فرزند مرجع بزرگ جهان تشيع حضرت آيتاللهالعظمي مرعشي نجفي(ره) نقل ميكند: «يكي از خصوصيات عملي ايشان اين بود كه معظمله هيچ وقت از لباسهاي خارجي استفاده نكرد و اين روش را مبارزه با استكبار ميدانست و حتي موقعي كه خياط ميخواست براي لباس وي از دكمه خارجي استفاده كند، آقا اجازه نداد و از قيطان به جاي دكمه در لباسش استفاده كرد.» اين نحوه زندگي ايشان و هر كدام از مراجع عظام الگوهاي نابي هستند كه بايد بيشتر از آنها گفته شوند، زيرا درست تابع تأكيدات ولي امرمسلمين است كه در پيام نوروزي سال جاري تأكيد داشتند مبني بر اينكه بايد بتوانيم از كارگر ايراني و سرمايه ايراني حمايت كنيم و اين فقط با توليد ملي امكانپذير خواهد شد.
متأسفانه با وجود چنين سرمايههاي ناب ديني، هنوز نتوانستهايم به صورت مطلوب در اين عرصه الگوسازي كنيم.
اين در حالي است كه اگر به ادارات و سازمانهاي دولتي سري بزنيم و به وسايل و امكانات شخصي و دولتي نظري بيندازيم، با كمال تأسف از سادهترين ابزار مانند ظروف پذيرايي تا اتومبيل آقايان كمتر از جنس ايراني و داخلي هستند، آيا اين همان فرهنگسازي در سال حمايت از توليد و سرمايه ملي است كه نسبت به آن سفارش شده؟ حالا بماند كه در رسانههاي شاخص تصويري چون سينما و تلويزيون بازيگران فيلمها كه با پول بيتالمال مطرح شدهاند از توليدات ملي استفاده نميكنند؟ يا كمتر نمودي از اجناس ايراني در فيلمها وجود دارد.
صدا و سيما در فيلمها و سريالهايش به ندرت از توليدات ساخت داخل استفاده ميكند و حتي براي اينكه فردي را متمول نشان دهند، حتماً او را با ماشينهاي مدل خارجي و زندگي لوكس بايد ببينيم؟! حقيقتاً چرا بايد پولدار بودن فردي در فيلمها بالباسهاي ماركدار خارجي نشان داده شود؟! عجيبتر اينكه در برخي فيلمها افرادي هستند كه ميخواهند از ايران فرار كنند و به خارج بروند؟! و خواسته و ناخواسته نوعي ايرانگريزي در اين فيلمها مشهود است.
در كنار رسانه مليمان، خانه ملت يا همان مجلس شوراي اسلامي هم نياز دارد تا به پيام ولي امر مسلمين در خصوص حمايت از توليد ملي در عمل بيشتر توجه كند تا فقط ارائه ماده و تبصره، زيرا وقتي در برنامه زنده تلويزيوني «پايش» يكي از كارمندان شركت تعاوني مجلس تماس گرفت و با كمال تأسف گفت اكثر اجناس و كالاهاي شركت تعاوني مجلس چيني و كرهاي هستند، آه از نهادمان برخاست.
به طور حتم اين نامگذاريها كه هرساله از سوي امام خامنهاي در ابتداي سال مشخص ميشود، به نوعي چشمانداز سالانه ماست كه در كوتاهمدت بايد اجرايي و عملياتي گردند و زمينه را براي برنامههاي بلندمدت نظام مستعد كنند اما تا وقتيكه حرف و عملمان در اجرا يكي نباشد و تا وقتي نامگذاري سالها را بدون استراتژي هدفمند و برنامهريزي شده تنها با برگزاري همايش، نشست، چاپ و نصب پوستر و مصوبههاي كاغذي دنبال كنيم، وضع و حالمان بهتر از اين نخواهد شد، با اين تفاوت كه پايان هر سال در بيلانهاي كاري سازمانها و ادارات عريض و طويل دولتي و خصوصي رقمهاي بسيار بالايي ثبت شده كه خدا ميداند صرف چه امور منطقي و اصولي شدهاند؟!
بنابر اين اگر ميخواهيم همين چند ماه باقيمانده از سال حمايت از توليد و سرمايه ملي را به خوبي دريابيم، لازم است تا در درجه اول به نخبگان، محققان و سرمايههاي فكري و انساني توجه كرد تا با انرژي مضاعف طرحها و ايدههاي خوب خود را ارائه دهند، البته بعد از آن بايد در صورت تأييد بدون اينكه در پيچ و خم اداري گرفتار شوند آنها را بهكار گرفت و عملياتي كرد.
