امروز40 روز است که استاد مجید شهریاری به شهادت رسیده است؛ استادی که یکی از قربانیان پروژه حذف اساتید علمی ایران توسط سرویسهای جاسوسی غربی و رژیم صهیونیستی بود. این استاد فیزیک ایرانی در حالی به شهادت رسید که پس از شهادتش موجی بینظیر برای محکوم کردن این اقدامات دشمنان در داخل شکل گرفت و همه اقشار اعم از مقامات دولتی، امنیتی، دانشگاهی و مردم عادی نیز مسئولیت این اقدام شوم را متوجه سرویسهای جاسوسی رژیم صهیونیستی و سرویسهای جاسوسی انگلیس و امریکا دانستند، اما در آستانه چهلمین روز از وقوع این ترور تلخ، قصد نداریم به مرور آنچه گفته شده بپردازیم و تنها بار مسئولیت نگارش مطلبی برای این واقعه را زمین بگذاریم بلکه این موضوع آنقدر مهم و حساس است که باید در اوقات مختلف نکات تازهای در خصوص پرونده این ترور شوم عنوان شود... نکاتی که مغفول ماند
در این میان و در همه فراز و نشیبهای ماجرای شهادت دکتر شهریاری دو نکته مهم و اساسی کمتر مورد بررسی قرار گرفت؛ نکاتی که یکی از آنها به ضرورت هماهنگیهای داخلی بازمیگردد و یکی دیگر به اقدامات کشورمان در فراسوی مرزها... واقعیت امر این است که اگر این نکات پس از ترور استاد مسعود علیمحمدی مورد بررسی قرار میگرفت، شاید شاهد این وقایع تلخ نبودیم اما باید خون اساتید بزرگی مثل علیمحمدی و شهریاری عبرتی برای مقامات ما باشد تا ضمن بررسی نکاتی که در ادامه خواهد آمد، مانع از تکرار چنین اتفاقاتی از سوی دشمنان شوند. امروز دشمن به خوبی میداند که بخش فناوری هستهای به عنوان مهمترین بخش توسعه علمی در کشور مطرح است و ضربه زدن به این بخش حساس میتواند سایر حوزههای علمی را نیز با اختلال مواجه کند. اشتباهاتی در داخل
بیشک مجرم ردیف اول در قضیه ترور استاد شهریاری و استاد عباسیدوانی، رژیم صهیونیستی و پس از آن سرویس جاسوسی انگلیس (MI6) و با فاصله بسیار زیادی از این دو دستگاه اطلاعاتی امریکا سازمان CIA قرار دارد. چیزی که در این میان مشخص است دشمنی دیرینه این دستگاهها با مردم ایران است، به گونهای که آنها از کوچکترین فرصتی برای ضربه زدن به کشورمان استفاده خواهند کرد، بنابراین باید بسیار صریح عنوان کرد که پس از ترور استاد علیمحمدی، حفاظت نکردن از برخی اساتید آن هم در رشتههای حساس مرتبط با فناوری هستهای به هیچ وجه توجیهپذیر نیست. این موضوع در خصوص پرونده استاد شهریاری دو چندان است چراکه ایشان در پروژه سزامی (شتابگر سینکروترون) که با همکاری کشورمان در اردن در حال اجراست، فعالیت داشتند؛ پروژهای که رژیم صهیونیستی هم در بخشهایی از آن حضور دارد، بنابراین مشخص است که تمامی اساتید ایرانی حاضر در این پروژه بینالمللی در زوم دستگاه جاسوسی رژیم صهیونیستی قرار دارند.
اما جدای از این موضوع، نکته دیگری که در کشورمان چندان به آن اهمیت داده نمیشود، سطح دسترسی به اطلاعات دانشمندان توسط افراد عادی جامعه است. متأسفانه ما شاهد هستیم که برخی رسانهها و در کنار آن برخی دیگر از ارگانها بدون رعایت کمترین مسائل حفاظتی اسامی دانشمندان مهم کشور را روی سایتهای خود قرار دادهاند و از همه مهمتر در خصوص برخی از پروژههایی که این دانشمندان روی آنها کار میکنند هم اطلاعاتی را منتشر کردهاند. تنها برای نمونه جالب است بدانید که برخی اطلاعات حساس شهید شهریاری نظیر شماره تماس و محدوده زندگی ایشان در یکی از سایتهای دولتی قرار دارد، از این رو به راحتی میتوان این موضوع را به دیگر اساتید کشور تعمیم داد. البته منظور از این نکات انحصاری کردن چرخه علم در کشور نیست،چراکه این اساتید به راحتی میتوانند با رعایت مسائل حفاظتی در محیطهای علمی حاضر و زندگی عادی خود را دنبال کنند، بنابراین نخستین نکته موضوع رعایت اصول اولیه حفاظتی برای دانشمندان کشور است. اقداماتی برای خارج از مرزها
جان ساورز رئیس MI6 در کمتر از یک ماه از وقوع ترور استاد شهریاری و استاد عباسیدوانی در تشریح برنامههای غرب علیه برنامه هستهای ایران گفته بود: فعالیتهای دیپلماتیک برای جلوگیری از دستیابی ایران به تجهیزات هستهای ایران کافی نیست.
وی اضافه کرده بود: عملیات اطلاعاتی امنیتی برای توقف فعالیتهای هستهای حیاتی است و توقف این فعالیتها به صرف هسته فعالیت دیپلماتیک امکانپذیر نیست. این خود یک نمونه از اعتراف صریح سرویسهای جاسوسی غرب برای حذف دانشمندان کشور و توقف روند پیشرفت علمی کشور است، البته در کنار این نیز روزنامه ساندی تلگراف پس از ترور شهید شهریاری خبر داده بود که مراسم جشن موفقیت این ترور در موساد برگزار شده است و عملاً اعتراف دیگری بر نقش سرویس جاسوسی دشمن شماره یک کشورمان در این ترور صورت گرفته است، اما به راستی چه میشود که اینها به راحتی جرأت بیان اقدامات ننگین خود را دارند؟ شاید پاسخ این سؤال را بتوانیم در اطمینان آنها از عدم وقوع عملیات پدافندی از سوی کشورمان عنوان کنیم. متأسفانه وقوع این ترورها کمترین هزینه را برای کشورهای بانی واقعه دارد، چراکه برنامههای ما پس از این وقایع تنها از کانال دیپلماتیک میگذرد و با توجه به نفوذ این کشورها در جامعه جهانی باید اعتراف کرد که بازخورد چندانی نیز به دنبال ندارد. باید به گونهای عمل کرد که دشمنان مطمئن باشند، ماجراجویی علیه کشورمان هزینههای گزافی را برای آنها به دنبال دارد.
بنابراین دومین نکته مهم در این راه ایجاد تفکر پدافندی و بالا بردن هزینهها در قبال اقدامات دشمنان است؛ موضوعی که به صراحت در قرآن نیز به آن اشاره شده است:
و اعدوالهم ما استطعتم من قوه
بیشک از دست دادن اساتید بزرگی نظیر استاد شهریاری و استاد علیمحمدی خسرانی بزرگ برای جامعه علمی کشور است اما باید با عبرت گرفتن از خون این دو بزرگوار و در نظرگیری نکات فوق امکان بروز چنین وقایعی را به صفر برسانیم.
