حقوق بشر انگلیسی

دانشجویان انگلیسی که در روزهای گذشته در کف خیابان‌های لندن فرش می‌شدند اصلاً در صدد نفی نوع حاکمیت و حتی نفی حزب حاکم نیستند. به تعبیر بهتر مطالبه آنان اصلاً سیاسی نیست که اگر سیاسی بود معلوم نبود برخورد با آنان با چه ضریبی از خشونت و حساسیت انجام می‌شد. آنان مطالبه صنفی دارند و نسبت به کوچک شدن جیب‌های خود اعتراض دارند. احتمالاً آنان نیز شعارهای لیبرال دموکراسی مبنی بر آزادی، حقوق بشر و تحمل مخالف را زیاد شنیده بودند و آمده بودند تا در یک عمل کارگاهی آنچه را در تبلیغات رسانه‌های غرب شنیده‌ا‌ند به محک تماشا بنشینند. اما امروز برای دانشجویان انگلیسی، آلمانی، فرانسوی که در 1968 موجب تغییرات اساسی در دولت‌های غربی شدند، ثابت گردیده است که واپسگرایی به عنوان خصیصه‌ای درون‌زا در غرب بازتولید می‌شود و دلیل اصلی آن کوتاه شدن دست استعمار از چپاول ملت‌های دیگر است. از حاکمیت تاچریسم در انگلیس تاکنون شعار اصلی دولت «دولت رفاه» بوده است و این مقوله دل‌خوش‌کن نیز به پایان راه رسیده است.
دانشجویان انگلیسی امروز از دولت می‌پرسند، چطور حقوق بشر برای شرق و برای ایران چیز خوبی است اما برای مردمی که با مالیات خود دولت انگلیس را اداره می‌کنند بد است. امروزه روزی است که دانشجویان مسلمان ایران از جریان دانشجویی مستقل در انگلیس حمایت می‌کنند و چهره بزک کرده دولت سرکوبگر انگلیس را به جهانیان معرفی می‌کنند تا دانشجویان انگلیسی که تازه با قدرت آشنا می‌شوند بدانندکه رهبران آنان چطور از خیابان‌های تهران تا لندن از قتل و ترور و خشونت فروگذار نمی‌کنند و گرسنگی مردم خویش را با باتوم جواب می‌دهند و رشد علمی دیگران را با گلوله متوقف شده می‌خواهند. حمله دانشجویان به ولیعهد انگلیس این پیام را تولید می‌کند که کار آنان از فلان حزب و گروه گذشته است و آنان می‌دانند که علت سه برابر شدن شهریه‌شان، فساد مالی دربار پادشاهی و دولتمردان است و آنان می‌دانند که هزینه‌های دریافتی از جیبشان صرف جنگ در نقاط مختلف جهان می‌شود و همکلاسیان دیروز آنان نیز همراه آن پول در افغانستان و عراق قربانی می‌شوند. حرکت دانشجویان انگلیسی نشان داد که کف‌گیر چپاول‌گری انگلیس که روزی شرق و غرب عالم را در می‌نوردید به ته دیگ خورده است بنابراین دست خود را با پوشش حقوقی و قانونی در جیب مردم می‌کند. تا حیات خود را عادی جلوه دهند و اعتراض در این عرصه، زندان، بی‌هوشی و ضرب و شتم را به دنبال خواهد داشت. امید است خیابان‌های لندن به عنوان خیابان‌های تهران به جهان معرفی نشوند.