بالا گرفتن تب اعتراض در امریکا

کاترین شولتز یکی از هزاران معترضی بود که روز دوشنبه 21 فوریه، 2 اسفند، در شهر مدیسون، مرکز ایالت ویسکانسین امریکا، وارد عمارت پارلمان ایالتی شد تا اعتراض خود را به لایحه اسکات واکر، فرماندار ویسکانسین، در مورد اصلاح بودجه ایالت بیان کند. او اعتراض خود را به نحو خاموش و با چسباندن یک قطعه نوشته بر دهانش بیان کرده بود که این جمله در ابتدای آن به چشم می‌خورد؛ «ویسکانسین را نجات دهید». حرکت اعتراضی مردم این ایالت در 21 فوریه در ادامه اعتراضاتی بود که از روزها پیش شروع شده بود به صورتی که در روز سه‌شنبه 15 فوریه، 26 بهمن، ده‌ها هزار نفر از اقشار مختلف مردم به خیابان‌های مدیسون ریختند تا اعتراض خود را به فرماندار جدید جمهوریخواه این ایالت نشان دهند. در میان آنان گروه‌هایی از اتحادیه‌های معلمان، کارکنان دانشگاه‌ها، پرستاران، کارکنان بخش دولتی، کارگران آتش نشانی و حتی دانش‌آموزان دبیرستان‌ها دیده می‌شد و در نهایت، 700 نفر از تظاهرکنندگان به تقلید از اعتراضات مردم مصر در میدان مرکزی شهر خوابیدند. 21 فوریه نشان داد که مردم این ایالت همچنان معترض به لایحه اصلاحی واکر هستند و به نظر نمی‌رسد که اعتراض آنان فروکش کرده باشد به خصوص آن که واکر تاکنون حاضر نشده در مقابل خواست آنان عقب‌نشینی کند و علاوه بر این، لایحه مذکور در روز 25 فوریه، 6 اسفند، به تصویب پارلمان این ایالت رسید.
شروع ماجرا
موضوع از زمانی شروع شد که واکر برای جبران کسری بودجه ایالت، لایحه اصلاحی را تنظیم کرد و برای تصویب به پارلمان ایالتی داد. او که در ماه گذشته میلادی به فرمانداری ایالت ویسکانسین رسید، در روز 11 فوریه، 22 بهمن، برای توضیح لایحه خود گفت: «ما باید اقدامی سریع انجام دهیم تا آن که از ثبات مالی ایالت‌مان مطمئن شویم. این لایحه اصلاح بودجه به نیازهای فوری ایالتمان مربوط می‌شود و به حکومت ابزارهایی می‌دهد تا با این نیازها و بحران‌های مالی آینده مقابله کند». به عقیده وی، این لایحه اصلاحی می‌تواند تعادلی را در بودجه برقرار سازد و مبنایی طولانی‌مدت برای تثبیت بودجه ایجاد کند، بدون آن که نیازی برای افزایش مالیات‌ها، برداشت از سرمایه‌های خاص یا استفاده از دیگر راه‌حل‌های حسابداری باشد.
با وجود آن که واکر تا اندازه زیادی سعی می‌کرد در آن روز سخنان خود را موجه و حتی به نفع شهروندان ویسکانسین جلوه دهد، اما مفاد لایحه اصلاحی او به روشنی چیزی نبودند که به نفع مردم این ایالت باشند. سال مالی جاری این ایالت که تا اول ماه جولای به پایان خواهد رسید، با کسری بودجه 137 میلیون دلاری مواجه است و پیش بینی می‌شود این کسری بودجه در دوره مالی دو ساله آینده به میزان 6/3 میلیارد دلار خواهد رسید. واکر برای کاستن از این میزان کسری بودجه راه‌حل‌هایی در لایحه اصلاحی خود پیش‌بینی کرده است که مواردی از آن عبارتند از: افزایش سهم پرداختی کارگران دولتی برای استفاده از مزایای بازنشستگی به میزان 8/5 درصد از حقوق آنان، افزایش سهم پرداختی کارگران دولتی برای بهره‌مندی از بیمه خدمات‌درمانی به 6/12 درصد از حقوق آنان که این میزان دو برابر میزان کنونی است، کاهش 8 درصد از خالص درآمد دریافتی کارگران. علاوه بر این موارد باید به دیگر موضوعات از قبیل اعطای امتیاز انحصاری اخراج به کارفرمایان بخش خصوصی و افزایش ساعات کاری اشاره کرد و از همه مهمتر محدودیت حق کارگران و نمایندگان آنان در برابر کارفرمایان است که به عنوان حقوق چانه‌‌زنی، Bargaining Rights، شناخته می‌شود و طبق لایحه اصلاحی واکر این حقوق به شدت محدود می‌شود.
اعتراضات مردمی امریکا
جرالد مک انتی، رهبر اتحادیه کارگران دولتی و شهرداری امریکا، با افشای طرح پشت پرده دولت امریکا به خبرنگاران گفت: «طرح‌هایی در دست اجرا دارند که هدفش ساکت کردن کارگران، کاهش حقوق آنان و آسیب پذیر کردنشان در محل کار است. این اقدام نه تنها کارگران و اتحادیه‌های کارگری، که نهادهای دموکراتیک ایالات متحده را تهدید می‌کند». اعتراضاتی که در شهر مدیسون رخ داد و موجب به خیابان آمدن قریب به 70 هزار تن از مردم شد، پاسخی از سوی مردم امریکا در برابر طرح‌های پشت پرده بود. جالب توجه این نکته است که این ایالت اولین ایالتی در امریکا بود که در سال 1959 حقوق چانه‌زنی برای عقد قرارداد بین کارگران و نمایندگان آنان یا اتحادیه‌های کارگری با کارفرمایان را پذیرفته بود و اکنون جناح جمهوریخواه در این ایالت قصد دارد تا این حقوق را از کارگران بگیرد. گفته می‌شود که با تصویب این لایحه، نزدیک به 6000 معلم از کار بیکار خواهند شد و به همین علت بود که نزدیک به 40 درصد از معلمین این ایالت به اعتصاب عمومی پیوستند، اعتصابی که در تاریخ ویسکانسین به عنوان بزرگترین اعتصاب شناخته شد.
به نظر می‌رسد در حال حاضر و با تصویب لایحه اصلاحی واکر در پارلمان ایالتی، موج اعتراضات گسترده‌تر از قبل پیش رود. اتحادیه‌های کارگری روز شنبه 26 فوریه، 7 اسفند، را روز اقدام، Day of Action، خوانده‌اند و علاوه بر ایالت ویسکانسین، از مردم دیگر ایالت‌های امریکا نیز دعوت به تظاهرات ضد دولتی کرده‌اند. جان کیسیک، فرماندار ایالت اوهایو، از پیش نسبت به اعتراضات و اعتصاب موضع گرفت و تهدید کرد که هر کارگری دست به اعتصاب بزند، باید اخراج شود. دلیل موضع کیسیک روشن است، زیرا او نیز همانند واکر قصد دارد تا مواردی مشابه ویسکانسین در بودجه ایالت اوهایو وضع کند و علاوه بر وی، تعداد دیگری از فرمانداران ایالت‌های امریکا از قبیل کریس کریستی، فرماندار ایالت نیوجرسی، نیز قصد انجام چنین کاری را دارند. پایگاه اینترنتی کامان دریمز پیش از این در مورد اعتراضات مردم ویسکانسین نوشت: «تحولات ویسکانسین نشان‌دهنده آن است که اقشار فقیر و متوسط امریکا آماده طغیان هستند. ویسکانسین شاید فقط یک آغاز باشد. شورش‌هایی که تونس، مصر و برخی کشورهای اروپایی را درنوردید، در حال رسیدن به امریکاست». شاید ارتباط دادن این اعتراضات به تظاهرات مردم مصر کمی مبالغه‌آمیز به نظر برسد اما با توجه به شعار و پلاکاردهای مردم ویسکانسین این نظریه تأیید می‌شود. در تظاهرات دهها هزار نفری ویسکانسین به واکر لقب «حسنی واکر» داده شد و بر پلاکاردها این نوشته‌ها دیده شد: «مثل مردم مصر خواست‌های خود را مطرح کنید»، «اگر مصر توانست چرا ما مردم ویسکانسین نتوانیم؟»