به عبارت ديگر، گرچه شرايط حاضر را نميتوان بحراني، آن هم فراتر از صبوري مردم و تدبير مسئولان قلمداد كرد، اما نميتوان چشم بر روي مشكلات تحميل شده از خارج هم بست و همين مشكلات، شرايط كشور را خاص ميكند. خاص بودني كه نياز به برخوردهايي از نوع وحدت و همكاري خاص را بين مسئولان ميطلبد.
اين ميانه، سهم دولت از سنگيني فشارهاي تحريم، به موازات ميزان مسئوليتش در امور اجرايي، بيش از ساير قوا و نهادهاست، بنابراين به نظر ميرسد كه بايد بيشتر هواي دولت را داشت كه بتواند شرايط خاص كنوني را با موفقيت پشت سر بگذارد. موفقيتي كه شيريني آن ابتدائاً بر كام مردم خواهد نشست.
دولت خدمت دولتهاي نهم و دهم همواره در شعارهاي خويش به خدمت رساني به مردم تأكيد كرده و در عمل نيز نشان داده كه بر اين شعار خويش پاي بند است. نگاهي اجمالي بر آنچه در اين زمينه صورت گرفته، حتي صرفاً چهار سال دولت نهم را نيز در درجهاي به مراتب بالاتر از ۱۶ سال دولتهاي سازندگي و اصلاحات مينشاند. سرمايه سالاري عصر سازندگي و سياست زدگي افراطي دوران اصلاحات، جايي براي پرداختن به زندگي مردم شهرهايي غير از مراكز استانها و به ويژه روستاها باقي نميگذاشت. اين در حالي بود كه زمينهسازي براي كار و تلاش براي مردم، به ويژه روستاييان محروم، از آغاز در دستور كار دولت قرار گرفت و نتيجه چنين عملكردي، عمران و آبادي ويژه در شهرهاي كوچك و روستاها بود و اين امر، دقيقاً همان خواسته ملت است بدون توجه به آنكه كدام دولت و وابسته به كدام جناح سياسي بر سر كار است.
وقتي نتيجه عملكردي، رضايت مردم و پيشرفت مملكت هست، به يقين ميتوان از برخي اختلافها و كاستيها چشم پوشيد و هميشه كار را به تقابلهاي كلامي و لجبازيهاي عملي نكشاند! خصوصاً كه در اين ميان، پاي خواسته رهبري هم وسط باشد...
ارزش پيشرفت بالاتر از سياست زدگي نگاهي به مشي رهبري در همه سالهاي پس از رحلت امام خميني، به خوبي روشن ميسازد و خود ايشان نيز در مواردي به تلويح گفتهاند كه همواره اينگونه بودهاند كه از دولت حاضر و مستقر حمايت ميكنند. اين حمايتها گرچه در راستاي مردم سالاري ديني و احترام خاص به منتخب مردم محسوب ميشود، اما در عين حال، به گستردگي و پيچيدگي كار اجرايي برمي گردد كه آشنايي رهبري با آن علت چنين حمايتي، وراي منش سياسي دولتهاي مختلف است. خاطرها هنوز به ياد دارند در دوران اصلاحات كه بسياري از اصلاحات چيها همه هم و غمشان ايستادن مقابل ولايت فقيه بود تا از اين طريق، به زعم غلط خود، وجههاي براي خويش دست و پا كنند، اما همچنان رهبري از رئيسجمهور وقت دفاع ميكردند؛ چه آنكه احترام به رأي مردم و نيز پيشرفتي را كه در سايه وحدت نصيب مردم و كشور ميشود، بسيار ارزشمندتر از آن ميديدند كه بخواهد زير بار دعواهاي سياسي بيحاصل از دست برود.
در دولت كنوني هم كه مطابق فرمايش آقا از حمايت ويژه رهبري برخوردار شد، همواره اختلاف نظرهايي موجود بوده است كه رهبري ترجيح دادهاند بنابر مصالح كشور آنها را با اغماض رد كنند و البته همگان را هم هميشه دعوت به دوري از تنش در راستاي افزايش همدلي و همزباني كردهاند. با اين حساب، اصولگراها نيز هشت سال دولت اصلاحات را دندان بر جگر تحمل كردند، آيا تاب همدلي و همزباني با دولت برخاسته از اصولگرايي را نخواهند داشت؟ آيا عزت نظام و پيشرفت كشور و خدمت به مردم و از آن بالاتر، احترام به رأي ملت، همگان را به مدارا با دولت نخواهد كشاند؟
دست در دست هم اختلافات با دولت و انتقادات به برخي عملكردها همچنان در جاي خود است. انكار هم سودي نخواهد داشت و عاقلانه نيز نخواهد بود. در اطرافيان رئيسجمهور كساني هستند كه چه آنها را در اصطلاح عام شده، جريان انحرافي بناميم يا نه، در خط نظام و ملت نيستند و در هر اتفاقي ساز خودشان را كوك ميكنند. حتي خيلي تمايل دارند كه خودشان اتفاقساز باشند و ساز مخالف بزنند.
حساب سازندگي و پيشرفت كشور، يقيناً از حساب سياست بازيهاي اين جماعت جداست و بها دادنهاي بيدليل رئيسجمهور به اينان هم همچنان در رديف انتقادهاي دست اول ما به دولت است، اما ترجيح آن است كه اين روزها، به جاي تنش زايي، به جاي لجبازي، به جاي تقابلهاي سياست زده بيسود و به جاي هر آن چيزي كه مستعد برهم زدن آرامش اجتماعي – سياسي است، دست در دست هم دهيم به مهر...
باشد كه دولت نيز خود دست به رفتارهاي برهمزننده آرامش نزند و از سويي ديگر به استقبال كمكها برود و قدردان كمكها باشد.
