شیوا نوروزی مهرام با نایب قهرمانی جام باشگاههای آسیا دومین ناکامیاش در این فصل از رقابتها را تجربه کرد. سفیدپوشان تهرانی در حالی پس از قهرمانی لیگ برتر به فیلیپین محل برگزاری مسابقات اعزام شدند که خستگی مفرط ناشی از بازیهای فشرده لیگ اجازه نشان دادن پتانسیل واقعیشان را به آنها نداد. این در حالی است که مهرام پیش از این در مسابقات غرب آسیا هم عنوانی بهتر از سومی کسب نکرده بود و بسکتبال دوستان منتظر بودند تا با قهرمانی در جام باشگاهها خاطره شکستهای غرب آسیا را فراموش کنند، اما ناهماهنگی و خستگی موجب شد تا برای چهارمین بار در طول یک فصل مقابل الریاضی لبنان مغلوب شوند و جام قهرمانی به لبنان برود. همین مسئله موجب شد تا برخلاف سالهای گذشته بازگشت مهرام از جام باشگاهها در سکوت کامل خبری صورت انجام شود؛ موضوعی که به شدت کاپیتان مهرام را ناراحت کرد. زمانی که با او تماس گرفتیم صمد نیکخواه بهرامی گلایه داشت از اینکه رسانهها و مطبوعات برای نایب قهرمانی در قاره کهن ارزشی قائل نیستند. نیکخواهبهرامی نیز خستگی را دلیل از دست رفتن جام میداند.
همه انتظار قهرمانی از مهرام داشتند، اما این اتفاق نیفتاد.
قبل از هر حرفی باید از همه رسانهها انتقاد کنم که اینقدر نایب قهرمانی مهرام را بیاهمیت جلوه میدهند.
انگار دل پری از خبرنگاران دارید؟
بله، در این چند روز که ما به ایران آمدهایم هیچکس سراغمان را نمیگیرد و انگار نه انگار دومی در آسیا مهم است. آن موقع که از گوانگژو آمدیم و سوم شدیم وضع از این بهتر بود، دیگر دوربینهای تلویزیونی خبری از ما نمیگیرند و همانهایی که بعد از بازیهای آسیایی مرتب به ما زنگ میزدند، الان به گونهای رفتار میکنند که انگار ما رفتهایم فیلیپین و اوت شدهایم. ما در فینال مقابل الریاضی باختیم، نه یک تیم دسته چندم آسیا! بیچاره شدیم تا نایب قهرمان شدیم، اما اصلاً انگار نه انگار.
یعنی سطح رقابتها اینقدر بالا رفته بود که قهرمان دو دوره قاره نتوانست هتتریک کند؟
من شش، هفت دوره است که در این مسابقات شرکت میکنم تنها به غیر از یکسال بقیه ادوار همیشه مسابقات سطح بالایی داشته، امسال هم که از همیشه بهتر بود به ویژه که تیمهای الریاضی، الریان و اسمارت گیلاس با ترکیبی از بهترینها به مسابقات آمده بودند. حریف ما در فینال نزدیک هفت، هشت سال بود که در حسرت مقام اولی بود تا اینکه در این دوره و با استفاده از چند بازیکن خارجی به هدفشان رسیدند.
مهرام هم برای این مسابقات چهار یار کمکی از ذوبآهن را با خود به فیلیپین برده بود (ساماکیان، آفاق، داوودی و کاردوست) به اضافه بازیکنان خارجی، اما با این شرایط هم جام را از دست داد.
مهرام و الریاضی در یک سطح بودند. حتی آنها هفت، هشت بازیکن خوب داشتند، اما ما ۱۲ بازیکن یک دست در اختیار داشتیم منتها عدم هماهنگی بین بازیکنان کار دستمان داد. به محض اینکه لیگ تمام شد ما عازم فیلیپین شدیم و اصلاً فرصت تمرین و هماهنگی نداشتیم و این مشکلی بود که نمیتوانستیم راهحلی برایش پیدا کنیم. در اینگونه مسابقات هم تیمی برنده میشود که تمرکز کافی داشته باشد. ناهماهنگی بین بازیکنان مهرام و بازیکنان کمکی تمرکز لازم را از ما گرفت. در فینال تا یک دقیقه به پایان بازی نتیجه مساوی بود، اما الریاضی از یک اشتباه ما استفاده کرد.
به غیر از یاران کمکی بازیکنان اصلی مهرام هم در حد و اندازههای خود ظاهر نشدند.
بله، در فینال هیچ کدام از ما انتظارات را برآورده نکردیم، اما همه ما زحمت خود را کشیدیم ولی خستگی مفرط اجازه نداد پتانسیل واقعی مهرام را به نمایش بگذاریم.
اضافه شدن چهار بازیکن ذوبآهن دلیل اصلی ناهماهنگی بود. فکر نمیکنید اگر بدون یار کمکی در جام باشگاه ها شرکت میکردید، بهتر نتیجه میگرفتید؟
ما از بهترین نفرات استفاده کردیم و قطعاً ساماکیان، کاردوست، آفاق و داوودی توانایی بالایی دارند و در غیر این صورت مهرام از آنها به عنوان یار کمکی استفاده نمیکرد. آنها تلاششان را کردند منتها نتوانستند به هماهنگی لازم به ما برسند. تقصیری نداشتند اما به نظر من اگر یار کمکی هم نداشتیم نایب قهرمانی برای ما کاری نداشت.
شاهینطبع عملکرد ضعیف شیخسمب را دلیل اصلی از دست رفتن قهرمانی میداند.
سمب بازیکن جوان و خوبی است اما در عین حال فوقالعاده بیتجربه، متأسفانه همین بیتجربگیاش در فینال آرزوهای ما را نقش بر آب کرد. معمولاً بازیکنان خارجی را برای استفاده در بازیهای مهم به خدمت میگیرند وگرنه شکست تیمهای لیگ برتر، الشباب و الاتحاد که برای ما کاری ندارد.
گفته میشود مبلغ قراردادهای ورزشکاران غیرفوتبالی به ویژه والیبالیستها و بسکتبالیستها به شدت سیرصعودی داشته و احتمال تعیین سقف قرارداد برای این رشتهها نیز وجود دارد.
به ما که چیزی نگفتند، ولی به عقیده من سقف قرارداد یعنی گول زدن خودمان. با اینجور قوانین عملاً باشگاهها را مجبور به زیرمیزی دادن میکنیم.
اما بالا رفتن بیرویه دستمزدها هم به نفع ورزش نیست.
اصلاً موافق نیستم، ورزشکارها جانشان را برای ورزش میگذارند و این دستمزدها در قبال آسیبهایی که میبینند چیزی نیست. هیچکس درک نمیکند بازی با زانوی آسیبدیده و دست شکسته یعنی چه. ما هم مجبوریم که آیندهمان را تأمین کنیم.
فصل بعد هم در مهرام میمانید؟
نه از طرف باشگاه با من صحبت شده و نه قرارداد امسالم تسویه شده. بعد از چند ماه رقابت فقط میخواهم استراحت کنم. قصدم بازارگرمی نیست، اما هنوز تصمیمی برای فصل آینده نگرفتم.
