سایت خودنویس با اشاره به راهکار استفاده از شعار تکبیر برای مبارزه مدنی! از سوی شورای هماهنگی سبز امید نوشت: «کسانی که در آن زمان از طرف اپوزیسیون به خود نمایندگی و سخنگوئی داده بودند آن قدر منفعل شده بودند که به عنوان یک راه عملی به بیشتر از بوق زدن نمیتوانستند فکر بکنند، حالا هم خودسخن گویان جنبش، ظاهراً به بیشتر از این نمیتوانند فکر کنند.»
به گزارش ندای انقلاب سایت ضد انقلابی خودنویس بیانیه شورای سبز امید در مورد روز قدس را باد استهزاء گرفت.
نویسنده خودنویس با اشاره به درخواست این شورا برای تکبیر گفتن روی پشت بام ها در شب جمعه منتهی به روز قدس نوشت: «در اینجا برای ما به عنوان یکی از تکبیرگویان و پشتبام روها در دو سال گذشته، فوراً این سوال برایمان پیش آمد که ببخشید روز جمعه قرار است چه اتفاقی بیفتد یا اصلاً روز جمعه را ول کن، همان پنجشنبه شب قرار است ملت تکبیر بگویند که دقیقاً چی بشود؟ و لذا یاد فراخوانهای اپوزیسیون خارج کشور در دهه شصت افتادیم که بدون کپی پیست نصف قرآن (کنایه به بیانیه شورای سبز امید که از آیات قرآن در آن استفاده شده) جمعهها مردم را دعوت به بوق زدن میکردند.»
طنز پرداز سایت وابسته به اپوزیسیون با اشاره به نمایش اقتدار نظام در برخورد با فتنه گران افزود: «پیداست که هیچ برنامهای برای پیش برد جنبش وجود ندارد، اگر قرار بود با این کارها جمهوری اسلامی پس بکشد نهایتاً همان سال ۶۲ کشیده بود.»
نویسنده در ادامه با اعتراف به پوچ بودن اینگونه تحرکات و بی توجهی مردم به آنها، به مقایسه این شیوه ها و تفاوت های آن با مبارزات مدنی و بدون خشونت! اپوزیسیون خارج نشین در دهه ۶۰ برای مقابله با جمهوری اسلامی اشاره کرده و اضافه کرد: «مردم برای بوق زدن حتماً باید بیرون میرفتند چون توی پارکینگ نمی شد بوق زد، اینطوری حداقل چند تا از خیابانها ترافیک و شلوغ میشد و هیچی. هرچی فکر میکنم هیچ اتفاق دیگری نمیافتاد. همین، فقط چند تا خیابان شلوغ میشد که همین اتفاق هم حالا نمیافتد، چون اتفاقاً غیر از پشت بام از توی پارکینگ هم میشود تکبیر گفت. حالا آنهائی که با عبارت «تکبیر» مخالفند را کار ندارم، به آنها یکبار قبلاً گفتهام، خب بروند پشتبام به استیلی فحش ناموس بدهند بلکه لااقل مشکل جنبش که نه، مشکل پرسپولیس حل شود.»
وی به شباهت های این اقدامات که حتی بین اپوزیسیون نیز مسخره جلوه می کند نیز اشاره کرده و افزود: «در هر دو صورت، آن موقع پاترولهای کمیته که رد میشدند بارها می شد خندههای سرنشینانش را به بوقزنندگان محترم دید. حالا هم همان پوزخندها را میشود در تمام اعمال و رفتار و حرفهای جزء به جزء حاکمیت ببینی.»
نویسنده این مطلب طنز با اشاره به کوته فکری گردانندگان معلوم الحال شورای راه سبز امید که از پاریس برای مردم ایران نسخه می پیچند، نوشت: «کسانی که در آن زمان از طرف اپوزیسیون به خودشان نمایندگی و سخنگوئی داده بودند آن قدر منفعل شده بودند که به عنوان یک راه عملی به بیشتر از بوق زدن نمیتوانستند فکر بکنند، حالا هم خودسخنگویان جنبش، ظاهراً به بیشتر از این نمیتوانند فکر کنند.»
نویسنده خودنویس در پایان به نیابت از گردانندگان خودخوانده شورای سبز امید، نتایج حاصله این کار و خرد جمعی! را به دو بخش جمعی و فردی تقسیم کرده و نوشت: «نتایج جمعی ۱. شورای هماهنگی هر روز ضربه مهلک جدیدی بر همه جای نظام وارد میکند!۲. شورای هماهنگی خودش را جوک جمهوری اسلامی میکند.۳. صدای ما باید بالاخره یک جوری شنیده بشود، وقتی هیچ جوری بلد نیستیم صدا رسانی کنیم باید رفت تکبیر گفت.۴. ما با همین کارها حتماً پیروزیم. نتایج شخصی ۱. بیرون گود نشستی میگی لنگش کن.۲. اگه راست میگی خودت بیا ایران یک کاری بکن.۳. اصلاً جنبش سبز به تو چه مربوطه الدنگ؟ میزنمتا!»
البته غائله بدین جا ختم نشده و نویسنده دیگر این سایت نیز با به استهزاء کشیدن راهبرد مبارزاتی تکبیر برای جنبش! پیشنهاد کرد از سوت زدن به جای آن استفاده شود، وی اندر فواید این سلاح شیر افکن نوشت: «اندر فواید سوت: ۱.خریدن سوت فوتبال خرجی نداره ۲.خریدن سوت فوتبال همه جا ممکنه و هر بقالی و کتابفروشی می فروشدش.۳ زدن سوت کمتر انرژی می خواد و صاحب سوت بیشتر می تونه به اعتراضش ادامه بده.»
وی در ادامه، توصیه های جالبی نیز به باند سبزها و دوستان داشته و خطاب به آنان اضافه کرد: «چه خوبه که همه این عزیزان «الله اکبر گو»، امشب بعد از نماز شب، قدری به تمام جوانب قضیه هم فکر کنن! نماز نخونهاش هم لطفا از این داستان ریائی و این سیاه بازی دست بردارن که شرش فقط دامن خودمون رو می گیره.»
نویسنده خودنویس که در ابتداء قصد تمسخر همسنگران خود و رهبران شورای سبز امید را داشت در ادامه خود نیز جوگیر شده، و با جدی گرفتن پیشنهاد سوت به جای تکبیر افزود: «پیشنهاد من جنبش اعتراضی سوت است، دوستان زمان آن رسیده هر شب در سراسر ایران با این متد استاندارد، اعتصابات و نافرمانی های مدنی خودمان را خلاص کنیم.»
