جايي براي متخصصان ورزش نيست

ساليان زيادي طول مي‌كشد تا مفاهيم علمي به معناي واقعي در ورزش ايران جاي خود را باز كند. يكي از مفاهيمي كه همواره توسط مربيان تيم هاي ملي ناديده گرفته مي شود، افزايش تمرينات سنگين و حجيم حدودا دو هفته مانده به اعزام به رقابت‌هاست. اگر تيمي از مربي اهل فن و علمي برخوردار باشد، حتما متوجه اين موضوع هست كه در زمان محدود، تمرينات پرفشار براي يك ورزشكار حكم سم را دارد و موجب ركود قدرت بدني وي و در نتيجه كاهش شانس مدال‌آوري و موفقيت مي‌شود. در رشته‌هايي مثل كشتي، جودو و تكواندو كه حد فاصل بين ۲ مسابقه تقريبا ۴۵ دقيقه طول مي‌كشد، يك ورزشكار حرفه‌اي بايد به اين امر واقف باشد كه چه چيزي بخورد يا نخورد و يا اينكه چه كاري بايد انجام دهد. اما چون از نظر علمي به اين قضيه توجه نمي‌شود در نتيجه ورزشكار موفقيتي كسب نمي كند. شواهد موجود نشان مي‌دهد كه رشته و سوابق تحصيلي برخي از مديران ورزش با حوزه فعاليت آن‌ها هيچ سنخيتي نداشته و اين امر به طور طبيعي مشكلاتي را در حوزه‌هاي مديريتي به وجود مي آورد. تشكيلات ورزشي و باشگاه‌ها در حالي هزينه‌هاي ميلياردي صرف توسعه ورزش فوتبال مي‌كنند كه به ابعاد علمي اين ورزش توجهي نمي شود و وزارت ورزش و جوانان هم حاضر به هزينه كردن در خصوص تغيير اين رويكرد نيست. در حالي كه اكنون در مجامع بين‌المللي علم و دانش مبناي توسعه كليه رشته‌هاي ورزشي به حساب مي‌آيد. بي‌دليل نيست كه سالهاست آرزوي قهرماني در آسيا را داريم در حالي كه كشورهايي مثل كره و ژاپن به روياهاي جهاني فكر مي‌كنند. در ايران در راستاي تعامل ميان اساتيد دانشگاهي و سازمان ورزش گامي برداشته نشده است. از سويي به خاطر فضاي آلوده‌اي كه اكنون در ورزش كشور حكفرماست، صاحب‌نظران و متخصصان تا حد امكان سعي مي‌كنند از اين فضا دور باشند. اگر وزارتخانه براي تخصص دانشگاهيان ارزشي قائل نيست، بهتر است دانشگاه‌هاي تربيت بدني را تعطيل كنند زيرا به نظر مي‌رسد تربيت اين همه نيروهاي متخصص رشته تربيت بدني بيهوده است. سي و سه سال از انقلاب اسلامي مي‌گذرد اما هيچ وقت شاهد آن نبوديم كه در شاخه‌هاي مختلف ورزشي تصميم‌گيرنده نهايي متخصصان ورزش باشند و همواره چرخه كار دست مديران غير ورزشي و سياسي بوده است. بر اين باورم كه اساس كار ورزش به دست افراد نظامي، مديران و مسئولاني كه فاقد سابقه مديريتي و رشته تحصيلي مرتبط با ورزش هستند، مي‌چرخد و تحصيل كرده‌هاي تربيت بدني بايد تجربيات خود را در كلاس‌هاي درس و بدون بهره‌گيري در حوزه ورزش سپري كنند. قشر عظيمي از فارغ‌التحصيلان رشته تربيت بدني بدون هيچ گونه انگيزه مالي و فقط در راستاي تجربه‌اندوزي، علاقه‌مندند تجربيات و تخصص خود را در بهبود ورزش كشور قرار دهند، اما متاسفانه افراد غير ورزشي اين حضور را غيرممكن كرده‌اند.