یکی از نکات قابل توجه در انتخابات ریاست جمهوری سال 1388 همسویی سنجشهای منابع رسمی داخل کشور و مراکز بخش وابسته به دشمن بود. ایرانیها معمولاً به نتیجه نظرسنجیهای اعلام شده خوشبین نیستند و مواقعی نیز بوده است که پس از اعلام نتیجه یک انتخابات معلوم شده است که سنجشهای پیش از آن یا دقیق نبوده یا به صورت ساختگی تهیه شده است، اما نظرسنجیهای سال گذشته در داخل کشور و مراجع رسمی با نظرسنجیهای غربیها بسیار به هم نزدیک هستند و این خود نشان از حقانیت نظام جمهوری اسلامی در امانتداری است.
حتی سنجشهای انجام شده در شهر تهران (قبل از انتخابات) برتری موسوی را نشان میدهد و همین مسئله در انتخابات اتفاق افتاد. در نظرسنجی روز 20 خرداد 1388 مرکز تحقیقات صداوسیما که در مناطق 22گانه شهر تهران انجام شده، پاسخگویان در رقابت بین موسوی و احمدینژاد به عنوان کاندیدای نهایی، اینگونه پاسخ دادهاند که 3/52 درصد به موسوی و 8/42 درصد به احمدینژاد رأی میدهند. در صورتی که هر چهار کاندیدا در رقابت محاسبه شوند نیز موسوی با 9/46 درصد و احمدینژاد با 40 درصد بالاترین مقبولیت را داشتهاند.
پس از انتخابات معلوم شد در تهران از مجموع 4179188 رأی مأخوذه، احمدینژاد با 1809855 و معادل 30/43 درصد و رأی موسوی 2166245 معادل 83/51 درصد بوده است، اما در سطح کل کشور براساس یک نظرسنجی که توسط پایگاه اینترنتی «ورلدپابلیک آیینیون» دو ماه قبل از برگزاری انتخابات انجام شد 34 درصد اعلام کرده بودند که به احمدینژاد رأی خواهند داد و 14 درصد موسوی را گزینه خود دانسته بودند و 27 درصد اعلام کرده بودند که هنوز تصمیم نگرفتهاند. در این نظرسنجی رأی کروبی دو درصد و رضایی یک درصد بوده است. در این نظرسنجی که بخشی از آن در مناطق آذرینشین ایران انجام شده رأی موسوی معادل 16 درصد و رأی احمدینژاد معادل 31 درصد اعلام شده است، همین مؤسسه درباره سالم بودن انتخابات در ایران سؤال میکند که در نتیجه منتشره اعلام کرده است که از هر 10 نفر ایرانی هفت نفر اعلام کردهاند که به سلامت انتخابات در ایران مطمئن هستیم. همین مؤسسه دو ماه پس از انتخابات نیز به نظرسنجی در ایران پرداخته است که نتایج منتشره نشان میدهد که قاطبه مردم ایران از فضای فتنه تأثیر نپذیرفتهاند. در همین نظرسنجی 81 درصد مراجعهشوندگان احمدینژاد را رئیس جمهور مشروع و منتخب اعلام کردهاند و تنها 10 درصد ایشان را قبول نداشتهاند.
83 درصد از نمونه سنجش شده، انتخابات 1388 را آزاد، 66 درصد کاملاً آزاد و 83 درصد مطمئن به نتیجه آن و 62 درصد کاملاً مطمئن به نتیجه انتخابات بودهاند. بعد از انتخابات نیز همین مؤسسه از 87 درصد از کسانی که رأی دادهاند درباره منتخبشان سؤال کرده که 55 درصد احمدینژاد و 14 درصد موسوی را گزینه منتخب خود اعلام کردهاند و از هر 10 نفر هشت نفر احمدینژاد را فردی صادق و راستگو دانستهاند.
آنچه در بالا آمد سنجش کسانی است که روی خوشی از نظام جمهوری اسلامی ندارند، اما نتوانستهاند حقایق را طوری دیگر جلوه دهند، اما نظرسنجیهای داخلی نیز مؤید همان نظرسنجیهای خارجی است، به صورتی که همبستگی بین داخل و خارج از کشور در سنجش وجود دارد.
در نظرسنجی که در تاریخ 12/3 (یک روز قبل از مناظره) توسط مرکز تحقیقات صداوسیما انجام شد 4/50 درصد پاسخگویان به احمدینژاد و 4/34 درصد به موسوی گرایش داشتهاند، اما در نظرسنجی ملی 17 خرداد، همین مرکز تحقیقاتی (بعد از مناظره) رأیدهندگان به احمدینژاد به 3/65 درصد افزایش و رأیدهندگان به موسوی به 1/30 درصد کاهش یافته است.
طبق نظرسنجی ایسپا که در زمان 19 و 20 خرداد 1388 (پایان تبلیغات رسمی) انجام شده که با جامعه آماری تمامی شهروندان بالای 18 سال و روش نمونهگیری ذکر شده از سوی این مرکز نیز چند مرحله (طبقهای- خوشهای) با 13907 نمونه سطح ملی بوده است. براساس این نظرسنجی در کل کشور آرای احمدینژاد 2/56 (به صورت وزنی 4/54 درصد) و آرای موسوی 8/29 درصد (به صورت وزنی 7/31 درصد) بوده است. طبق نظرسنجی صدا و سیما در تاریخ 16/3/88 با 8398 نمونه افراد بالای 18 سال در روستای ایران احمدینژاد 1/75 درصد و موسوی 15 درصد مقبولیت داشتهاند.
مجله امریکایی نیوزویک در گزارشی به پیشبینی سازمانهای اطلاعاتی امریکا درباره انتخابات دهم ایران که رسماً در اختیار کاخ سفید و کنگره قرار داده شد، اشاره میکند و پیشبینی این نهادهای اطلاعاتی امریکا پیروزی قاطع احمدینژاد ذکر شده است.
نیوزویک در این گزارش تصریح میکند که «سازمانهای اطلاعاتی امریکا طی گزارشهایی به کاخ سفید اعلام کرده بودند که احمدینژاد در انتخابات آتی پیروز میشود.
پنج مقام مطلع از گزارشهای اطلاعاتی امریکا که مایل به افشای نامشان نبودند، اعلام کردند، اغلب کارشناسان سیا و سایر آژانسهای اطلاعاتی از ابتدا پیشبینی میکردند محمود احمدینژاد در انتخابات ریاست جمهوری ایران به یک پیروزی قاطع برسد و اگر تقلبی رخ دهد در حاشیه خواهد بود.»
بنا بر آنچه گفته شد سه نکته اساسی برای تفهیم صحنه انتخابات وجود دارد: 1- همسویی نظرسنجیهای داخل و خارج کشور 2- عدم تغییر نگرش اکثریت مردم نسبت به انتخابات (بعد از برگزاری انتخابات) 3- اعترافات دشمنان به سلامت انتخابات. بنابراین میتوان نتیجه گرفت که آنچه پس از انتخابات در ایران اجرا شد یک طراحی فرموله و از قبل نوشته شده بود که باید مراحل خود را کامل میکرد، اما آنچه این طراحی را به شدت فرو ریخت و آن را متمایز از سهم طرفین در انتخاباتهایی نظیر اوکراین، قرقیزستان و گرجستان کرد، فاصله دو برابری آرا بود. این طراحی برای این احتمال آماده شده بود که فاصله آرا بین 48 تا 52 درصد یا 49 تا 51 درصد یا 47 تا 53 درصد باشد، فریاد بلند فاصله دو رأی منطق مستحکم حقانیت انتخابات بود و اعتراف به این حقانیت از جانب منحرفین شهامت میخواهد.
