يواسايتودي: ۵۰اما هنوز بعد از گذشت اين چند دهه، آتش سنتراليا هنوز در حال سوختن است، امري كه آوازه آن در بين بازديدكنندگاني از سراسر دنيا پيچيده است. بخار سولفور در قسمتهاي گرم زمين به صورت متناوب ديده ميشود و جايي كه يكبار به وسيله پولهاي صنايع زغالسنگ ساخته شده بود، حالا توسط طبيعت خالي شده است. با اين حال هنوز تعداد انگشتشماري از ساكنان سنتراليا در شهر مستقرند و خانههاي خود را مرتب و تميز و چمنهاي خانههايشان را كوتاه نگه داشتهاند. اين قصبه كه در كوههاي شمال شرقي پنسيلوانيا قرار دارد حال جزء جاذبههاي فرعي اين منطقه محسوب ميشود.
تام هينسكي يكي از شاكيان به دادخواست حقوق مدني فدرال كه هدفش اخراج آنها با مسدود كردن سنتراليا از ايالت پنسيلوانيا ميباشد در يك گفتوگو ابراز داشته كه اين تمام آن چيزي است كه يك فرد ساكن سنتراليا در يك روز ميخواهد. سنتراليا كه تقريباً شهر معادن زغالسنگ محسوب ميشود در زماني كه محل دفن زبالههاي شهر آتش گرفت در تاريخ ۲۷ ماه مي سال ۱۹۶۲، زبانههاي آتش به شبكه گستردهاي از معادن و خانهها و همچنين محلهاي كسب و كار شهر سرايت كرد و باعث ايجاد گازهاي خطرناك و سمي شد كه ساكنان را با تهديد جدي مواجه كرد.
بعد از ادامه جنگ براي آينده شهر، تصميم به تخليه شهر گرفته شد و تا پايان سال ۱۹۸۰ بيش از هزار نفر از ساكنان از محل تخليه و در جايي ديگر اسكان داده شدند و بيش از ۵۰۰ بنا هم منتقل شد كه هزينهاي بالغ بر ۴۲ ميليون دلار براي اين امر اختصاص يافت. اما با اين حال خيليها از مهاجرت خودداري كردند حتي با اينكه خانههايشان در اوايل سال ۱۹۹۰از سوي مقامات دولتي مصادره شده بود.
با اين حال تيم آلتارس، زمينشناس اداره حفاظت از محيطزيست پنسيلوانيا معتقد است آتش در حال سرايت به لايههاي زيرين و عميقتر معادن زغالسنگ است و شعلهها هنوز تهديدي جدي براي مردم است چراكه راه براي رسيدن گازهاي كشنده به خانههاي ساكنان هنوز باقي است.
