جوان - محمدصادق زمانی: به نظر شما حساس شدن بر موضوع خرافی یا انحرافی عمل کردن یک فرد سرشناس، مدیر یا مسئول در جامعهای که بنیان فرهنگی آن هنجارها و ارزشهای ایرانی- اسلامی است، چقدر ضرورت دارد؟
اینکه یک مدیر یا فردی که پست و مقامی در جامعهای با ویژگیها و مختصات فرهنگی- اعتقادی ما دارد، فردی رمالیگرا، جادوگرا یا مدعی داشتن قدرتهای متافیزیکی باشد، چقدر ميتواند مسئله مهمی باشد؟ آیا اصولاً متوسل شدن یک فرد چه دارای پست و مقام و چه یک فرد عادی به جادو در یک جامعه توحیدی، رفتار و منشی پسندیده است یا نکوهیده؟
برخیها از جمله حجتالاسلام پورمحمدی رئیس سازمان بازرسی کل کشور معتقدند طرح این موضوعات فقط وقت ما را تلف و ما را از مباحث اصلی دور میکند، چرا که مدیران تکالیفی قانونی بر عهده دارند و باید دید آیا تکالیف خود را انجام ميدهند یا خیر؟!
این دسته براين نظر هستند كه این موضوعات برای آن مطرح میشود که مسئله اصلی فراموش شود. اما آیا در یک جامعه توحیدی که جادو از مصادیق کفر است، نباید بر کسی یا کسانی که بر یک جایگاه مدیریتی تکیه زده و گرایشهایی در این مورد دارند، حساس بود؟
بیتردید، حتی اگر طرح چنین موضوعاتی، برای انحراف ناظران و افکار عمومی از برخی وقایع پشت پرده باشد، باز هم نباید از آنها غافل شد. بلکه باید پیگیری و بررسی کرد که چه کسانی و با چه اهدافی چنین موضوعاتی را در جامعه دامن میزنند؟
یکی از آسیبهای خطرناکی که شایع شدن این مسائل از سوی برخی افراد سرشناس دارد، گسترش چنین گرایشها و تفکراتی در جامعه است.
از چندین سال پیش که برخی افراد که امروزه به «جریان انحرافی» موسوم شدهاند، به چنین مسائلی دامن زدند و رفتارها و اظهارنظرهایی از آنان نقل و شنیده شد، آمار گروههای پوشالی عرفان، رمالی، جادو و خرافهگرا در جامعه ما افزایش پیدا کرد و فرصتطلبها از این آب گل آلود چه ماهیهایی که نگرفتند!
از این رو، دستگاههای ناظر به ویژه سازمان بازرسی کشور باید خطوط «انحراف اعتقادی» و تفکرات خرافی را در بدنه مدیریتی با حساسیت ویژه رصد کند و این اجازه را از فرصتطلبان سلب کند که با باورها و شعور جامعه بازی کنند.
