اتفاق فاجعه باری در حال رخ دادن است و نکته قابل تأمل این که همه اهالی فدراسیون نیز سکوت کرده اند. باشگاه تراکتورسازی و مدیرانش برای فدراسیون فوتبال خط و نشان کشیده اند و میخواهند به هر شکل ممکن، جنگ را با فوتبال ملی ایران علنی کنند. حالا سردار جعفری که ادعا میکرد در زمینههای فرهنگی، باشگاهی ساخته پیشقراول و راهگشای سایرین، امروز مدعی میشود که اگر بازی با استقلال تکرار نشود و سایر شروطی که این مدیرعامل ( به عنوان شروط لازم الاجرا ) برای فدراسیون در نظر گرفته محقق نشود، فیلم بازی تراکتورسازی و استقلال را به کمیته داوران کنفدراسیون فوتبال آسیا ارسال خواهد کرد. او حتی ادعا میکند که طی تماسی با رئيس دپارتمان داوری آسیا، او را مجاب ساخته تا برای داور ایرانی یک محرومیت کافی در نظر بگیرد. جعفری ادعا میکند که فیلم اشتباهات ترکی آماده است و فقط آنها انتظار لب تر کردن فدراسیون را میکشند!
این یعنی... چشم مقابل چشم! آتش برابر آتش! این یعنی گرو کشی در قبال منافع ملی! منافعی که یکی از آنها در حضور قریب الوقوع محسن ترکی در جام جهانی معنی میشد. این یعنی دادن یک بهانه قوی به دست «یوسف السرکال» رئيس اماراتی داوران آسیا. همان مردی که تمامی تلاش خود را برای دور زدن داوران ایرانی و پارسی زبان طی سالهای اخیر کرده و البته اهتمامی خاص به معرفی و تقویت داوران عرب داشته! حالا باشگاه تراکتورسازی روی عملی دانسته و آگاهانه، تمامی بهانههای لازم را به این اماراتی برای خارج کردن بخت تنها گزینه ایران برای حضور در جام جهانی از لیست مدعیان را داده است. آیا نباید این اقدام مدیرعامل باشگاه تراکتورسازی را عملی برخلاف منافع ملی دانست؟ او ادعا میکند که جواب اشتباهات داوری را داده... ولی در اصل اشتباه سهوی یک داور نخبه ایرانی که منفعت یکی از باشگاههای ما را در رقابتهای لیگ به مخاطره انداخته را نزد یک کنفدراسیون آسیا و در مجمعی بینالمللی داده و در اصل منفعت فوتبال ملی ایران را با این روش و با گروکشی زیر سؤال برده است.
باشگاه تراکتورسازی و مدیرعامل مدعی اش البته باید به یاد داشته باشند که کم شدن سهمیه ایران در لیگ قهرمانان آسیا هم از شاهکارهای همین باشگاه و همین مدیریت در آماده نکردن بیلان مالی اش بود! مردانی که یک بار با انجام ندادن یک کار ساده، اولین ضربه را به فوتبال ملی ایران زدند، حالا دانسته و آگاهانه در حال وارد کردن ضربهای دیگر به بدنه فوتبال ملی ایران هستند و در این بین شاید باید از نهادهای مربوطه و حتی فراتر از فدراسیون فوتبال که وظیفه حفظ و حراست از منافع ملی ایران را دارند انتظار داشت که مراقب آبروی فوتبال ملی ایران باشند. امروز فدراسیون خود را در موضعی منفعلانه قرار داده و به واسطه تمامی مشغلههایش (مثل انتخابات ) علاقهای به ورود به دعوا ندارد. همین انگار کفایت میکند که مدیریت باشگاه تراکتورسازی از هر گونه فرصتی برای حمله به فوتبال ملی ایران استفاده ببرد. اینجا چه کسی باید حافظ آینده فوتبالی باشد که به دست مردانی افتاده که نمی دانند دوستان اماراتی شان در کنفدراسیون فوتبال آسیا چشم انتظار اخباری هستند که آنها از دل فوتبال ایران به گوش آنها میرسانند... اسم این رفتار مسئولان تراکتورسازی چیست؟! فقط گروکشی؟ فقط آبروریزی؟ فقط رفتاری غیرحرفه ای؟!
آیا واقعاً مسئولان تراکتورسازی به نتیجه رفتارهای خود اندیشیدهاند؟ مردانی که باید فضا را در شهر برای بالا بردن نشاط و اتحاد فراهم میکردند، نه تنها با رفتارهای خود در روزهای اخیر نه تنها ناآرامیها را افزایش دادهاند که نشان میدهند مایل هستند فوتبال ملی ایران را بیش از آنچه قبل از این در آسیا بی اعتبار کرده اند بی آبرو نشان دهند. مسئولان این تیم آن روزی که با سهل انگاری خود در تنظیم بیلان مالی، سهمیه ایران را از ۴ سهمیه به دو و نیم سهمیه کاهش دادند، نه تنها عذرخواهی نکردند که خود را آماده میکردند تا در چنین روزی دومین ضربه را به منافع ملی فوتبال ایران و کشور ایران بزنند! دلیلش واضح نیست... این همه عدوات فقط به خاطر یک پنالتی؟ یک پنالتی آن هم در روزی که تراکتور از دقیقه اول مستحق باخت بود؟!
