تهران، اول از آخر

آلودگی هوا موجب شده تهران که در زمره یکی از 15 شهر بزرگ جهان قرار دارد از نظر استانداردهای شهرنشینی و کیفیت زندگی سالم برای ساکنان آن عملاً در انتهای جداول جهانی قرار بگیرد. می گویند وقتی در مورد موضوعی زیاد صحبت شود آن موضوع لوث می‌شود، به خصوص اینکه یک عده بنشینند و بخواهند برای رفع مشکل یا معضلی چاره‌ای بیندیشند، در این مواقع هر چقدر تعداد و ساعات این جلسات بیشتر باشد، احتمال به نتیجه نرسیدن آن هم کاهش می‌یابد. تهران و معضلاتش و در رأس آنها آلودگی هوایش نمونه بارز ادعای فوق است. کارشناسان محترم کشف نموده‌اند که آلودگی هوا باعث شده تا عمر تهرانی‌ها پنج سال کوتاه‌تر از شهروندان سایر شهرهای ایران شود. بر اساس تحقیقات انجام شده و نتایج به‌دست آمده از آن هفت درصد زمان مفید ملی در ترافیک تهران تلف می‌شود. می گویند مشکل تهران تنها با کاهش جمعیت ثابت و کارمندان حل نمی‌شود بلکه باید جمعیت مهاجر و مسافر که میلیون‌ها نفر در هر روز هستند، کاهش یابد، دلایل مراجعه آنها به تهران بررسی شود تا کار آنها در استان‌ها انجام شود و برای بیمارستان و دانشگاه و کارهای اداری راهی تهران نشوند. نقل شده جاذبه‌ها و امکانات و هزینه شهری برای 14 میلیون نفر جمعیت که روزانه در تهران رفت و آمد می‌کنند و بخش عمده‌ای از بودجه دولت که در پایتخت هزینه می‌شود موجب شده تا روند مهاجرت تشدید شود. لذا انتقال بودجه دولتی، گردش پول، مناقصه‌ها و مزایده‌ها به شهرستان‌ها می‌تواند جذابیت اصلی تهران را کاهش دهد و راهکار اصلی کاهش آلودگی، حاشیه‌نشینی و ترافیک باشد. در این میان کارشناسان و صاحبنظرانی که نخواستند از قافله حراف‌ها عقب بمانند، شکر خرد کردند که راهکار کاهش جمعیت تهران و حل مشکل‌ها و بحران‌هایی که مدیریت شهر تهران با آن مواجه است، این است که به جای صرف بودجه دولت در تهران، این بودجه و پول‌ها به شهرهایی به غیر از پایتخت منتقل شود و این وظیفه دولت و مجلس است که در این زمینه اقدام کنند. اگر چه در سال‌های گذشته اقدام‌ها و تدابیری برای کاهش آلودگی هوا اندیشیده شده است اما هیچ کدام از این طرح‌ها تاکنون نتوانسته منجر به تحقق اهداف آن شود. می دانید چرا؟ چون اصلاً کارایی و ضمانت اجرایی نداشته‌اند و عمرشان به اندازه طول جلسات بوده است. اگر چه رئیس جمهور در یکی از مصاحبه مطبوعاتی‌های خود از خروج 20هزار خانوار از تهران خبرداده ولی نباید فراموش کنیم که این رقم درمقایسه با رقم 500 هزار کارمند تهرانی که باید 200 هزار نفر از آنها از تهران خارج شوند رقم ناچیزی است و در مقایسه با میلیون‌ها نفر مسافری که روز‌ها به این ابرشهر اضافه می‌شوند نیز رقم محدودی است. هر چه هست، حرف است و حرف است و در عمل هیچ اتفاقی رخ نمی‌دهد. پس لطفاً تا جلسات اضطراری و همایش‌های بعدی و لطف خدا و بارش باران و... همین هوای موجود را تنفس بفرمایید و مطمئن باشید که نه تنها هیچ مشکلی پیش نمی‌آید بلکه ریه و قلب و عروقتان برای ماه‌ها و سال‌های بعد نیز آماده‌تر می‌شود زیرا این وضع تا مرگ با شماست، پس فیلم بازی نکنید و بی‌خود بهانه نگیرید زیرا اگر شرایط وخیم‌تر شود مسئولان محترم خودشان بر حسب وظیفه جلسه‌ای تشکیل داده و سریعاً چاره‌ای می‌اندیشند...