سرویس بین الملل سیاست ما-میثم شریف حسینی/پس از سقوط قذافی و حضور انقلابیون در قلب طرابلس که با استقبال مردم و برگزاری جشن پیروزی با فریاد شعارهایی نظیر الله اکبر همراه شد، می توان این ادعا را مطرح کرد که بیداری اسلامی در حال برداشت تدریجی محصول در نقاط مختلف از خاک خاورمیانه است.
موضوعی که در چنین شرایطی بسیار مهم و حائز اهمیت است در دو بخش قابل بررسی است:
۱- منشا بیداری اسلامی و دلایل خروش ملت ها برای مبارزه با دیکتاتورها
۲- تلاش غرب برای ایجاد انحراف در انقلاب ها خصوصا در لیبی و سوار شدن بر تحولات
موفقیت جمهوری اسلامی در صدور انقلاب
انقلاب لیبی پس از وقوع تحولات سیاسی در تونس و مصر به دنبال بالاگرفتن اعتراضات و راهپیماییهای خیابانی مخالفان و سپس قیام سراسری علیه رژیم معمر قذافی شکل گرفت. این اعتراضات که از ۱۳ ژانویه ۲۰۱۱ در این کشور آغاز شد، از روز ۱۷ فوریه ۲۰۱۱ به صورت اعتراض سراسری درآمد. حرکتی که مردم لیبی برای سرنگونی دیکتاتوری در کشورشان آغاز کردند هرچند که به طور کامل شبیه انقلاب اسلامی ایران نیست اما در قالب کلی شباهت به حرکت مردم ایران علیه دیکتاتوری پهلوی دارد. شعارهای اسلامی در هنگام قیام و نوع مطالبات آنان و نیز تلاش برای براندازی دیکتاتوری ۴۲ ساله قذافی
تصاویری بود که خاطره شعارهای اسلامی مردم ایران در انقلاب سال ۵۷، مطالبات قانونی و نیز تلاش انقلابیون برای براندازی دیکتاتوری ۵۰ ساله پهلوی را تجدید کرد. اینها همه حاکی از آن است که جمهوری اسلامی در بحث صدور انقلاب اسلامی موفق بوده و امروز تلاش مردم لیبی برای رسیدن به استقلالی است که انقلاب اسلامی، ۳۲ سال گذشته چنان استقلالی را نصیب ایران کرد. این واقعیتی است که حتی برخی از سران غرب نیز به محض وقوع تحولات در خاورمیانه و گسترش موج بیداری اسلامی به آن اعتراف کردند.
سر تعظیم سرهنگ در برابر امریکا
به هر حال طبیعی بود که مردم منطقه خاورمیانه که لیبی را نیز شامل می شود وقتی از یک سو با سرهنگ دیکتاتوری در کشور خود مواجه بودند که سر تعظیم در برابر مستکبرانی چون امریکا فرود آورد و در کسوت نوکری امریکا، امور لیبی را اداره می کرد و در مقابل شاهد پیشرفت های روزافزون در کشور مستقل ایران بودند که تنها با توکل بر خدا و پیمودن مسیر مقاومت اسلامی و ایستادگی در برابر زیاده خواهی غرب و شرق خصوصا امریکا و اسرائیل، توانسته بود به پیشرفت های گسترده در زمینه های مختلف دست یابد، بکوشند تا در مسیر رسیدن به استقلال و پیشرفت، علیه دیکتاتوری مبارزه
کنند.
حیله های غرب برای تعویق بیداری اسلامی
در واقع بیداری اسلامی موضوعی است که زودتر از این سال ها می بایست رخ می داد، اما نقشه ها و حیله های غرب مانع آن شد. چنانکه پس از پیروزی انقلاب اسلامی در ایران، نگرش ملت ها در منطقه گرایش به تغییر و ورود به مسیر انقلاب ایران را پیدا کرد. اما دشمنان اسلام و ایران ابتدا با راه اندازی جنگ عراق علیه ایران موانع تحولات انقلابی اسلامی در خاورمیانه را تراشیدند. آنان در مرحله بعدی برای متوقف کردن انقلاب اسلامی ایران، طالبان و القاعده را خلق کردند و در طول این سه دهه با انواع توطئه ها و دسیسه ها و پیشبرد اهداف جنگ نرم به ویژه از طریق اجرای پروژه
القای توهم تقلب در انتخابات دهم ریاست جمهوری ایران برای وقوع فتنه ای عمیق و حوادث فجیع در راستای براندازی نظام جمهوری اسلامی، تمام تلاش خود را به کار بستند تا مانع از صدور انقلاب اسلامی به سطح جهان گردند. اما این تکاپوی جاهلانه نظام سلطه در آخر نتوانست انقلاب اسلامی را در مرزهای ایران محدود کند و سرانجام مرزهای تونس، مصر، لیبی، یمن، بحرین و برخی از کشورهای دیگر منطقه خاورمیانه را در بر گرفت و امروز حتی موجب بیداری ملت ها در قلب اروپا شده است. البته تفاوت های بسیار مهمی نیز میان انقلاب اسلامی ایران و انقلاب اسلامی در منطقه وجود
دارد که از قضا امریکا و دوستانش نیز می کوشند تا از مسیر این تفاوت ها، ضربه های مهلکی را به انقلاب کشورهایی چون لیبی وارد کنند.
راه هایی برای کاستن از هزینه های انقلاب لیبی و توفیقات غرب
نبود رهبری واحد و چند دسته بودن نیروهای انقلابی در لیبی که هر کدام از آنها هم مسلح هستند، از جمله آسیب های انقلاب لیبی و نقاط باز برای نفوذ استکبار است. به گونه ای که امریکا می کوشد در چنین شرایطی با دامن زدن به سهم خواهی گروه های انقلابی در لیبی، نوعی جنگ داخلی را در لیبی ایجاد کند و بعید نیست که نقشه نهایی امریکا در راستای تجزیه لیبی به چند قسمت مجزا باشد. زیرا در چنین شرایطی می تواند به راحتی بخش های خرد شده لیبی را تحت استعمار و سلطه خود درآورد. امریکا و همتایانش در چنین شرایطی می کوشند به هر طریقی سوار بر تحولات منطقه شوند و در این
زمینه خصوصا در لیبی پس از سقوط قذافی و حضور انقلابیون در قلب طرابلس تلاش دارند تا اداره امور را در دست گیرند. به گونه ای که اگر نزاع های گروهی و جناحی در لیبی اوج گیرد، غرب با بین المللی کردن درگیری های قبیله ای، راه ورود را برای خود و ناتو باز می کند و به بهانه آرام کردن اوضاع متشنج لیبی پس از ورود به آن خاک، بار دیگر بهره برداری سالانه خود از ثروت نفتی لیبی را تضمین می کنند. بی شک در چنین شرایطی اگر انقلابیون لیبی بتوانند به یک اتحاد کلی دست یابند و لااقل در کلیات به یک تفاهم نسبی برسند و تحقق اهداف اصلی را بر فرعیات و سلیقه های متفاوت
ترجیح دهند، هزینه های انقلاب لیبی و توفیقات غرب در مرزهای لیبی کمتر خواهد شد
