همزمان با استمرار درگیریها در لیبی و بهویژه پس از تصویب قطعنامه 1970 شورای امنیت و همینطور محکومیت جنایات قذافی در شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد و دیوان کیفری بینالمللی، حس پلیسی امریکا نیز برانگیخته شد و مقامات واشنگتن با پیش کشیدن بحث احتمال دخالت نظامی امریکا در لیبی و اعزام ناوگان جنگی به سواحل لیبی، درصددند زمینه را برای عملیاتی کردن راهبرد مداخلهجویانه خود فراهم سازند. امریکا با توجه به واکنش نهادهای بینالمللی نسبت به جنایات قذافی سعی دارد با وارد کردن ناتو به ماجرا بار دیگر همچون وردش به صحنه نبردهای بالکان از جمله حمله به یوگسلاوی سابق و افغانستان به بهانه دفاع از حقوق بشر و در اصل برای تأمین منافع بعدی خود در لیبی مداخله نظامی کند. نکته جالب اینکه شورای امنیت تا به حال کمتر توانسته به بهانه مداخله بشردوستانه مجوزی را برای حمله نظام صادر کند، اما در سالهای پس از جنگ سرد، با توجه به تشدید نسلکشیها، جنایات جنگی، جنایت علیه بشریت و جنایت علیه صلح، قطعنامههایی را تصویب کرده است که در آنها خواستار برخورد جامعه جهانی با مواردی نظیر بروز اینگونه جنایات در عراق، افغانستان، یوگسلاوی سابق و رواندا و بروندی شده است. اما در مورد لیبی همگان میدانند که روی آوردن امریکا، انگلیس، ایتالیا و کانادا به دیپلماسی قایقهای توپدار، نه حمایت از مردم لیبی که تصرف و سیطره بر چاههای نفت لیبی است. افزون بر این امریکا سعی دارد به این بهانه پایگاه استراتژیکی در شمال آفریقا برپا کند که همین موضوع سبب واکنش سایر کشورها و سازمانهای بینالمللی به نیات امریکا شده است. مخالفت سازمان کنفرانس اسلامی، اتحادیه عرب و مردم لیبی نسبت به اهداف امریکا نشان میدهد جامعه جهانی نگران تکرار مدل عراق در لیبی است، خصوصاً اینکه قذافی با اقدامات ضدبشری خود نشان داده است پیرو مکتب صدام است و البته همین جنون قدرتطلبی و خشونت سازمان یافته، بهانه لازم را برای چنگ و دندان نشان دادنهای ناتو فراهم ساخته است. با وجود اینکه امریکا و ناتو سعی دارند با برجستهسازی واکنشهای بینالمللی نسبت به تحولات لیبی، افکار عمومی دنیا را برای اقدام نظامی خود آماده سازند و حتی تصویری نجاتبخش از خود ارائه دهند، اما واکنش قاطعانه مردم لیبی با هرگونه دخالت خارجی مبین آن است که مردم لیبی و افکار عمومی دنیا هوشیار بوده به نیت اصلی امریکا و کشورهای غربی پیبردهاند. اما آیا امریکا به افکار عمومی دنیا و مردم لیبی احترام خواهد گذاشتی یا همچون مدل عراق و یوگسلاوی با تفسیر موسع از قطعنامههای شورای امنیت این بار نیز قعطنامه 1970 شورای امنیت را تمسک قرار داده و سرانجام در لیبی دخالت خواهد کرد؟
