه وحدت یک امر تاکتیکی است دوم اینکه وحدت به مثابه استراتژی و راهبرد است - و ممکن است یک زمانی از راهبرد بودن بیفتد- و سوم اینکه وحدت یک پروژه دینی است.
وی افزود: به نظر می رسد وحدت اسلامی یک پروژه دینی و آموزه کلانی است که برای صیانت از جامعه اسلامی و اسلام ارائه شده است. به گونه ای این امر کلان با سرنوشت اسلام گره خورده که جدا کردن آن ناممکن است. اگر آیات قرآنی که در باب وحدت آمده است را مطالعه کنیم به سرعت و سهولت پی می بریم که وحدت یک پروژه قرآنی و دینی است و نه صرفا راهبرد و نه یک تکنیک و تاکتیک.
این پژوهشگر حوزه تقریب تصریح کرد: از آنجا که وحدت اسلامی امری کلان و دینی است لذا همواره باید در جامعه اسلامی جاری باشد و محدود به یک مقطع خاصی نیست لذا در قرآن آمده است: "ان هذه امتکم امة واحده." و وحدت را به عنوان صفتی برای امت محسوب می کند. وحدت اسلامی طرحی قرآنی است که در صدر آموزه ها و پروژه های لازم الاجرای دینی قرار گرفته است.
مبلغی در ادامه به علل عدم دستیابی به وحدت اسلامی اشاره کرد و افزود: دو عامل وضعیت تفرقه ای را در فضای امت اسلامی قرار داده است؛ یک عامل این است که شناخت ما از تعالیم اسلامی بیشتر به سمت تعالیمی است که کلان نیستند و جزئی هستند، در نتیجه امور کلان که وحدت از آن جنس است؛ ناشناخته است.
وی تأکید کرد: چون شناخت نسبت به آن چارچوب و زیرساختهایی که جامعه ساز است، نادیده گرفته شده است؛ در نتیجه آن حوزه های کلان، مهم و حفظ کننده در اختیار سلایق و تعصبات و جهلها و یا گاهی به خود رها شده، باقی مانده است و امت و جامعه صیانت خود را از دست داده است و در گذر زمان باعث شده که اصالتها به امور جزئی برود و قرائتها و زاویه های دید و فهم از دین تعصبی و فرقه ای شود و هرکس در هر مجموعه ای آن امکانات را به سمت خود بکشد و نسبت به غیر خود به چشم بی احترامی نگاه کند و همه خیر و فضایل را در خود ببیند که چنین مجموعه هایی دچار تعصب و جنگ و تکفیر و ... می شوند.
گفتنی است، طرح انديشه «وحدت جهان اسلام» يكى از مشغوليتهاى فكرى ديرينه و اساسى حضرت امام (ره) بود كه او در طول دوران فعاليت اجتماعى - سياسى خود چه قبل ازپيروزى «انقلاب» اسلامى و چه بعد از آن لحظهاى از آن غفلت نورزيد. وفادارى صادقانه امام به «وحدت» نه تنها او را به برجستهترين شخصيت انقلابى جهان اسلام تبديل نمود، بلكه او توانست در ميان فرقههاى اسلامى مختلف نيز جايگاه بس رفيعى كسب نمايد.
استراتژى مبارزاتى امام (ره): درجهت ايجاد بستر و شرايط لازم براى تحقق وحدت و هميارى در جهان اسلام، اصولا روى دو محور عمده تمركز يافته است:
«حركت فكرى - فرهنگى» و «حركت سياسى - عملى». امام (ره) با توجه به مراحل مبارزه، «تعليم وتربيت» سياسى را زيربناى حركت سياسى دانسته و اولين وظيفه مردم را در تحقق و توسعه، امر «تبليغ» و «تعليم» قرار داده است.
در اين زمينه امام خمينی (ره) فرمودهاند:
«...وظيفه ما اين است كه از حالا براى پايه ريزى يک دولت حقه اسلامى كوشش كنيم، تبليغ كنيم، تعليمات بدهيم، همفكر بسازيم، يک موج تبليغاتى و فكرى بوجود آوريم تا يک جريان اجتماعى پديد آيد و كم كم توده هاى آگاه، وظيفه شناس و ديندار در نهضت اسلامى متشكل شده قيام كنند و حكومت اسلامى تشكيل دهند. تبليغات و تعليمات دو فعاليت مهم و اساسى ماست...»
امام خمينى (ره) به عمق نقش اجتماعات دينى چه در بعد انديشه سازى و چه در بعد اجتماع سازى به خوبى پىبرده بود. او اجتماعات و مراسم دينى را صرفا به منظور كاربرد تعليمى و آموزشى آن در مقولات فكرى، مورد تشويق قرار نمىدهد بلكه مهمتر از آن به نقش اجتماع سازى و شکل دهى روابط اجتماعى جديد از طريق گردهمايىها و نيز آگاهى يافتن مسلمين از قدرت و نيروى ارادى و انسانىشان هم اشاره دارد. به همين جهت است كه «روز قدس» به عنوان سمبل وحدت جهان اسلام كه پيام انقلابى و ضد استعمارى هم دارد از سوى ايشان در سطح جهان اسلام پيشنهاد گرديد و همچنين بزرگداشت «هفته وحدت» ميلاد حضرت رسول (ص) (از ۱۲ ربيع الاول به روايت اهل تسنن تا ۱۷ ربيع الاول) مورد حمايت وى قرار گرفت، چه اينكه از ديدگاه او روند وحدت بين مسلمين، ضرورت ايجاد سمبلها و نهادهاى تازه اى را مىطلبد كه فراتراز زمان و مكان قرار دارد.
رهبر معظم انقلاب اسلامی در رابطه با هفته وحدت فرمودهاند:
«اگر امروز بشريت متوجه اين رحمت بشود - رحمت وجود اسلام، رحمت تعاليم نبوى، اين سرچشمه جوشان «وحدت» و آن را بيابد و خود را از آن سيراب كند، بزرگترين مشكل بشر برطرف خواهد شد. اگر چه همين امروز هم، تمدنهاى موجود عالم، بلاشک از تعاليم اسلام بهره مند شده اند و بدون ترديد آنچه از صفات و روشهاى خوب و مفاهيم عالى در بين بشر وجود دارد، متخذ از اديان الهى و تعاليم انبياء و وحى آسمانى است و بخش عظيمى از آن، به اسلام متعلق است، ليكن امروز بشر به معنويت و صفا و معارف روشن و حق و دلپذير اسلام - كه هر دل با انصافى آن معارف را مىپذيرد و مىفهمد - نيازمند است. لذاست كه دعوت اسلامى در جهان، طرفدار پيدا كرده است و بسيارى از غير مسلمين هم دعوت اسلامى را پذيرفتهاند».
