ورود انقلابیون لیبی به طرابلس و اخباری که متعاقب آن در رسانهها منتشر شد، مانع از توجه افکار عمومی به رفتار موذیانه آمریکا در این برهه شد.
به گزارش ندای انقلاب در همین رابطه بخش فارسی صدای آمریکا به عنوان بازوی اجرایی سیاستهای دولتمردان کاخ سفید، با انتشار مطلبی در مورد تحولات اخیر لیبی و عاقبت قذافی آورده است: « . . .اما سقوط سرهنگ (قذافی) یک الگو هم شد. غرب برای اولین بار موفق شد بدون حمله زمینی و با کمک نیروی هوایی قدرت نظامی یک حکومت را از کار بیاندازد و مخالفان را به قدرت برساند و این شاید برای منطقه ای که هنوز سرهنگ کم ندارد یک راهکار جدید باشد. حمایت نظامی از جنبش هایی مردمی! هر چند بازار نفت در روزهای آینده نفس راحتی خواهد کشید. اما راه گذار دمکراتیک لیبی به عنوان کشوری عقب مانده و فاقد روابط مدرن و جامعه مدنی و متکی به قبیله های متعدد، راهی بس دشوار است. راهی که این بار غرب تنها با حمله هوایی نمی تواند آن را بگشاید. اما شاید راه حل لیبی جز این نبود. به این ترتیب یکی از پایگاه های مطمئن بحران سازی در منطقه فرو ریخته است. شاید اگر ناصریست ها در مصر بودند با لحن انورسادات، این فرزند دیوانه را زودتر نصیحت می کردند.»
در این مطلب که مانند بسیاری از تولیدات رسانهای دیگر آمریکا، با وسواسی مثال زدنی، سیاستهای سردمداران آمریکا را دنبال میکند، تلاش شده تا نکات زیر به خواننده القا شود:
۱. در لیبی، مخالفان به حکومت رسیدند نه انقلابیون مسلمان.
۲. آمریکا حامی ستمدیدگان است و برای تحقق اهداف آنها در لیبی (و طبیعتاً سایر کشورها) دخالت کرده است!
۳. دلیل حملات ظاهراً اشتباهی نیروی هوایی ناتو به سردمداری آمریکا علیه نیروهای انقلابی، تخریب زیرساختهای لیبی به نام حمله به نیروهای قذافی و دیگر خیانتهای آشکار سران آمریکا، نباید مورد توجه و بررسی قرار گیرد.
۴. نیروی هوایی آمریکا از چنان قدرتی برخوردار است که میتواند حکومت یک کشور را ساقط کند.
۵. آمریکا بخاطر منافع جهان و نه به دلیل منافع خود و شرکتهای پرنفوذ نفتی، خواهان ثبات در بازار نفت خام است.
۶. دموکراسی غربی، تنها گزینه پیش روی مردم لیبی است! در غیر این صورت بزودی یک قذافی دیگر ظهور خواهد کرد۱
۷. ملیگرایی عربی (به روش مورد نظر آمریکا) که مورد حمایت غرب نیز قرار داشته و با رژیم اشغالگر قدس بر سر میز مذاکره رفته و قرارداد صلح و همپیمانی(مانند کمپدیوید) امضا میکند، عاقلانه و منطقی است.
در حال حاضر که یک تحول دیگر در منطقه رخ داده است، باید منتظر ماند و دید که حربههای تازه و نیرنگهای جدید آمریکا و متحدانش، هم در عرصه رسانهها و هم در عرصه تعیین حکومت آینده لیبی چگونه خواهد بود.
